Faded Memories

از یه‌جایی غمگین نمی‌نویسی، با هیچکس راجع‌به غمت صحبت نمی‌کنی، خیلی بیشتر می‌خندی، به خودت می‌رسی و مشغول پیشرفتت می‌شی؛ دقیقا همونجا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.

‏به‌ جز دلتنگی بی‌پایانم برای تو، دلتنگ خودمم هستم؛ همون ورژنی از خودم که فقط با تو امکان وجود داشت.

ولی دیگه خیلی دیر شده

آدمی که مشتاق تو باشه یه راهی پیدا می‌کنه.

آشنایی باهات اشتباه بود باید میذاشتم فنم بمونی.

‏درد از بین نمیره. ولی تو یاد می‌گیری چجوری با وجودش زندگی کنی.

از خوندن چتای قدیمی کسی که دوسش دارم متنفرم، از اینکه ببینم چقدر قبلا احمق بودم، اینکه ببینم اون آدم الان چقدر عوض شده، اینکه دیگه تو زندگیم نیست و نمی‌تونم باهاش حرف بزنم، اینکه من چقدر‌ دوسش داشتمو اون چقدر با بی‌رحمی ترکم کرد، اینکه هنوزم دلم براش تنگ میشه، متنفرم.

ذوقمو کورش کن تا بهت نشون بدم چقدر می‌تونم نبینمت.

من امیدوارم واقعاً دل به دل راه داشته باشه.

تو هر کاری که توش پول نیست من دقیقا توی همون خوبم.

بلوغ یعنی بدانی همه‌چیز را نمی‌شود نجات داد؛ و با این حال، هنوز نسبت به ویرانی بی‌تفاوت نشوی...

گاهی نمیدانی از دست داده‌ای یا از دست رفته‌ای.

تا تجربش نکنید، نمی‌فهمید داشتن یه دوست هم‌مسیر واقعاً نعمته.

با یه کسایی غریبه شدیم که فقط خداروشکر

خراب شه اون سونوگرافی که تورو سالم نشون داد.