My cup of tea.

کنگ برای سومین بار در کمتر از یک ساعت از دفترش بیرون اومد. اخم کرده بود، کتش رو روی شونه‌اش انداخته بود و کراواتش هم از حالت مرتب همیشگی خارج شده بود. از وقتی صبح وارد شرکت شده بود، انگار هیچ چیز مطابق میلش پیش نرفته بود. چند نفر دنبال امضاش بودن، یه جلسه با سرمایه‌گذارها داشت که به شکل غیرعادی طول کشیده بود، بخش مالی دو بار براش ایمیل فرستاده بود و بدتر از همه، هر بار که مشکلی پیش می‌اومد ناخودآگاه می‌خواست گوشی رو برداره و به تیتی زنگ بزنه، بعد یادش می‌اومد که تیتی اصلاً شرکت نیست. از کنار میز نامپینگ رد شد و چند قدم جلوتر ایستاد. نامپینگ پشت میزش نشسته بود و مشغول تایپ کردن بود. مثل همیشه صاف و مرتب، بدون اینکه کوچک‌ترین توجهی به حضور کنگ داشته باشه. کنگ چند ثانیه همونجا ایستاد و منتظر شد شاید نامپینگ سرش رو بلند کنه، اما وقتی دید هیچ واکنشی دریافت نمی‌کنه، خودش شروع کرد. "فکر کنم دارم می‌میرم." نامپینگ بدون اینکه نگاهش کنه جواب داد: "هنوز زنده‌ای." "متأسفانه." "برای شرکت خبر خوبیه." کنگ دستش رو روی قلبش گذاشت و با قیافه‌ای نمایشی گفت: "این حرف واقعاً درد داشت." "دووم میاری." "نه، واقعاً نه." این بار نامپینگ سرش رو بلند کرد و نگاه کوتاهی بهش انداخت. "جلسه سرمایه‌گذارها چطور بود؟" کنگ انگار خاطره بدی یادش افتاده باشه، صورتش رو جمع کرد. "سه ساعت." "خب؟" "سه ساعت کامل مجبور شدم خودم حرف بزنم." نامپینگ چند لحظه سکوت کرد. "وحشتناکه." کنگ فوراً با انگشت بهش اشاره کرد. "بالاخره یکی من رو درک کرد." نامپینگ دوباره برگشت سمت مانیتورش. "ولی تقصیر خودته." "چی؟" "تو رئیس شرکتی." "این جزئیات غیرضروریه." "نه." کنگ با ناله‌ای نمایشی روی صندلی خالی کنار میز نامپینگ نشست و سرش رو عقب برد. چند لحظه فقط به سقف خیره موند. بعد زیر لب غر زد: "لعنت به تیتی." گوشه لب نامپینگ تکون خورد. "چرا؟" "چون نبودنش خیلی مشخصه." این بار خودش هم متوجه شد که چقدر سریع جواب داده. چند ثانیه سکوت کرد و بعد ادامه داد: "من همیشه می‌دونستم بیشتر کارهای شرکت رو اون انجام میده." "بیشتر؟" "باشه، تقریباً نود درصدشون." "دقیقاً." کنگ نفس بلندی کشید. "واقعاً نمی‌دونم این شرکت قبل از آشنا شدن ما چطوری سرپا بوده." "احتمالاً نبوده." برای اولین بار از صبح خنده کوتاهی از کنگ شنیده شد. بعد گوشی رو از جیبش درآورد و صفحه رو روشن کرد. چت تیتی هنوز همونجا بود. آخرین پیامی که چند ساعت قبل فرستاده بود بدون جواب مونده بود. زنده‌ای؟ همین. هیچ پاسخی دریافت نکرده بود. اخمش کمی عمیق‌تر شد. نامپینگ متوجه تغییر حالتش شد. "حالش خیلی بده؟" کنگ شونه بالا انداخت. "نمی‌دونم." "زنگ نزدی؟" "زدم." "جواب نداد؟" "نه." نامپینگ چند لحظه بهش نگاه کرد. "نگرانی." کنگ تقریباً فوری جواب داد: "نه." "دروغ میگی." "نگران نیستم." "اون نزدیک‌ترین دوستته." این بار کنگ چیزی نگفت. فقط به صفحه گوشی خیره موند. برای چند ثانیه انگار صداهای شرکت کاملاً از اطرافش محو شده بودن. بعد خیلی آروم گفت: "از وقتی بیست سالمون بود کنار همیم." نامپینگ سکوت کرد. کنگ نگاهش رو از گوشی گرفت و به جایی نامعلوم خیره شد. "یه جایی آدم عادت می‌کنه." "به چی؟" "به اینکه یه