خانه کتاب کالاگان

این چنین زیر و زبَر عالم نمی‌ماند مدام می‌نشاند چرخ، هر کس را به جای خویشتن #صائب_تبریزی

داستان واژه‌ها اوتوپیا | Utopia «اوتوپیا» واژه‌ای است که توماس مور، نویسنده و اندیشمند انگلیسی، در سال ۱۵۱۶ برای عنوان کتاب مشهورش ابداع کرد. این واژه از دو جزء یونانی باستان ساخته شده است: ou (οὐ) = نه، نیست topos (τόπος) = مکان، جا پس Utopia در معنای تحت‌اللفظی یعنی: «جایی که وجود ندارد»؛ یا «ناکجاآباد». مور در کتاب Utopia جزیره‌ای خیالی را توصیف می‌کند که جامعه‌ای آرمانی در آن شکل گرفته است؛ جامعه‌ای متفاوت از اروپای زمان خودش. اما بازی زبانی مور جالب‌تر از این است. او واژهٔ دیگری هم در نظر داشت: Eutopia eu (εὖ) = خوب، نیک topos (τόπος) = مکان، جا یعنی «جای خوب» یا «سرزمین خوب». بنابراین دو واژه تقریباً کنار هم قرار می‌گیرند: Utopia → جایی که نیست Eutopia → جایی که خوب است و همین دوگانگی، معنای امروزی «اوتوپیا» را جذاب کرده است: جهانی آرمانی که شاید وجود نداشته باشد، اما می‌توان آن را تصور کرد و اغلب چیزی که هنوز وجود ندارد، از چیزی که وجود دارد جداب‌تر به نظر می‌رسد. #داستان_واژه‌ها

معرفی کتاب | کاش کسی جایی منتظرم باشد آنا گاوالدا گاهی یک اتفاق کوچک، یک دیدار کوتاه یا حتی یک تصمیم ساده، می‌تواند مسیر زندگی آدمی را عوض کند. «کاش کسی جایی منتظرم باشد» مجموعه‌ای از دوازده داستان کوتاه از آنا گاوالدا، نویسندهٔ فرانسوی، است؛ داستان‌هایی دربارهٔ عشق، تنهایی، رابطه‌ها، حسرت‌ها و آدم‌هایی که در ظاهر زندگی‌های معمولی دارند، اما در درونشان جهان پیچیده‌ای جریان دارد. گاوالدا در این داستان‌ها سراغ لحظه‌هایی می‌رود که شاید در زندگی روزمره به‌سادگی از کنارشان بگذریم: یک ملاقات، یک سوءتفاهم، یک انتخاب، یک جدایی یا حتی یک فرصت از دست‌رفته. شخصیت‌هایش اغلب آدم‌های عادی‌اند؛ آدم‌هایی که دوست دارند دوست داشته شوند، دیده شوند و جایی، کسی منتظرشان باشد. نثر کتاب ساده، صمیمی و بی‌تکلف است، اما پشت همین سادگی، احساسات ظریفی پنهان شده که بعد از تمام شدن داستان‌ها همچنان در ذهن می‌مانند. اگر داستان‌های کوتاهِ انسانی، رابطه‌محور و سرشار از جزئیات ظریف را دوست دارید، این کتاب می‌تواند انتخاب خوبی برای شما باشد. #معرفی_کتاب

