Faded Memories

من به تک تک رفتارات فکر می‌کنم، به جزئی‌ترین نگاهت فکر می‌کنم، به لحنت فکر می‌کنم، به حرفات فکر می‌کنم، به احساسات پشت کلماتت فکر می‌کنم، من حواسم به همه چیز هست و دقیقا غم انگیزترین بخش زندگیم همین‌جاست؛ من خیلی فکر می‌کنم.

‏پدر مادرت هیچوقت قرار نیست ازت راضی باشن، برو هر گهی که می‌خوای بخور.

اين همه خوشگلی رو چطوری ميتونى با اون قد كوچیکت حمل كنی؟ سنگین نيس؟

امیدارم هیچوقت بی حوصلگی رو تجربه نکنید. بی‌حوصله برای کاراتون، بی‌حوصله برای حرف زدن، بی‌حوصله برای خوابیدن، بی‌حوصله برای غذا خوردن، بی‌حوصله برای رفتن، حتی بی‌حوصله برای موندن.

مغز عزیز، لطفا منفجر شو چون من دیگه تحمل این همه فکر و خیال رو ندارم.

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

ولی من فکر میکنم خیلی از مشکلاتم بخاطر اینه که نمیتونم توضیح بدم چرا. مثلا نمیتونم توضیح بدم که چرا از یه چیزی خیلی ناراحتم یا نمیتونم توضیح بدم از یه رفتاری چرا اونقدر بدم میاد یا نمیتونم توضیح بدم که چی باعث شده که خیلی ساکت بشم. شایدم بتونم جمله هارو کنار هم بزارم و سعی کنم که بگم ولی مطمئنم که اونا نمیفهمن و همون که فکر کنن دیوونه ای چیزی هستی خیلی بهتره.

نه کشت، نه قوی‌ترم کرد فقط منو از زندگی انداخت.

دارم زندگیمو میکنم ولی یهو یادم میاد و گریه‌ام میگیره.

آشنایی باهات اشتباه بود باید میذاشتم فنم بمونی.

متنفرم از اینکه آدم مورد علاقم آدم مورد علاقه یکی دیگه‌ام باشه.

روزی صد بار به مو میرسه. پاره هم میشه. من هی گره میزنم. هی گره میزنم. هی گره میزنم. هی گره میزنم.

دلم می‌خواد بریم یجای دور از آدما شب باشه، بارون بیاد، بغلت کنم، سیگار بکشیم و تا خود صبح حرف بزنیم.

شما که غریبه نیستید، من هر شب دارم مچ خودمو درحال غصه خوردن برای چیزی که هزار بار گفتم مهم نیست میگیرم.

یک نفر میگفت دیدی آخرش سرما گذشت موسم گرما رسید و فصل سختی‌ها گذشت گفتم آری دیدم اما کاش می دیدی تو هم بین سرد وگرم این دنیا چه ها برما گذشت

‏من دارم خیلی باهات راه میام که از چشمم نیفتی اما متاسفانه تو داری میدویی.

جدی جدی دلت تنگ نشد؟ آخه یجوری رفتی که انگار معمولی ترین آدم زندگیت بودم...