🥣

واقعا اهمیتی نداره که سیزن ۴ تد لاسو چقدر بیخودی هیت گرفت. یکی از بهترین‌ سریال‌هاییه که توی کل زندگیم دیدم. همیشه وقتی نیازش دارم بهم امید می‌ده. همیشه. Thank you Ted.

جلسه‌ی سوم و آخر این دوره‌ فیگز اند فولیو جمعه بعدی خواهد بود.🍎

خیلی تورو دوست دارم! خیلی زیاد!

بهترین راه فرار من از زندگی واقعی پناه بردن به داستان زندگی یکی دیگه‌ست. یک تسلی و آرامش خاطری برام میاره که نمی‌تونم درست توی کلمات بیارمش. اینکه تو می‌دونی چیزی که داری می‌خونی واقعی بوده، اتفاق افتاده، حالا ممکنه کمی اغراق شده باشه، اما می‌دونی که اتفاق افتاده، می‌دونی یکی در فلان سال و در فلان دهه زندگی کرده و ریز به ریز اون چیزی که توی ۳۰۰ ۴۰۰ صفحه می‌خونی حاصل چندین و چندسال زندگیه. چیزی که Memoirها به من می‌دن امیده. امید به اینکه شاید من هم تا جایی زنده بمونم که بتونم یکی بنویسم. از چیزهایی که بهم گذشت، از چیزهایی دیدم و احساس کردم. این کتاب‌ها همون احساس توقف و همون حس پایانین که من دنبالشون می‌گردم. تو زندگی یک آدم رو بین دستات گرفتی، به تو اجازه داده شده بخشی از اون آدم رو در کلمات بخونی. می‌دونی؟ نمی‌فهمم چجوری بگم. اون آدم‌ها زنده بودن و زندگی کردن. توام هستی. توام زنده‌ای. پس می‌تونی زندگی کنی. نمی‌دونم. عاشقم.

انقدر دوسش دارم که نمی‌دونم.

دوست دارم کامل بخونمش بعدا، یا حداقل یکم دیگه از بخش دومش بخونم بعدش بیام.

نمی‌تونم صبر کنم تا درمورد اونی که دارم می‌خونم باهاتون صحبت کنم.

پر از چیز میزهای سیبیه!‌😭😭

بچه‌ها ببینید دوست قشنگم چه چیزهای خوشگلی می‌بافه:)) اون روزی برام سیب آقای فاکس و هدیه آورد بوک‌کلاب.🍎🍎

کلاریس عزیزم!

:) عاشق این عکس شدم.

خط کج🍎

«حرف من سخت‌تر شدن زندگی‌ست حتی برای کسی که شادمانی‌کر‌دن را بلد است.»

من فقط موندم چون احساس می‌کنم بعد از تمام این روزها، رفتن اشتباهه. من می‌مونم چون مجبورم. چون زندگی ناگهان متوقف شد، و ما موندیم محو تماشا. چون راهی جز دیدن و بخاطر سپردن نیست. تو نمی‌تونی بری. تو محکومی به موندن. نگاه کردن، به‌ خاطر سپردن و بازگو کردن.

یه جنگی درون من هست بین مرگ و زندگی. هرروز بین این دوتا وول می‌زنم. احساس می‌کنم یه راه خیلی باریکی بین این دوتا تشکیل شده، و من مثل یه کرم اون وسط حرکت می‌کنم. نمی‌دونم چجوری بگم. هوا کمه. نه زندگی اونقدر کمه که بشه مرد، نه اونقدر زیاد که بشه موند. دارم له می‌شم. هوا کمه. یک روزی می‌میرم ولی نه کامل. شاید هم یک روزی زندگی کنم و بازهم کامل نه. همه چیز ناتمومه. هیچ‌چیز نقطه نداره، هیچ‌چیز بهت حس پایان نمی‌ده. هیچ‌چیز باعث نمی‌شه نفس راحت بکشی. هیچی. از همه چیز فقط یکمی داری، از عشق، زندگی. تو فقط یکمی از همه‌ی چیزهایی داری که شاید بتونن سرپا نگهت دارن.

هرروز. هرجا.