خان زِنّیرَه

💔🥲.

توکل میکنم، بر آنی که جانم در دست اوست.🌱

"وَ اللهَّ یَعلَمُ مَا فِی قُلُوبِکُم" میدانم در دلت چه میگذرد "وَ کَفی بِاللهِ عَلیماً " همین که خدا میداند کافیست.🌱

واقعاً عجیب است؛ بازی‌ های سرنوشت همیشه آن چیزی که حتا تصورش را هم نمی‌کردی، برایت اتفاق می‌افتد. با اینکه با تمام وجود مخالف آن عمل هستی، یک نیروی عجیبی که نمی‌دانیم منبع‌ اش از کجا سرچشمه می‌گیرد، با تمام توانش تو را وادار می‌کند تا آن چیز را بپذیری. نمی‌دانی چطور تو را وادار به انجام آن کار می‌کند؛ اما ناگهان می‌بینی در وسط جاده‌ ای ایستاده‌ ای، نه می‌توانی قدمی به جلو برداری، نه عقب؛ حتا سمت چپ یا راست هم نمی‌توانی قدم بگذاری. همین‌طور است دیگر؛ زمانی که اختیار ایستادن در آن جاده به دست تو نبوده، مگر می‌شود اختیار رفتن از آنجا را به تو واگذار کنند؟ چه می‌توان گفت؟ سرنوشت است دیگر؛ بدون اینکه بخواهی یا بدانی، تو را وسط جاده‌ ای ناآشنا ایستاده می‌کند، چنان‌ که نه اجازه ماندن در آنجا در دست توست و نه رفتن...

"هستی_شایان"

بلی قسمی که شاعر میگه: میزند بر لب من دست ادب، قفل خموشی ورنه بسیار سخن هست، که محتاج بیان است!

فراتر از این کلمه هستند..

مرد واقعی کسی است که حرمت هر زن مسلمان را نگه دارد، نه فقط مادر و خواهر خودش را چون هر زن، سزاوار عزت و احترام است…

MAR…

🤍🌱.

ای تو اَمان هر بَلا ما همه در اَمان تو

الحمدلله🤍🌱

دیوانه تر از خویش، کسی می جستم دستم بگرفتند، و به دستم دادند

#سعدی

چه کار کنیم؟ اگر این دنیا واقعیت هایی دارد ما نیز رویاهایی داریم....

#پابلو_نرودا

👀🤌🏻.

ولی این هم ای کاش بیش نیست!

کاش میشد، توانایی دیدن درون آدم ها را داشتم، اینگونه با هر بد ذاتی هم کلام نمی شدم!

هستی_شایان

میدانی واقعاً این رفتا بعضی ها برایم تحسین بر انگیز است. اینکه هیچوقت جواب بدی را با بدی نمیدهند، یا در جواب بدی که در حق شان شده است، سکوت میکنند یا او را به خدا واگذار میکنند. میدانید روزگار استاد جبران کردن است هرچه کنی همان برتو شود، روزی کسانی که در حق مان بد کرده اند، همان حس را تجربه خواهند کرد اگر به خدا واگذارش کنیم.

‌ امروز تجربه کردم که بهترین فرد زندگی‌ام، چهره اصلی خود را آشکار ساخت. درک کردم که هیچ‌کس تا ابد همان فرد پیشین باقی نمی‌ماند. پذیرفته‌ام که انسان‌ها تغییرپذیرند و هیچ‌کس در یک حالت ثابت نمی‌ماند؛ اما آن رفتار ناپسند فراموشم نمی‌شود و بارها به خاطرم می‌آید که موجب درد و رنج قلبم می‌گردد. در نهایت چرا؟ چرا من نیز مانند او سخن نگفتم؟ چرا هرگز نتوانستم با سردی و بدی به او پاسخ دهم؟ چرا همواره اندوه را به خود و خنده‌ها را به او واگذار می‌کردم؟ من او را نیمه‌ی وجود خود می‌دانستم؛ آیا او نیز مرا نیمه‌ی وجود خود می‌دانست؟ نمی‌دانم./:

نمیدانم چرا بعضی ها اینگونه اند، یک انسان با دو چهره متفاوت هستند، درک شان برایم دشوار است.