نفر همیشه اونجا باشه." برای اولین بار از وقتی نامپینگ اون رو می‌شناخت، کنگ کاملاً جدی به نظر می‌رسید. نه خبری از شوخی بود، نه لبخندهای همیشگی، نه اون حالت بی‌خیال و خوش‌گذرون. فقط خستگی بود و یه نگرانی که سعی می‌کرد پنهانش کنه. چند ثانیه بعد انگار خودش هم متوجه شده باشه زیادی صادق شده، سریع از جاش بلند شد و حالت صورتش عوض شد. "راستی." نامپینگ ابرو بالا انداخت. "چیه؟" همون لبخند آشنای کنگ برگشت. "امشب شام؟" نامپینگ حتی یه ثانیه هم فکر نکرد. "نه." کنگ دستش رو روی سینه گذاشت. "خیلی بی‌رحمی." "تو پنج دقیقه پیش داشتی برای دوستت دلتنگی می‌کردی." "آدم چندبعدی‌ای هستم." "برو جلسه بعدیت رو برگزار کن." "ازت متنفرم." "تو راست میگی." کنگ در حالی که زیر لب غر می‌زد از اونجا دور شد، اما نامپینگ قبل از اینکه دوباره سرش رو سمت مانیتور برگردونه، چند لحظه رفتنش رو نگاه کرد. کم‌کم داشت می‌فهمید چرا با وجود همه دردسرهایی که این مرد ایجاد می‌کرد، آدم‌های اطرافش سال‌ها کنارش مونده بودن. پشت اون همه شوخی، لاس زدن و بی‌خیالی، کسی پنهان شده بود که بیشتر از چیزی که نشون می‌داد به آدم‌های مهم زندگیش اهمیت می‌داد؛ فقط بلد نبود مستقیم بگه.

اما درست وقتی خواست عقب بره، تیتی کمی تکون خورد. چشم‌هاش کامل باز نشدن. فقط نیمه‌باز موندن. نگاهی خواب‌آلود به پور انداخت. چند ثانیه طول کشید تا انگار یادش بیاد اونجا چیکار می‌کنه. بعد خیلی آروم، با صدایی گرفته از خواب و تب گفت: "فکر نمی‌کردم بیای..." پور برای لحظه‌ای چیزی نگفت. تیتی دوباره چشم‌هاش رو بست. "خوشحالم اومدی." این بار حتی منتظر جواب هم نموند. چند ثانیه بعد دوباره خوابش برد. اما پور همونجا کنار مبل ایستاده موند. و برای اولین بار از وقتی وارد اون خونه شده بود، دلش یه جور عجیبی فشرده شد. چون مشکل این بود که اون هم خوشحال بود که اومده. خیلی بیشتر از چیزی که دوست داشت قبول کنه.

تیتی چند ثانیه دیگه همون‌طور به چهارچوب در تکیه داد و به پور خیره موند، انگار هنوز مغزش نتونسته بود این صحنه رو پردازش کنه. احتمالاً انتظار هر کسی رو داشت جز پور. چند بار پلک زد، بعد با بی‌حوصلگی کنار رفت و در رو بیشتر باز کرد. پور بدون حرف وارد شد و در همون چند قدم اول اخمش بیشتر شد. خونه تاریک‌تر از چیزی بود که انتظار داشت. پرده‌ها هنوز کشیده بودن و فقط مقدار کمی نور از لای اون‌ها وارد می‌شد. روی میز جلوی مبل چند لیوان خالی، یه بطری آب نیمه‌کاره و چند ورق داروی باز شده افتاده بود. یه ظرف غذای بیرون‌بر هم روی کانتر آشپزخونه دیده می‌شد که تقریباً دست نخورده به نظر می‌رسید. پور چند ثانیه به اون ظرف خیره شد. بعد برگشت سمت تیتی. "این چیه؟" تیتی نگاه کوتاهی به ظرف انداخت. "غذا." "ممنون که توضیح دادی." "خواهش می‌کنم." "پس چرا نخوردیش؟" "اشتها نداشتم." پور همون لحظه فهمید چرا بعضی وقت‌ها دلش می‌خواد یه چیزی سمت این آدم پرت کنه. "از کِی؟" "چی؟" "از کِی غذا نخوردی؟" "نمی‌دونم." "تیتی." "واقعاً نمی‌دونم." پور چند لحظه فقط نگاهش کرد. بعد آه بلندی کشید. "تو واقعاً بیست و خورده ای سالته؟" "فکر کنم." "فکر می‌کنی؟" "آره." "من مطمئن نیستم." گوشه لب تیتی کمی تکون خورد اما قبل از اینکه بتونه جواب