توت‌فرنگی آکادمیک

-درست می‌شه. یه روزی هم می‌رسه که به این روزا می‌خندیم. +واقعا می‌خندیم؟ نمی‌فهمم اگر یه روز حتی همه‌چیز هم درست شه به چی این روزها می‌خندیم. جاده خاکی، پناه پناهی.

تا حالا کسی از پلک‌هام تعریف نکرده بود😭😭😭😭

یکی از همکلاسیهام بهت گفت پلک‌هات رو خیلی دوست دارم😭😭😭

چقدر حیف، متوجه شدم که یکی از کانال‌هایی که متن‌هاش رو خیلی دوست داشتم، اکثرشون رو از سابستک می‌دزده. مقاله‌های پرطرفدار رو ترجمه می‌کنه و به فارسی می‌ذاره. چه تحقیرآمیز. فکر کن انقدر فکر اورجینالی از خودت نداشته باشی که مجبور شی ایده‌های بقیه رو بدزدی.

.

یه چیزی که خیلی خوشحالم می‌کنه وقتیه که انسانها بهم کادوهایی می‌دن که می‌تونم زیاد ازشون استفاده کنم و همیشه همراهم داشته باشم، مثل زیورالات و اویز کیف. اکثر اویزهای این کیفم هدیه‌ن. از سمت چپ، اویز صورتی رو هم‌اتاقیم بهم داد. یه کیسه کوچیکه پر از گیاه‌های دارویی معطر چینی. اون اویز همیلتون رو الکس برای نوروز برام گرفته بود. اویز سوجو رو هم دنی برام از کره جنوبی اورد. اویز سمت راستی رو هم وقتی با سوسانا رفته بودیم بیرون، خودم درست کردم و خیلی خوش گذشت. خوشم می‌آد وقتی وسایلم پشتشون داستان دارن.

کاش ایران بودممممممممم.

حدود هفت ماه پیش باید یه تصمیم خیلی سخت می‌گرفتم. چیزی که مدت زیادی در زندگیم حضور داشت و داشتم فکر می‌کردم شاید دیگه کار نمی‌کنه. کسی که در طی اون پروسه باهاش خیلی حرف زدم پانیذ بود. بهم گفت تصمیم بگیر قبل از اینکه انجیرهات خشک بشن و بیفتن. همون حرفی بود که نیاز داشتم بشنوم و بهم شجاعت انتخاب کردن رو بده.

وای باید واکنششون وقتی شنیدن برادرهای یوسف انداختنش ته چاه رو می‌دیدین :)))

منبع کلاس ادبیات عبری‌مون این ترم تورات بود. اکثر داستان‌ها، مثل داستان ادم و حوا، ابراهیم و اسماعیل و… برای ما آشنان چون توی ادیان ابراهیمی مشترکن و از بچگی شنیدیمشون. همکلاسی‌هام خب همه چینی‌ان و طبعا تو رژیم کمونیستی، دین با اینکه مستقیم رد نمی‌شه ولی تو نظام اموزشی هم جایگاهی نداره. برای همین این چیزها رو یاد نگرفته‌ن و خیلی براشون این روایت‌ها جالبه. دیدن تعامل‌شون با این کلاس جالبه.

این حتی پز هم نیست، صرفا here we go againئه.

اینجا مقطع ارشد اینجوریه که امتحان پایانترم نداریم، باید مقاله بدیم به استاد و حداقل پنج هزار کلمه باشه. ترم قبلی تو یک ماه و نیم شش تا مقاله نوشتم🤓

ددلاین مقالات این ترم دهم جولای‌ئه. به قسمت دوم هفت مقاله در هشت هفته خوش امدید🤓🫶

استادمون هم پسندید تحلیلمو🫶

هفته پیش تو کلاس مطالعات چین، درباره فلسفه جوانگ‌زی حرف زدیم. مطلب اون جلسه درباره این بود که ایشون معتقده همه‌چیز نباید لزوما یک هدفی داشته باشه. درختی که رشد می‌کنه صرفا برای خودش داره رشد می‌کنه و لازم نیست حتما برای هدف و دلیل خاصی باشه. دیروز در کلاس مطالعات شعر، استادمون این بخش رو خوند: Poetry does not have to mean Just be گفت وقت می‌دم تا اگر لازم دارین به چینی برش گردونین و تحلیلش کنین. کسی دست بالا نبرد. دستم رو بالا گرفتم و گفتم به نظرم این شبیه فلسفه جوانگ‌زی‌ئه، شعر هم لازم نیست حتما هدف و معنای خاصی داشته باشه، می‌تونه صرفا وجود داشته باشه.

بچه‌ها من نیاز شدید و فوری به فایل کتاب نمایش در چین بهرام بیضایی دارم، کسی می‌تونه کمکم کنه؟ دامنه ir رو نمی‌تونم باز کنم، فایلش روی scribd هست ولی نمی‌تونم دانلودش کنم :( اوکی شد بوس بهتون💞

This.