اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
Kanalga Telegram’da o‘tish
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
6 256
Obunachilar
-3224 soatlar
-2017 kun
+1 99830 kun
Postlar arxiv
ما کنار شماییم.
تو لحظه‌های سخت، تو لحظه‌هایی که دل‌تون یه کتاب نو می‌خواد اما به خاطر شرایط موجود نمی‌تونین کاری انجام بدین.
نقطه‌ویرگول با سابقه‌ی ۴ سال فعالیت در عرصه‌ی آنلاین شاپ، کنار شماست.💗
Repost from N/a
اگه بیرون با 600 تومن یه کتابم نمی‌تونی بگیری نگران نباش، اینجا چند تا کتاب نو صاحب می‌شی.🥹✨
دلتنگی خیلی چیز بدیه. یه حس قوی و خونه‌خراب کنه، که بهت اجازه‌ی نفس کشیدن نمی‌ده. دستشو می‌اندازه دور گلوت و فشارش می‌ده، راه تنفست رو می‌بنده و لبخند می‌زنه. دلتنگی شکلِ دیگه‌ی مُردنه، فقط مراسم کفن و دفن به جای این‌که تو قبرستون برگزار شه، تو وجود خودِ فرد اجرا می‌شه.
راستش دنیا هیچ‌وقت منتظرت نمی‌مونه. مثل یه سانس قطاره، بهش نرسی حرکت می‌کنه، جلو می‌ره، آدم‌های جدید رو سوار می‌کنه، یه جاهایی هم بعضی‌ها پیاده می‌شن. وقتی به انتظار یه قطار با واگن‌های تمیز و خوش‌رنگ بشینی، می‌بینی همینطور قطارا می‌آن و می‌رن، بدون این‌که حتی یکی‌شون ازت بپرسه چرا نمی‌آی.
یکی از اتفاقاتی که انسان باهاش دست و پنجه نرم می‌کنه، فقدان و غم از دست دادنه. این اتفاق و حادثه، هیچ‌وقت عادی نمی‌شه و نمی‌تونی بگی از یه جا به بعد دیگه درد نداره. مثل پریدن جلو قطار می‌مونه، هزار بارم جلوش بپری نمی‌تونی بگی آسون تر شده. هیچ‌وقت غم از دست دادن نه عادی می‌شه، نه آسون می‌شه و نه بی‌اهمیت می‌شه. تا زمانی که انسان یه‌چیزی رو دوست داره، ترس از دست دادن داره و بعد هم غمِ بعد از از دست دادن.
تولد، تولد، تولدت مبارک... بیا شمع‌ها رو فوت کن. چرا فوت نمی‌کنی؟ تولدته‌ها... لبخندت چرا این‌قدر تلخه؟ باشه، من به جات فوت می‌کنم. حداقل بیا کادو‌هات رو باز کن. همه‌شون رو من واست خریدم. با خودم گفتم می‌تونم توی مناسبت‌های دیگه بهت بدمشون؛ یا حتی یه روز کاملاً معمولی، فکر می‌کردم قرارِ همیشه باشی. حالا بی‌خیال... شب تولدته. نمی‌ذارم با این حرفا خراب بشه. چرا کادو‌هات رو باز نمی‌کنی؟ دوستشون نداری؟ رنگ کاغذ کادوها رو ببین... همه‌شون رنگ مورد علاقه‌تن. با وسواس انتخابشون کردم. حتی روبانشون رو هم خودم بستم. بیا بشین کنارم. می‌خوام یه عکس باهات بگیرم. بعدش یه تیکه کیک می‌زنم رو گونه‌ت، تو هم مثل همیشه سرخ می‌شی، سرتو می‌ندازی پایین و می‌گی: «بچه نشو...» به چی فکر می‌کنی؟ بیا دیگه... بشین برم دوربینو باز کنم. دوربین هنوز از تولد قبلیت خاموش مونده. یه چیزی هم توش ضبط شده... گفتم بذار امسال باهم ببینیمش. بیا. همین‌جا بشین کنارم. نه، اون‌قدر دور نه... همین بغل. یک...دو...سه... خیلی عکس قشنگی شد. حالا بیا اون ویدیو رو ببینیم. همونی که از قبل برای تولدت امسال ضبط کرده بودم. تو ویدیو، من و تو کنار هم نشستیم. تو یه تیکه کیک زدی رو پیشونیم، چون من قبلش روی پیشونیت کیک زده بودم و تو هم خواستی تلافی کنی. البته... چرا اون‌قدری که دوست داشتم تلافی نکردی؟ بگذریم. تو ویدیو داریم می‌خندیم. + آروم‌ترررر بشمررر... بذار آرزو کنم! _ آرزوت چیه مگه؟ + آرزوها خصوصی‌انننن! _ باشه، باشه...تسلیم. آرزو کن. + آرزو کردمممم. ... نمیدونم اون شب چی آرزو کردی، هیچ‌وقت هم نفهمیدم. فقط می‌دونم بعد از اون شب، من دیگه توی آرزوهات جایی نداشتم. کم‌کم از زندگی‌ت حذف شدم؛ نه با دعوا، نه با خداحافظی، نه حتی با یک جمله‌ی آخر. فقط یک روز دیدم جایی که همیشه برای من بود، دیگه خالی نیست... فقط من دیگه صاحبش نیستم. و حالا، چند سال یا چند ماه بعد، من نشستم روبه‌روی یه قاب عکس و دارم به جای تو شمع‌ها رو فوت می‌کنم. کادوها هنوز باز نشدن. کیک هنوز روی میز مونده. دوربین هنوز روشنه. و من هنوز ناخودآگاه هر چند دقیقه یک‌بار سرمو برمی‌گردونم سمت صندلی کناری، انگار ممکنه این بار واقعاً اونجا باشی. نیستی. ولی تولدته. پس... تولدت مبارک. تولدت مبارک به تویی که یک روز تمامِ «همیشه» من بودی و حالا حتی برای گفتنِ «دلم برات تنگ شده» باید با یک قاب عکس حرف بزنم. این عکس رو هم گرفتم، برای سال بعدی، چون وقتی سال نو می‌شه، باید عکس هم نو بشه دیگه نه؟ تولدت مبارکمون باشه، عزیزِ رفته‌م. کاش فقط یک‌بار دیگه آرزو می‌کردی و این بار... من توی آرزوت جا می‌شدم. .صاد.
