کافه کتاب📚

بعضی داستان‌ها درباره‌ی زندگی نیستند؛ درباره‌ی چیزی هستند که پس از هر فقدان، از زندگی باقی می‌ماند. «نام تمام مردگان یحیاست» یکی از متفاوت‌ترین آثار عباس معروفی است؛ رمانی چندصدایی که در مرز میان واقعیت و افسانه، میان مرگ و زندگی، و میان ایمان و تردید حرکت می‌کند. داستان، روایتِ رنج، فقدان و انتظار است؛ روایتِ انسانی که در برابر مرگ و سرنوشت ایستاده و همچنان در جست‌وجوی معنایی برای ادامه دادن است. معروفی در این اثر، اسطوره و فرهنگ عامه را با زندگی روزمره درهم می‌آمیزد و جهانی می‌سازد که در آن، مرز میان خواب و بیداری، گذشته و حال، و واقعیت و خیال چندان روشن نیست. عنوان کتاب نیز برگرفته از شعری از محمدعلی سپانلو است؛ عنوانی که خود به‌تنهایی انگار سوگ‌نامه‌ای برای تمام کسانی‌ست که رفته‌اند و نامشان در حافظه‌ی آدمی باقی مانده است. «نام تمام مردگان یحیاست» را شاید نتوان فقط یک داستان خواند؛ باید آن را آرام خواند، در سکوت، و میان سطرهایش دنبال چیزی گشت که معروفی همیشه خوب می‌شناخت

📖 فریدون سه پسر داشت | عباس معروفی بعضی خانواده‌ها فقط یک خانواده نیستند؛ تکه‌ای از تاریخ‌اند، با تمام زخم‌هایی که تاریخ بر تن آدم‌ها می‌گذارد. «فریدون سه پسر داشت» روایت خانواده‌ای‌ست که زندگی‌شان در میان آشوب‌های زمانه، عقیده، آرمان و ترس شکل می‌گیرد؛ جایی که آدم‌ها گاهی نه آن‌گونه که می‌خواهند، بلکه آن‌گونه که روزگار از آن‌ها می‌خواهد، زندگی می‌کنند. عباس معروفی در این رمان، به سراغ انسان‌هایی می‌رود که میان خانواده و آرمان، عشق و سیاست، ماندن و رفتن گرفتار شده‌اند. آدم‌هایی که هرکدام راهی را انتخاب می‌کنند و بهای انتخابشان را، دیر یا زود، می‌پردازند. این کتاب درباره‌ی فروپاشی یک خانواده نیست؛ درباره‌ی نسلی‌ست که در میان تغییرات بزرگ تاریخ، آرام‌آرام خودش را گم می‌کند. «فریدون سه پسر داشت» را باید خواند؛ نه فقط برای دانستن سرنوشت سه پسر، بلکه برای فهمیدن اینکه گاهی تاریخ، پیش از آنکه کشورها را تغییر دهد، آدم‌ها را تغییر داده است. ☕ کافه‌کتاب | فصل عباس معروفی