اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
Kanalga Telegram’da o‘tish
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
6 237
Obunachilar
-2624 soatlar
-1907 kun
+1 98230 kun
Postlar arxiv
این پیامور فور کنید، طبق حس و حال چنلتون به یه فصل تشبیهتون کنم.
ظرفیت: ده چنل.
این پیامو فور کنید، اولین کلمه‌ای که با دیدن این چنل به ذهنتون میاد رو ذکر کنید، من‌هم طبق وایب چنلتون یه کار جالب‌انگیز انجام بدم.
ظرفیت: پونزده چنل.
جوین باشی خوشحالم می‌کنی.👀✨
بنده پاشدم گرفتم رو یه عده چنل احمق، متوهم، کودن، بی‌ارزش، روان‌پریش، بهشون برخورد، اومدن تلافی کنن.
احساس می‌کنم متن بلند گذاشتن اینجا اشتباهه، ته بلندی که باید بذارم، همینه.
روبه‌روی خودم می‌ایستم؛ جلوی آینه؟ نه. آینه دیگر برای من زیادی صادق است؛ چیزهایی را نشان می‌دهد که هنوز توانِ دیدنشان را ندارم. سایه‌ام روی دیوار افتاده، اما این‌بار از من پیروی نمی‌کند. من ایستاده‌ام؛ او ایستاده‌تر. من ساکتم؛ او سکوتی دارد که انگار سال‌ها تمام حرف‌های نگفته‌ی مرا بلعیده. نگاهش می‌کنم و برای اولین‌بار از خودم می‌پرسم: اگر سایه‌ام بتواند بدون من وجود داشته باشد، پس کدام‌یک از ما واقعاً دیگری را ساخته؟ شاید من او را به وجود نیاورده‌ام. شاید فقط سال‌ها روی چیزی نور انداخته‌ام که همیشه درونم بوده. هر بار که لبخند زدم، او یک قدم به تاریکی رفت. هر بار که گفتم «خوبم»، چیزی درونش فرو ریخت. هر بار که خودم را بخشیدم بی‌آنکه بفهمم برای چه، او بخشی از حقیقت را برایم نگه داشت. سایه‌ها حافظه‌ی عجیبی دارند؛ هیچ‌چیز را فراموش نمی‌کنند. نه آدم‌هایی را که رفتند، نه حرف‌هایی را که ماندند، نه نسخه‌هایی از خودمان را که برای زنده ماندنِ یک رابطه، یک دوستی، یک خانواده، یا حتی یک تصویر ساختگی از «آدمِ خوب بودن» قربانی کردیم. ما خیال می‌کنیم بزرگ شده‌ایم چون یاد گرفته‌ایم دردهایمان را پنهان کنیم. چه اشتباه تلخی. گاهی بزرگ شدن یعنی آن‌قدر خوب یاد گرفته‌ای ویرانی‌ات را مرتب کنی که هیچ‌کس متوجه خرابه‌ها نشود. چراغ اتاق روشن است، اما سایه هنوز تاریک است. آن‌وقت می‌فهمم تاریکی با نبودنِ نور تعریف نمی‌شود؛ گاهی تاریکی همان چیزی‌ست که حتی زیر نور هم از تو جدا نمی‌شود. به او نزدیک می‌شوم. دیگر نمی‌ترسم. چون ترسیدن از سایه، ترسیدن از چیزی‌ست که می‌دانی نمی‌توانی از خودت جدا کنی. می‌پرسم: «اگر تو منی، پس چرا این‌قدر از من متنفری؟» سایه چیزی نمی‌گوید، اما سکوتش جواب دارد. شاید از من متنفر نیست، شاید فقط از تمام سال‌هایی متنفر است که او را مجبور کردم وجود نداشته باشد. آن‌جا می‌فهمم انسان همیشه با حقیقت نمی‌جنگد؛ گاهی با شاهدِ حقیقت می‌جنگد. و سایه، شاهد تمام چیزهایی‌ست که من برای ادامه دادن مجبور شدم فراموششان کنم. می‌خواهم چراغ را خاموش کنم. لحظه‌ای بعد، دیوار خالی می‌شود. لبخند می‌زنم. برای اولین‌بار خیال می‌کنم از شرش خلاص شده‌ام. اما وقتی به دست‌هایم نگاه می‌کنم، می‌بینم سایه هنوز آنجاست. نه روی دیوار. در من. شاید اشتباه من همین بود؛ سال‌ها دنبال جایی می‌گشتم که از خودم فرار کنم، غافل از اینکه هیچ دیواری آن‌قدر بلند نیست که انسان را از خودش جدا کند. حالا دیگر نمی‌دانم کدام‌مان سایه است. من؟ یا آن چیزی که تمام عمر به اسم «خودم» به دنیا نشان دادم؟ آدم‌ها یک روز نمی‌شکنند. آن‌ها آرام‌آرام از خودشان فاصله می‌گیرند؛ آن‌قدر آرام که حتی لحظه‌ای را که دیگر خودشان نیستند به خاطر نمی‌آورند. و من امشب روبه‌روی دیوار ایستاده‌ام، در اتاقی که هیچ‌کس جز من در آن نیست. اما برای اولین‌بار تنها نیستم. سایه‌ام کنارم ایستاده. و من بالاخره می‌فهمم: تمام این سال‌ها دنبال کسی می‌گشتم که مرا نجات بدهد، بی‌آنکه بفهمم کسی که باید پیدایش می‌کردم همان کسی بود که سال‌ها در تاریکی منتظر مانده بود تا من دست از فرار کردن از خودم بردارم. اما شاید بعضی حقیقت‌ها وقتی بالاخره دیده می‌شوند، دیگر نجات‌دهنده نیستند. فقط شاهدند. شاهدِ اینکه چه چیزی از ما باقی مانده، و سایه هنوز روی دیوار است. این‌بار نه من حرکت می‌کنم، نه او. برای اولین‌بار هر دو فهمیده‌ایم: هیچ‌کدام دیگری نیستیم. ما فقط دو شکل از یک فقدانیم؛ یکی که وانمود کرد هنوز کامل است، و دیگری که از ابتدا می‌دانست چیزی درونش خیلی وقت است که گم شده. .صاد.