داستان واژه‌ها شومیز: از پیراهن تا جلد کتاب معمولاً می‌گوییم کتاب‌ها دو نوع جلد دارند: جلد سخت و جلد نرم. به جلد نرم خیلی وقت‌ها می‌گوییم شومیز. اما چرا «شومیز»؟ «شومیز» از واژهٔ فرانسوی chemise آمده؛ واژه‌ای که در زبان فرانسه به معنی پیراهن است. ارتباطش با کتاب به نوعی پوشش کتاب در گذشته برمی‌گردد. در سده‌های میانه، بعضی کتاب‌های ارزشمند را با پوششی جداگانه از پارچه یا چرم می‌پوشاندند؛ پوششی که از لبه‌های کتاب هم بیرون می‌آمد و از جلد اصلی محافظت می‌کرد. این شیوهٔ صحافی را chemise binding می‌نامند. بنابراین «شومیز» در اصل با مفهوم پوشاندن و پوشش ارتباط داشته؛ درست مثل پیراهنی که چیزی را دربر می‌گیرد. اما در فارسی امروز، «شومیز» دیگر به آن پوشش تاریخی اشاره نمی‌کند و در بازار نشر معمولاً برای کتاب‌های جلدنرم و انعطاف‌پذیر به کار می‌رود. در مقابل، به کتاب‌های جلدسخت گاهی گالینگور هم می‌گوییم. «گالینگور» برخلاف آنچه گاهی گفته می‌شود، واژه‌ای فرانسوی نیست؛ فرهنگ معین آن را مأخوذ از روسی دانسته و به نوعی کاغذ ضخیم و رنگی که پیش‌تر برای ساخت جلد کتاب به کار می‌رفته، اطلاق کرده است. امروزه در فارسی «کتاب گالینگور» معمولاً به کتابی با جلد سخت گفته می‌شود. پس: شومیز ← جلد نرم گالینگور ← جلد سخت #داستان_واژه‌ها

“Anyone can sympathize with the sufferings of a friend, but it requires a very fine nature to sympathize with a friend’s success.” «هر کسی می‌تواند با رنج‌های یک دوست همدردی کند، اما همدردی با موفقیتِ یک دوست، سرشتی بسیار پاک می‌خواهد.» #اسکار_وایلد

دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفت دائماً یکسان نباشد حالِ دوران، غم مخور هان مَشو نومید چون واقف نه‌ای از سِرِّ غیب باشد اندر پرده بازی‌هایِ پنهان، غم مخور #حافظ | غزل ۲۵۵

داستان واژه‌ها سینما: «نوشتنِ حرکت» سینما | Cinema «سینِما» در اصل شکل کوتاه‌شدهٔ واژهٔ فرانسوی cinématographe است؛ واژه‌ای که از دو ریشهٔ یونانی ساخته شده: kínēma (κίνημα): حرکت gráphein (γράφειν): نوشتن، ثبت کردن پس معنای تحت‌اللفظیِ سینما چیزی نزدیک به «ثبتِ حرکت» یا «نوشتنِ حرکت» است. واژهٔ cinématographe نام دستگاهی بود که برادران لومیر در سال ۱۸۹۵ برای ثبت و نمایش تصاویر متحرک به کار گرفتند. بعدها شکل کوتاه‌ترِ cinéma برای اشاره به هنر و صنعت فیلم رواج پیدا کرد و از فرانسوی وارد زبان‌های مختلف، از جمله فارسی، شد. شاید سینما در ساده‌ترین تعریف، همان چیزی باشد که ریشهٔ نامش می‌گوید: نوشتنِ حرکت. #داستان_واژه‌ها

ذهن ما باغچه است گل در آن باید کاشت و نکاری، گل من، علف هرز در آن می‌روید زحمت کاشتن یک گل سرخ کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است گل بکاریم بیا تا مجال علف هرز فراهم نشود #مجتبی_کاشانی

شوق اگر هست، شکایت ز گرفتاری نیست نشود دام و قفس مانع پرواز کسی منسوب به ناظم هروی

