℘ 𝗈𝗇𝖼𝖾 𝗎𝗉𝗈𝗇 𝗈𝗎𝗋 𝗋𝗎𝗂𝗇 (rest)

هربار، چیزی که قلب خسته‌ی پسر رو به تپش وادار می‌کرد، مثل شن‌های گرم ساحلی و پروانه‌ای بهاری، از بین دست‌هاش سر می‌خورد و می‌رفت و نانی، این بار معصومیت برادر کوچک‌ترش رو می‌باخت به طمع و سرمای روحِ پدر خوانده‌ش. راچا پونگ‌ساپاک؛ مردی از جنس ادکلن های تلخ و لبخند های شکارچی، که به تحت الحمایه‌ی عزیزش هرچیزی بخشیده بود به‌جز حقِ "خواستن" بی‌ترس از دست دادن...