اینجادیوانهایمینویسد!
Kanalga Telegram’da o‘tish
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
6 254
Obunachilar
+924 soatlar
-1527 kun
+2 03030 kun
Postlar arxiv
اینا رو میبینی آقای رنگو؟ این جماعت حتی خودشون به خودشون رحم نمیکنن، بعد نشستن چشم دوختن به آسمون که یه ناجی از غیب بیاد و نجاتشون بده. از هم پول نقد میگیرن، فقط واسه اینکه مبادا یه ریال مالیات بدن؛ گرون میفروشن، کم میذارن، حق همدیگه رو میخورن و آخرش با افتخار اسمشو میذارن «زرنگی». یکی جنس رو گرون میکنه چون میتونه، یکی حق مردم رو میخوره چون کسی حواسش نیست، یکی دروغ میگه چون هنوز دستش رو نشده. دکترایی داریم که باید جون آدم براشون مقدس باشه، ولی گاهی جون یه نفر رو میذارن روی ترازو و اونور ترازو پول میذارن. بعضیا قسم خوردن آدم نجات بدن، ولی خودشون شدن دلیلِ دردِ یه آدم دیگه. میبینی آقای رنگو؟ اینجا مشکل فقط این نیست که بعضیا بد شدن؛ مشکل اینه که بد شدن، دیگه اسم بدی نداره. دزدی شده زرنگی. دروغ شده سیاست. حقخوری شده زرنگبازی. بیوجدانی شده «همه همین کارو میکنن». و بدتر از همه اینکه هرکسی خودش رو قربانی این شهر میدونه، بدون اینکه یه لحظه وایسه و از خودش بپرسه: «نکنه منم یکی از همونایی باشم که دارم ازشون شکایت میکنم؟» اینجا آدم از دشمنش کمتر ضربه میخوره، چون از دشمن انتظار خیانت داره؛ ولی خودی رو با آغوش باز راه میده توی زندگیش، کلید خونهش رو میده دستش، رازهاشو میگه، بهش اعتماد میکنه... و همونجا، دقیقاً همونجا، خنجر رو فرو میکنه. میبینی آقای رنگو؟ ما بیشتر از غریبهها، از خودی میخوریم. از همونایی که قرار بود پشتمون باشن. بعد شب که میشه، همه با یه عالمه زخم میریم سراغ آسمون و میپرسیم: «پس ناجی کجاست؟» غافل از اینکه شاید ناجی هیچوقت قرار نبوده از آسمون بیاد؛ شاید قرار بوده یکی از همین آدمها باشه...فقط حیف که اینجا، آدمها قبل از اینکه ناجی بشن، یاد گرفتن چطور همدیگه رو زخمی تر کنن.
.صاد.
"شب است كه آدم را اندوهگین مى كند، يا آدم است كه براى اندوهگين شدن، شب را انتظار مى كشد؟"
من مطمعن شدم اکسپلور بابام، تو زندگی من دوربین وصل کرده.
اتاق نشستم دارم به احمق بازیام فکر میکنم، یهو از آشپزخونه صدای بابا میاد که داره یه جمله که وصف حال منه رو میخونه.
دست از احمق بودن بردار، از این توهمِ "همیشگی بودن همهچیز" بیا بیرون.
بسه.
خسته نمیشی انقد داری به خودت سخت میگیری آدمیزاد؟
دیوار کوتاه تر از خودت پیدا نکردی که دهن خودتو سرویس میکنی؟
از میزان احمق بودن بشر بخوام براتون بگم اینکه خودش قلم به دست میشه و خودش با همون قلم گریه میکنه.
چِتی چیزی هستی؟
بشر واقعا احمقه.
از کاه، کوه میسازه، مغزش برای اتفاقاتی که نیفتاده سناریو میسازه، و دقیقا هر کاریو میکنه که یه احمق میکنه.
خدایا این چی بود خلق کردی قربونت؟
خسته تر و بیحوصله تر از چیزیام که بخوام روزم رو ادامه بدم، این شما و این هم دنیای رنگیتون.
ما همین گوشه کنارا حالمون خوبه.
