🥣

بالاخره یک روز من هم رها می‌کنم. همه اون چیزی که تا الآن جونم رو ذره ذره گرفته رو رها می‌کنم. بالاخره یک روز.

انگار بدنم ذره ذره دچار فلجی می‌شه تا اینکه من کاملا متوقف می‌شم. از کارم دست می‌کشم و دراز میکشم یه گوشه و تلاش می‌کنم بخوابم تا مغزم آروم شه. بعد به خودم می‌آم و می‌بینم بازهم تسلیم این دردها شدم و کل روزم رو از دست دادم.

دلهره دارم. مدام سردرد دارم از شدت اضطراب حتی وقتی کارم خوب پیش میره هم این اضطراب و سردرد مداوم قطع نمی‌شه. همواره ادامه داره. واقعا احساس می‌کنم مثل مته داره سرمو سوراخ می‌کنه.

چیزی که هرروز دارم متحمل می‌شم واقعا وحشتناک و غیرقابل درکه برای خودم.

احساس می‌کنم بدنم تسلیم اضطراب شده.

در دنیایی که The winner takes it all من یک loser هستم، Who’s about to fall.

We shall find peace. We shall hear the angels, we shall see the sky sparkling with diamonds. We shall see all the evils of this life, all our own sufferings, vanish in the flood of mercy which will fill the whole world. And then our life will be calm and gentle, sweet as a caress. I believe that, I do believe it. [Wipes away his tears with a handkerchief.] Poor, poor Uncle Vanya, you’re crying. [Through tears.] There’s been no happiness in your life, but wait, Uncle Vanya, wait. We shall find peace. [Embraces him]. We shall find peace. [The watchman taps.]

National Theatre Live: Vanya (2024)

من هرروز به خودم: ایشالا که خیره.

از زندگی چی می‌دونم؟ هیچی. هرچی بزرگ‌تر می‌شم هم بیشتر متوجه این موضوع می‌شم. با همین هیچی دارم می‌رم جلو که بالاخره به یک چیزی برسم.

من هیچوقت فراموش نمی‌کنم این روزهارو. روزهایی که سراسر عشق و محبت و امید جونم رو دربر گرفت. هیچوقت فراموش نمی‌کنم افرادی رو که باعث شدن من این روزها یذره بیشتر دوام بیارم.

روزهای سه‌شنبه همینجوریم.

پر از رنج و عشق‌ هستم.

واقعا یه اقیانوس وسیع وجود داره از تمام چیزهایی که عاشقشونم. چیزهایی که دوست دارم تجربه کنم، جاهایی که دوست دارم ببینم و احساس کنم. چیزهای زیادی هست که میخوام بخونم. ولی اگر یهو وسط همه اینا همه چی تموم شه چی؟ یا اینکه اصلا نشه. نشه و نتونم. نمی‌دونم. دوست دارم بشه. دوست دارم بتونم.

احساس می‌کنم خیلی به همه چیز عشق دارم ولی زمانم خیلی کمه. دونستن اینکه زمانم خیلی کمه باعث نمی‌شه بقول معروف Carpe Diem رو پیش بگیرم. بیشتر باعث می‌شه وحشت کنم و متوقف شم.

The greatest griefs are those we cause upon ourselves.

How about that

Show me no Ai at allll

این مزخرف به قدری فراگیر شده که توی پینترست یه اپشنی اومده به عنوان less Ai

https://t.me/itsnarans/2883 یاد چیز افتادم: ''AI made me believe in a human soul by showing me what art looks like without it. me what art looks like without it"