𝘖𝘢𝘴𝘪𝘴
Kanalga Telegram’da o‘tish
434
Obunachilar
+224 soatlar
+197 kun
+11630 kun
Postlar arxiv
448
Repost from N/a
— عزیزِ نادیده،
گمان میکنم بعضی نامهها را نه برای رسیدن، بلکه برای آن مینویسند که چیزی درون آدم، بالاخره جایی برای ماندن پیدا کند.
04 Noy, 13:52
07 Noy, ~13:48
448
Repost from N/a
ناگفتهها / ۰۰۱
— اندوهِ فرانسویِ من،
گاهی به نبودنِ تو شک میکنم؛گویی تمامِ آنچه میان ما گذشت،خاطرهای بود که تنها من به سوگواریاش وفادار ماندم.از آن هنگام که سردیِ دستانت از میان انگشتانم گریخت، زندگانی ورق برداشت و مرا در حاشیهی خویش گذاشت؛ غریبهای در داستانی که روزگاری خانهاش بود. مرا بخوان، آنگاه که باران با شهر آشتی کرد و رزها دوباره نفس کشیدند. مرا بخوان، فراموششدهترین انعکاسِ چشمهایت؛ آن ویرانهای که حتی شبدرها از کنارش گذشتند. و اگر روزی، در نگاهِ دیگری، خاکسترِ سیگارَت را به فراموشی سپردی، مباد که یادت برود چه کسی روزگاری برای خاموش نشدنِ تو سوخت. مرا بخوان؛ نه از سرِ مهر، نه حتی بیرحمی. فقط برای آنکه بدانم هنوز، جایی در این جهانِ بینام، نامم را به خاطر داری. و آنگاه، نامم را بخوان.. نامم را.. بخوان. بایگانیِ آنچه نزدیک بود، آنچه از دست رفت و آنچه به یاد مانده است. دربارهی سرما، تنهایی و سوختن. — وی، ٤ نوامبر ۲۰۲٦
04 Noy, 13:52
07 Noy, ~13:48
