اینجادیوانهایمینویسد!
Kanalga Telegram’da o‘tish
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
6 248
Obunachilar
+924 soatlar
-1527 kun
+2 03030 kun
Postlar arxiv
Repost from دآ
فقط میتونم بگم نوشتههاتو زندگی میکنیم..
.صاد. تو فقط نمینویسی تو تیکههای زندگی رو برامون معنی میکنی ، کاری که سخته ولی تو انجامش میدی!
Repost from N/a
صاد یه جوری توقع ها رو میبره بالا که دیگه دستم به قلم نمیره
من از آدمها خسته نیستم؛ از خودم خستهام. از آن قسمتِ وجودم که حتی خودم هم جرئت دیدنش را ندارم؛ همان تکهای که شبها، وقتی همهچیز ساکت میشود، از تاریکی بیرون میآید و کنارم مینشیند. بعضی زخمها را هیچکس به آدم نمیزند. خودت میزنی. با دستهایی که یک روز قرار بود پناهت باشند. و چه تراژدیِ عجیبیست؛ اینکه بخواهی از کسی متنفر باشی، اما آن آدم هر صبح از توی آینه نگاهت کند. من سالهاست با خودم زندگی میکنم؛ با کسی که میدانم کجا شکست، کجا سکوت کرد، کجا ماند، وقتی باید میرفت، و کجا رفت، وقتی فقط یک بار باید خودش را انتخاب میکرد. گاهی دلم میخواهد آلزایمر بگیرم. نه برای اینکه گذشته را فراموش کنم؛ برای اینکه یک صبح بیدار شوم و ندانم چرا اینقدر خستهام. اما نه... اگر روزی حالم خوب شد، میخواهم همهچیز یادم بماند. میخواهم یادم بماند چه شبی به مو رسیدم و پاره شدم. چه کسی رفت. چه کسی ماند. چه کسی مرا شکست. و از همه مهمتر، چه روزهایی خودم ایستادم و تماشای شکستن خودم را کردم. نه برای انتقام. برای اینکه اگر دوباره به آن لبه رسیدم، اینبار خودم را تنها نگذارم. من چیز زیادی نمیخواهم. فقط یک روز میخواهم جلوی آینه بایستم و از دیدن خودم فرار نکنم. اما هر بار که فکر میکنم دیگر چیزی برای شکستن نمانده، غم میآید. آرام. بیصدا. مرا در آغوش میگیرد، سرش را روی شانهام میگذارد و انگار تنها چیزی که برای گفتن دارد، همین یک کلمه است: «ببخشید.» نمیدانم این «ببخشید» از طرف اوست یا از طرف من. شاید من باید از خودم عذر بخواهم؛ برای تمام روزهایی که به خاطر دیگران، خودم را فراموش کردم. من به مو رسیدم. پاره شدم. و هیچکس نفهمید. چون بعضی فروپاشیها صدا ندارند؛ فقط یک آدم را آرامآرام از درون خالی میکنند و صبح، همان آدم با همان صورت، همان لبخند، همان «خوبم» دوباره میان مردم راه میرود. من هم راه رفتم. با تکههایی از خودم که هیچوقت دوباره سر جایشان برنگشتند. اما هنوز یک چیز را نگه داشتهام: امیدِ محوی که شاید یک روز همین آدمِ آینه دیگر دشمن من نباشد. شاید یک روز، وقتی همهی این سالها از پشت سرم گذشته باشند، جلوی آینه بایستم؛ نه برای اینکه بشمارم چند بار شکستهام، بلکه برای اینکه بفهمم با تمام آن شکستگیها چطور هنوز اینجا هستم. آن روز، اگر چشمم به چشم خودم افتاد، دیگر نمیگویم «ببخشید». فقط نگاهش میکنم و میگویم: «بالاخره پیدات کردم.» .صاد.
یه روز از دست خودم سر به بیابون میذارم، خودم مینویسم، خودم روانی میشم، خودم افسردگی میگیرم.
43 تا چنله.
صبوریتون رو خواستارم.
میرم ۱۲ با متن بیام، بریم سراغ جواب چالش.
این پیامو فور کن و فقط یک کلمه بفرست؛ من بر اساس همون یک کلمه، زخمی که بیشتر از همه پنهونش میکنی رو حدس میزنم.
ظرفیت: تا وقتی خط بزنم.
جوین باشی قشنگ تره.💗
