اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

در خلأ ایستاده‌ام، خیره به سیاهی، غرق در احساس پوچی ناشی از معلق بودن؛ جرقه خشم، چنان که سوزنی ضربه‌ای به پشتم زده باشد، پخش می‌شود، به جلو پرتاب می‌شوم، با تمام توانم به طنابِ توانم برای حفظِ حداقل تعادلِ ممکن بر پل پوسیدهٔ افکارم چنگ می‌زنم، ناخن‌هایم در دستانم فرو می‌رود و فریادم در گلویم خفه می‌شود، چرا که می‌ترسم همان قدرتی که برای بقا نگه داشتم را صرف فریاد کنم. عقربه ثانیه‌‌شمار از حرکت می‌ایستد و توان دست من در این کشمکشِ بقا می‌بازد، سقوط می‌کنم؛ چیزی برای چنگ زدن نیست، جز تن بی‌صدای خودم که فراموش کرده چطور پرواز کند؛ قلبم می‌تپد، ولی چیزی جز جریان هوای مسموم داخل رگ‌هایم احساس نمی‌کنم، جمجمه‌ام متلاشی می‌شود، چشمانم در کف دستم می‌افتند، به من نگاه می‌کنند، به اشک‌هایی که فشار سقوط آن‌ها را پیش از ریزش خشک کرده، بسته می‌شوند؛ حتی چشمان خودم هم دیگر مرا نمی‌بینند، خیلی زود، دیدن را فراموش می‌کنم، خیلی زود، غم از دست دادن نور را فراموش می‌کنم، خیلی زود، فراموش می‌کنم که روزی برای فقدان چشم‌هایم سوگواری می‌کردم. سقوط ادامه دارد، دیگر دستانم را حس نمی‌کنم، گرمایی که هنگام چنگ زدن به آخرین امید، بازوانم را زنده نگه داشته بود، زود با سرمای فرود جایگزین می‌شود. هوا از ریه‌هایم می‌گریزد، نه چون وحشت کردم، چون نفس کشیدن را فراموش کرده‌ام، گمان می‌کنم این زندگانی فرقی با مرگ نخواهد داشت. پیش از مرگ، اگر اجازه آرزو کردن داشتم، آرزو می‌کردم کاش کسی پیش از سقوط یادآور من می‌شد که نفس بکشم. شاید می‌توانستم به سبکی پرواز برسم، اگر از نفس کشیدن دست نمی‌کشیدم. در چرخه‌ای از سقوط های بی‌پایان، برای رسیدن به هوایی که هیچ‌وقت نمی‌رسد تقلا می‌کنم. این است نفرین زندگانی‌ام. این است خلاصه اوج زندگانی‌ام.