بده، سرفه کوتاهی کرد و دوباره به مبل تکیه داد. اون سرفه ساده بود، اما کافی بود تا عصبانیت پور جاش رو به نگرانی بده. "بشین." "دارم می‌شینم." "نه، واقعاً بشین." "رئیس جدید شرکت شدی؟" "الان می‌فهمی." تیتی با قیافه‌ای که انگار بزرگ‌ترین ظلم دنیا بهش شده باشه روی مبل نشست. سرش رو به پشتی مبل تکیه داد و برای چند لحظه چشم‌هاش رو بست. پور همون موقع رفت سمت آشپزخونه. در یخچال رو باز کرد. چند ثانیه نگاه کرد. بعد دوباره بست. "چرا توی یخچالت فقط آب پیدا میشه؟" صدای خسته تیتی از پذیرایی اومد. "چون آب چیز خوبیه، دارم سعی می‌کنم سالم زندگی کنم." "تو دو روزه غذا نخوردی." پور زیر لب چیزی گفت که بهتر بود تیتی نشنوه. چند دقیقه بعد بالاخره تونست چیزهایی پیدا کنه که بشه باهاش یه غذای ساده درست کرد. نه چیز خاصی، فقط چیزی که بشه خورد و معده یه آدم مریض رو اذیت نکنه. وقتی مشغول کار بود چند بار نگاه تیتی رو روی خودش حس کرد. بار اول اهمیت نداد. بار دوم هم همینطور. اما بار سوم برگشت. تیتی از روی مبل نگاهش می‌کرد. "چیه؟" "هیچی." "پس چرا زل زدی بهم؟" "فقط دارم نگاه می‌کنم." "به چی؟" "به تو." "چرا؟" تیتی چند لحظه ساکت موند. بعد شونه بالا انداخت. "نمی‌دونم." اما خودش می‌دونست. چون هیچ‌وقت کسی رو این شکلی توی خونش نداشت. خونه همیشه جایی بود که از بقیه جداش می‌کرد. جایی که بعد از ساعت‌ها سروکله زدن با آدم‌ها برمی‌گشت و تنها می‌موند. حتی نزدیک‌ترین دوست‌هاش هم به ندرت اونجا می‌اومدن. اما الان پور وسط آشپزخونه ایستاده بود، آستین‌هاش رو بالا زده بود و در حالی که زیر لب غر می‌زد دنبال قابلمه می‌گشت. و عجیب‌ترین بخش ماجرا این بود که حضورش آزاردهنده نبود. برعکس. خونه کمتر از همیشه خالی به نظر می‌رسید. چند دقیقه بعد پور ظرف غذا رو جلوش گذاشت. "بخور." تیتی به ظرف نگاه کرد، بعد به پور. "اجباریه؟" "آره." "خیلی دیکتاتوریه." "بخور." "تو همیشه اینقدر زورگویی؟" "فقط وقتی طرف مقابلم احمقه." "توهین بود؟" "کاملاً." تیتی زیر لب خندید و بالاخره قاشق رو برداشت. پور روی مبل روبه‌روش نشست و نگاهش کرد. "این خیلی ترسناکه." "چی؟" "اینکه داری نگام می‌کنی." "دارم مطمئن میشم واقعاً می‌خوری." "اگه نخوام چی؟" "خودم بهت غذا میدم." تیتی همون لحظه قاشق بعدی رو برداشت. "فکر کنم خودم از پسش بربیام." برای اولین بار از وقتی پور وارد خونه شده بود، رنگ صورتش کمی بهتر به نظر می‌رسید. یا شاید فقط چون لبخند می‌زد اینطور دیده می‌شد. زمان آروم گذشت. حرف خاصی بینشون رد و بدل نشد. نه درباره شرکت. نه درباره پروژه‌ها. نه درباره خانواده‌ها. فقط سکوتی بود که برخلاف گذشته آزاردهنده نبود. یه جایی وسط سکوت، سر تیتی کم‌کم به پشتی مبل تکیه پیدا کرد. پلک‌هاش سنگین‌تر شده بودن و هر چند دقیقه یک بار چشم‌هاش بسته می‌شدن. پور اول متوجه نشد. اما بعد دید که چند دقیقه‌ست هیچ جوابی به حرف‌هاش نمیاد. سرش رو بلند کرد، تیتی خوابش برده بود. نه اون مدل خواب راحت و عمیق. اون خوابی که از خستگی میاد. برای چند لحظه فقط نگاهش کرد. بعد آه آرومی کشید. از روی صندلی بلند شد و پتوی تا شده‌ای رو که روی دسته مبل افتاده بود برداشت. خیلی آروم روی شونه‌های تیتی انداخت تا بیدارش نکنه.