معرفی نویسنده | پاتریک مودیانو نویسنده‌ی حافظه و فراموشی پاتریک مودیانو، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس فرانسوی، متولد ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۵ در حومهٔ پاریس است. او در سال ۲۰۱۴ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد؛ آکادمی نوبل دلیل انتخاب او را «هنر حافظه» و زنده‌کردن جهانِ دوران اشغال فرانسه عنوان کرد. در جهان مودیانو، گذشته هیچ‌وقت واقعاً گذشته نیست. شخصیت‌ها اغلب به دنبال کسی، جایی یا بخشی گمشده از زندگی خود می‌گردند؛ گذشته‌ای که گاهی فقط از میان یک نام، یک عکس، یک آدرس قدیمی یا تکه‌ای از یک روزنامه می‌تواند دوباره ظاهر شود. حافظه، فراموشی، هویت و احساس گناه از مهم‌ترین مضمون‌های آثار او هستند و پاریس تقریباً در بسیاری از رمان‌هایش نقشی فراتر از یک شهر دارد؛ خیابان‌ها، کافه‌ها و آدرس‌ها تبدیل به بخشی از حافظهٔ شخصیت‌ها می‌شوند. بسیاری از داستان‌های او نیز به دوران اشغال فرانسه در جنگ جهانی دوم بازمی‌گردند. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد: خیابان بوتیک‌های تاریک/ خاموش در کافهٔ جوانی گمشده دورا برودر افق برای اینکه در محله گم نشوی سفر ماه عسل تصادف شبانه ویلای دلگیر محلهٔ گمشده #کالاگان #معرفی_نویسنده #پاتریک_مودیانو

واژه‌های مهاجر آوانگارد: از خط مقدم جنگ تا پیشتازی در هنر «آوانگارد» از عبارت فرانسوی avant-garde آمده است. این عبارت از دو بخش تشکیل شده: avant: «جلو، پیش» garde: «نگهبانی، گارد» آوانگارد؛ در اصل یک اصطلاح نظامی بود و به نیروهایی گفته می‌شد که جلوتر از بدنهٔ اصلی ارتش حرکت می‌کردند؛ همان نیروهای پیشرو یا طلایه‌دار. بعدها این واژه از زبان نظامی وارد حوزهٔ هنر، ادبیات و فرهنگ شد و معنای تازه‌ای پیدا کرد. در قرن نوزدهم و به‌ویژه بیستم، به هنرمندان و جریان‌هایی که از شیوه‌های رایج زمان خود فاصله می‌گرفتند و پیش از دیگران به سراغ تجربه‌های تازه و شکل‌های نو می‌رفتند، «آوانگارد» گفته شد. این واژه با همین معنا وارد فارسی شد و امروز هم بیشتر در حوزه‌های هنر و ادبیات به کار می‌رود: «هنر آوانگارد» یعنی هنری پیشرو و تجربه‌گرا که از قواعد و قالب‌های رایج فاصله می‌گیرد. #واژه‌_های_مهاجر

معرفی نویسنده | علی خدایی نویسنده‌ی جزئیات و خاطره علی خدایی از نویسندگان گزیده‌کار و مهم داستان کوتاه معاصر ایران است؛ نویسنده‌ای که بیش از آن‌که به اتفاق‌های بزرگ و پرهیاهو علاقه داشته باشد، به سراغ جزئیات کوچک زندگی می‌رود: آدم‌های معمولی، خاطره‌ها، اشیا، خیابان‌ها، بوها، صداها و لحظه‌هایی که شاید در نگاه اول چندان مهم به نظر نرسند، اما در جهان داستانی او معنای دیگری پیدا می‌کنند. داستان‌های خدایی معمولاً آرام پیش می‌روند. حادثه در آن‌ها اغلب در حاشیه است و آنچه اهمیت پیدا می‌کند، فضا، حافظه و حس آدم‌هاست. خودش دربارهٔ داستان‌هایش گفته است که در هر داستان تکه‌ای وجود دارد که دوستش دارد؛ گویی همین تکه‌های کوچک‌اند که داستان را سرپا نگه می‌دارند و باعث می‌شوند از یاد نرود. یکی از ویژگی‌های برجستهٔ آثار او، حضور پررنگ اصفهان است؛ شهری که در داستان‌هایش صرفاً محل وقوع اتفاق‌ها نیست، بلکه به بخشی از جهان داستان تبدیل می‌شود. خیابان‌ها، محله‌ها و آدم‌های شهر در نوشته‌های او با خاطره و تخیل درهم می‌آمیزند. به همین دلیل، بعضی از آثار خدایی را می‌توان نوعی ادبیات شهری نیز دانست. #کالاگان #معرفی_نویسنده #علی_خدایی #ادبیات_معاصر #داستان_کوتاه

انزلی دلبر 🦢💚

با احترام، موجود شدند.