اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

امشب برای خودم می‌نویسم؛ برای آدمی که یک روز فهمید «عاقل بودن» گاهی فقط نام محترمانه‌ای‌ست برای ترسیدن. سال‌ها به ما یاد دادند چگونه درست زندگی کنیم؛ درست بخندیم، درست حرف بزنیم، درست دوست داشته باشیم، و حتی درست غمگین باشیم. اما هیچ‌کس نگفت اگر یک روز از تمام این «درست‌ها» خسته شدیم، با خودِ واقعی‌مان چه کنیم. من از همان روزی دیوانه شدم که فهمیدم بیشتر آدم‌ها حقیقت را نمی‌خواهند؛ آن‌ها روایتی را می‌خواهند که بتوانند شب‌ها با خیال راحت دروغ‌هایشان را باور کنند. دیوانه بودن برای من یعنی دیگر از تناقض‌های خودم فرار نکنم. یعنی بپذیرم که می‌شود هم‌زمان هم از زندگی خسته بود و هم برای یک صبح تازه دلتنگ شد؛ هم آدم‌ها را دوست داشت و هم از جهانشان فاصله گرفت؛ هم لبخند زد و هم در اعماق وجود، هزار سؤال بی‌جواب داشت. من نقابم را برنداشتم؛ فقط دیگر آن را روی صورتم نگه نمی‌دارم. حالا میان این همه آدمِ عاقل راه می‌روم و گاهی فکر می‌کنم شاید دیوانه واقعی کسی باشد که هنوز می‌پرسد: «چرا؟» چرا باید چیزی را دوست داشته باشیم که روزی از ما گرفته می‌شود؟ چرا باید برای فردایی بجنگیم که هیچ تضمینی برای رسیدنش نداریم؟ چرا انسان تمام عمرش را صرف ساختن معنا می‌کند، وقتی می‌داند جهان هیچ تعهدی به معنای ساخته‌شده‌ی او ندارد؟ شاید پاسخ همین‌جا پنهان شده باشد: معنا چیزی نیست که جهان به ما بدهد؛ چیزی‌ست که ما، با تمام بی‌معناییِ جهان، مجبوریم برای خودمان بسازیم. و شاید زندگی همین نبرد آرام باشد؛ میان انسانی که می‌داند همه‌چیز موقتی‌ست و انسانی که با این حال، صبح‌ها پرده را کنار می‌زند و به نور اجازه می‌دهد وارد اتاق شود. اگر این دیوانگی‌ست، بگذار دیوانه بمانم. چون من ترجیح می‌دهم با چشم‌های باز در تاریکی زندگی کنم، تا با چشم‌های بسته، در روشناییِ ساختگیِ دیگران. .صاد.

ظرفیت: تا وقتی خط بزنم. دوست داشتی کنارمون باش.✨