پور چند ثانیه به آخرین پیام تیتی خیره موند. صفحه گوشی هنوز روشن بود و همون جواب کوتاه جلوی چشمش قرار داشت. هرچی بیشتر بهش نگاه می‌کرد، بیشتر مطمئن می‌شد یه چیزی درست نیست. تیتی همیشه آدمی بود که حتی وقتی حالش خوب نبود هم یه جواب طعنه‌آمیز یا یه شوخی وسط حرفش پیدا می‌شد، اما امروز از صبح تقریباً همه جواب‌هاش کوتاه و بی‌حوصله بودن. انگار حتی حوصله تایپ کردن هم نداشت. گوشی رو روی میز گذاشت و سعی کرد دوباره روی عکس‌هایی که داشت ادیت می‌کرد تمرکز کنه، اما بعد از چند دقیقه فهمید داره پنج دقیقه‌ست به یه عکس خیره شده و هیچ کاری نکرده. نفس کلافه‌ای کشید و صندلیش رو عقب داد. "باز چیه؟" ییم بدون اینکه سرش رو از روی مانیتور بلند کنه سؤال رو پرسید. پور اخم کرد. "هیچی." "دروغ میگی." "واقعاً هیچی." توتور که از همون اول حواسش به قیافه پور بود، بسته چیپسش رو کنار گذاشت. "جواب داده؟" پور چند لحظه ساکت موند. "آره." "خب؟" "میگه مریضه." "و؟" "و هیچی." "هیچی؟" "هیچی." توتور و ییم یه نگاه به هم انداختن. "برو خونش." پور تقریباً همون لحظه جواب داد. "نه." "چرا نه؟" "چون آدم عادی این کار رو نمی‌کنه." "آدم عادی وقتی طرف از دیشب تب داره دقیقاً همین کار رو می‌کنه." پور چیزی نگفت. توتور ادامه داد: "ببین، یا الان میری یا تا شب این شکلی میشینی و هر ده ثانیه گوشیت رو چک می‌کنی." "من این کار رو نمی‌کنم." ییم بالاخره سرش رو بلند کرد. "همین الان سه بار کردی." پور خواست جواب بده اما نتونست. چون حق با اونا بود. چند دقیقه بعد هنوز هم به صفحه مانیتورش نگاه می‌کرد، اما ذهنش جای دیگه‌ای بود. آخر سر با حرکتی عصبی لپ‌تاپش رو بست، گوشیش رو برداشت و از جاش بلند شد. "کجا میری؟" توتور لبخند زد. پور بدون اینکه نگاهشون کنه گفت: "خفه شو." صدای خنده اون دو نفر تا وقتی از بخش خارج می‌شد پشت سرش می‌اومد. نزدیک نیم ساعت بعد جلوی ساختمون تیتی ایستاده بود، جایی که دفعه‌ی قبل وقتی تیتی مست بود و رو کولش افتاده بود آورده بودش، و برای صدمین بار از خودش می‌پرسید چرا اینجاست. دستش توی جیب کاپشنش بود و به در ورودی خیره شده بود. هنوز هم می‌تونست برگرده شرکت. هنوز هم می‌تونست وانمود کنه این ایده از اول احمقانه بوده. اما نکرد. چند دقیقه بعد خودش رو جلوی در واحد تیتی پیدا کرد. زنگ رو فشار داد. هیچ اتفاقی نیفتاد. چند ثانیه صبر کرد و دوباره زنگ زد. باز هم هیچی. اخمش عمیق‌تر شد. برای بار سوم زنگ رو نگه داشت. این بار چند لحظه بعد صدای مبهمی از داخل خونه شنیده شد. انگار چیزی به جایی برخورد کرده باشه. بعد صدای قدم‌هایی که خیلی آروم نزدیک می‌شدن. قفل در باز شد و در نهایت در نیمه باز موند. پور همون لحظه فهمید وضعیت از چیزی که فکر می‌کرد بدتره. تیتی جلوی در ایستاده بود. موهاش به هم ریخته بود، انگار تازه از خواب بیدار شده باشه. تی‌شرت مشکی ساده‌ای پوشیده بود و رنگ صورتش