روبه‌روی خودم می‌ایستم؛ جلوی آینه؟ نه. آینه دیگر برای من زیادی صادق است؛ چیزهایی را نشان می‌دهد که هنوز توانِ دیدنشان را ندارم. سایه‌ام روی دیوار افتاده، اما این‌بار از من پیروی نمی‌کند. من ایستاده‌ام؛ او ایستاده‌تر. من ساکتم؛ او سکوتی دارد که انگار سال‌ها تمام حرف‌های نگفته‌ی مرا بلعیده. نگاهش می‌کنم و برای اولین‌بار از خودم می‌پرسم: اگر سایه‌ام بتواند بدون من وجود داشته باشد، پس کدام‌یک از ما واقعاً دیگری را ساخته؟ شاید من او را به وجود نیاورده‌ام. شاید فقط سال‌ها روی چیزی نور انداخته‌ام که همیشه درونم بوده. هر بار که لبخند زدم، او یک قدم به تاریکی رفت. هر بار که گفتم «خوبم»، چیزی درونش فرو ریخت. هر بار که خودم را بخشیدم بی‌آنکه بفهمم برای چه، او بخشی از حقیقت را برایم نگه داشت. سایه‌ها حافظه‌ی عجیبی دارند؛ هیچ‌چیز را فراموش نمی‌کنند. نه آدم‌هایی را که رفتند، نه حرف‌هایی را که ماندند، نه نسخه‌هایی از خودمان را که برای زنده ماندنِ یک رابطه، یک دوستی، یک خانواده، یا حتی یک تصویر ساختگی از «آدمِ خوب بودن» قربانی کردیم. ما خیال می‌کنیم بزرگ شده‌ایم چون یاد گرفته‌ایم دردهایمان را پنهان کنیم. چه اشتباه تلخی. گاهی بزرگ شدن یعنی آن‌قدر خوب یاد گرفته‌ای ویرانی‌ات را مرتب کنی که هیچ‌کس متوجه خرابه‌ها نشود. چراغ اتاق روشن است، اما سایه هنوز تاریک است. آن‌وقت می‌فهمم تاریکی با نبودنِ نور تعریف نمی‌شود؛ گاهی تاریکی همان چیزی‌ست که حتی زیر نور هم از تو جدا نمی‌شود. به او نزدیک می‌شوم. دیگر نمی‌ترسم. چون ترسیدن از سایه، ترسیدن از چیزی‌ست که می‌دانی نمی‌توانی از خودت جدا کنی. می‌پرسم: «اگر تو منی، پس چرا این‌قدر از من متنفری؟» سایه چیزی نمی‌گوید، اما سکوتش جواب دارد. شاید از من متنفر نیست، شاید فقط از تمام سال‌هایی متنفر است که او را مجبور کردم وجود نداشته باشد. آن‌جا می‌فهمم انسان همیشه با حقیقت نمی‌جنگد؛ گاهی با شاهدِ حقیقت می‌جنگد. و سایه، شاهد تمام چیزهایی‌ست که من برای ادامه دادن مجبور شدم فراموششان کنم. می‌خواهم چراغ را خاموش کنم. لحظه‌ای بعد، دیوار خالی می‌شود. لبخند می‌زنم. برای اولین‌بار خیال می‌کنم از شرش خلاص شده‌ام. اما وقتی به دست‌هایم نگاه می‌کنم، می‌بینم سایه هنوز آنجاست. نه روی دیوار. در من. شاید اشتباه من همین بود؛ سال‌ها دنبال جایی می‌گشتم که از خودم فرار کنم، غافل از اینکه هیچ دیواری آن‌قدر بلند نیست که انسان را از خودش جدا کند. حالا دیگر نمی‌دانم کدام‌مان سایه است. من؟ یا آن چیزی که تمام عمر به اسم «خودم» به دنیا نشان دادم؟ آدم‌ها یک روز نمی‌شکنند. آن‌ها آرام‌آرام از خودشان فاصله می‌گیرند؛ آن‌قدر آرام که حتی لحظه‌ای را که دیگر خودشان نیستند به خاطر نمی‌آورند. و من امشب روبه‌روی دیوار ایستاده‌ام، در اتاقی که هیچ‌کس جز من در آن نیست. اما برای اولین‌بار تنها نیستم. سایه‌ام کنارم ایستاده. و من بالاخره می‌فهمم: تمام این سال‌ها دنبال کسی می‌گشتم که مرا نجات بدهد، بی‌آنکه بفهمم کسی که باید پیدایش می‌کردم همان کسی بود که سال‌ها در تاریکی منتظر مانده بود تا من دست از فرار کردن از خودم بردارم. اما شاید بعضی حقیقت‌ها وقتی بالاخره دیده می‌شوند، دیگر نجات‌دهنده نیستند. فقط شاهدند. شاهدِ اینکه چه چیزی از ما باقی مانده، و سایه هنوز روی دیوار است. این‌بار نه من حرکت می‌کنم، نه او. برای اولین‌بار هر دو فهمیده‌ایم: هیچ‌کدام دیگری نیستیم. ما فقط دو شکل از یک فقدانیم؛ یکی که وانمود کرد هنوز کامل است، و دیگری که از ابتدا می‌دانست چیزی درونش خیلی وقت است که گم شده. .صاد.