اونقدر پریده بود که کاملا مشخص بود مریضه. زیر چشم‌هاش هاله کم‌رنگی افتاده بود و نگاهش کاملاً خواب‌آلود بود. چند ثانیه فقط به هم خیره شدن. بعد تیتی پلک زد. و انگار مغزش تازه داشت چیزی رو پردازش می‌کرد. "داری شوخی می‌کنی؟" پور دست‌هاش رو توی جیبش فرو کرد. "نه." "نه؟" "نه." تیتی چند ثانیه دیگه بهش نگاه کرد. "تو... واقعاً اومدی اینجا؟" "آره." "چرا؟" پور شونه بالا انداخت. "چون تو احمقی." چند لحظه سکوت بینشون افتاد. بعد برای اولین بار از وقتی در رو باز کرده بود، گوشه لب تیتی تکون خورد. یه لبخند خیلی کوچیک. خیلی کوتاه بود اما واقعی بود. "چه جواب قشنگی." "می‌دونم." "مطمئنم ساعت‌ها براش فکر کردی." "در رو کامل باز می‌کنی یا قراره همینجا بمیری؟" تیتی خنده کوتاهی کرد اما همون خنده هم باعث شد به چهارچوب در تکیه بده. انگار حتی ایستادن هم براش انرژی زیادی می‌گرفت. و همون لحظه نگرانی توی دل پور دوباره سنگین شد. چون تا همین چند دقیقه پیش فکر می‌کرد شاید داره زیادی حساسیت نشون میده. الان مطمئن بود که نه، واقعاً حال تیتی خوب نبود.

چند روز از قرارش با تیتی گذشته بود. نه اتفاق خاصی افتاده بود و نه هیچ‌کدومشون دوباره حرفی از قرار دوم زده بودن، اما با این حال یه چیزی بینشون تغییر کرده بود. پور نمی‌تونست دقیقاً توضیح بده چی، فقط می‌دونست که این چند روز بیشتر از قبل حواسش به تیتی بوده. صبح‌ها وقتی وارد شرکت می‌شد ناخودآگاه یه نگاه به طبقه بالا می‌انداخت تا ببیند چراغ دفترش روشن هست یا نه، وسط روز گاهی موقع ادیت عکس‌ها به چیزی برمی‌خورد که دلش می‌خواست براش بفرسته و چند بار هم خودش رو در حال لبخند زدن به پیام‌های احمقانه تیتی پیدا کرده بود. چیزی که بیشتر از همه اعصابش رو خرد می‌کرد این بود که خودش کاملاً از این موضوع خبر داشت و هر بار هم سعی می‌کرد به خودش بقبولونه که اهمیتی نداره. اون روز صبح هم مثل همیشه وارد بخش عکاسی شد. چند نفر از بچه‌های بخش طراحی مشغول جر و بحث سر یه پروژه بودن و صدای دستگاه چاپ از انتهای سالن می‌اومد. ییم پشت میزش نشسته بود و با اخم به مانیتور خیره شده بود، در حالی که توتور روی صندلیش لم داده بود و مشغول خوردن یه بسته بیسکویت بود. "صبح بخیر." ییم بدون اینکه سرش رو بلند کنه گفت: "نیست." پور کیفش رو روی میز انداخت. "تو هیچ روزی رو صبح بخیر حساب نمی‌کنی." "چون هیچ روزی صبحش بخیر نیست." توتور پوزخند زد. "بذار غر بزنه، امروز از هفت صبح بیدارش کردن." پور خندید و صندلیش رو عقب کشید تا بشینه. تازه لپ‌تاپش رو روشن کرده بود که توتور کش و قوسی به بدنش داد و نگاهی به اطراف انداخت. "عجیبه." ییم هم سرش رو بلند کرد. "چی؟" "تیتی امروز نیومده." قبل از اینکه پور حتی فرصت فکر کردن پیدا کنه، حرف از دهنش پرید. "چرا نیومده؟" سکوتی که بعدش به وجود اومد اونقدر ناگهانی بود که خودش هم متوجه شد یه چیزی رو خراب کرده. سرش رو بلند کرد و دید ییم و توتور هر دو با یه حالت کاملاً مشکوک دارن نگاهش می‌کنن. "چیه؟" توتور لبخندش رو نگه داشت. "هیچی." "پس چرا این شکلی نگام می‌کنین؟" ییم آرنجش رو روی میز گذاشت. "نمی‌دونم، تو بگو." "چی رو بگم؟" "مثلاً اینکه از کی تا حالا انقدر نگران ساعت ورود تیتی شدی؟" پور فوراً اخم کرد. "نگران نشدم." "آره، معلومه." "فقط پرسیدم." "خیلی هم سریع پرسیدی." توتور خنده‌ش گرفت. "به خدا یه ثانیه هم طول نکشید." پور یه خودکار برداشت و مستقیم سمتش پرت کرد که توتور به موقع جاخالی داد. "خفه شو." "نه." ییم با خونسردی گفت: "قرار چطور بود؟" پور همون لحظه فهمید که دیگه راه فراری نداره. "شماها واقعاً زندگی ندارین؟" "نه." "اصلاً." "حتی ذره‌ای." پور سرش رو تکون داد و سعی کرد برگرده سمت لپ‌تاپش، اما از نگاه‌های خیره اون دو نفر معلوم بود تا چیزی نگن ولش نمی‌کنن. چند دقیقه مقاومت کرد، ولی آخرش تسلیم شد و شروع کرد بخش‌هایی از قرار رو تعریف کردن. اول فقط درباره رستوران گفت، بعد شهربازی، بعد ترن هوایی و بازی‌ها. هر چی بیشتر تعریف می‌کرد، لبخند ییم و توتور بزرگ‌تر می‌شد و این موضوع بیشتر اعصابش رو خرد می‌کرد. "می‌تونین این شکلی نگام نکنین؟" توتور دستش رو زیر چونه گذاشت. "نمی‌تونیم." "چرا؟" "چون خیلی بامزه‌ست." "چی بامزه‌ست؟" "اینکه داری از قرار عاشقانه‌ت تعریف می‌کنی و هنوز فکر می‌کنی ما متوجه نشدیم." "عاشقانه نبود." "البته." ییم اضافه کرد: "بعدش هم احتمالاً اون عروسک رو به خاطر مسائل اقتصادی بهت داده." پور این بار واقعاً خنده‌ش گرفت. "شماها دیوونه‌این." "قبول دارم." "خب قرار دوم چی؟" پور مکث کرد. "هیچی." "یعنی چی هیچی؟" "یعنی هیچی." "نرفتین بیرون؟" "نه." "برنامه‌ای ندارین؟" "نه." "پس این چند روز چیکار می‌کردین؟" پور ناخودآگاه گوشی روی میزش رو برداشت. "فقط... حرف می‌زدیم." "حرف می‌زدین؟" "با پیام." ییم و توتور همزمان به هم نگاه کردن. "اوه خدای من." "چیه؟" "هیچی." "نه جدی چیه؟" توتور خندید. "فقط بهش پیام بده." "چی؟" "بهش پیام بده." "برای چی؟" "برای اینکه قرار دوم بذاری." پور چشم‌هاش رو چرخوند. "شماها واقعاً مریضین." "ما نیستیم، تویی." با وجود غر زدن‌هاش، بالاخره گوشی رو باز کرد. خودش هم نمی‌دونست چرا، ولی از صبح تا اون لحظه چند بار به نبودن تیتی فکر کرده بود. خیلی طول نکشید که یه پیام کوتاه فرستاد. "کجایی؟" بعد گوشی رو کنار گذاشت و سعی کرد روی کارش تمرکز کنه، اما هر چند دقیقه یه بار ناخودآگاه صفحه رو چک می‌کرد. اول ده دقیقه گذشت. بعد بیست دقیقه. بعد تقریباً یک ساعت. و هر چی بیشتر می‌گذشت، اخم روی صورتش عمیق‌تر می‌شد. تا اینکه بالاخره صفحه گوشی روشن شد. پیام جدید از تیتی. "زنده‌ام." پور تقریباً همون لحظه پیام رو باز کرد... و همونجا بود که فهمید یه جای کار اصلاً درست نیست. چون تیتی هیچ‌وقت فقط با دو کلمه جوابش رو نمی‌داد.