نَهان‌ْخانه‌یِ دل..

#هزار_و_سی_و_هفت_شب من... آدم سر به راهی نبودم این تو بودی که مرا به آغوش کشیدی حالا هم همین است... رشته‌ی مُحبّتی را که به گردنم انداختی تا مُحرّم‌ بکشان و... مرا به خودت برسان. #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله #هب‌لی‌دموعا‌للبکاء‌علیك‌یااباعبدالله

#احتیاج خدایا یه شبِ سوّم مُحرّم - کربلا - رگِ قلبِ منو پایِ داغِ سه‌ساله‌‌ی ابی‌عبدالله پاره کن!

#هزار_و_سی_و_هشت_شب در این دنیا... به هرکس و هرچیز که دل ببندی... می‌روَد.. آن که تا تهِ خط... می‌توانی به ماندن‌ش اطمینان داشته باشی حسین است و بس! #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله #هب‌لی‌دموعا‌للبکاء‌علیك‌یااباعبدالله

#هزار_و_سی_و_نه_شب دنیا برایِ ما تا بوده زخم داشته و بس... آدم‌هایش هم... نمك‌دان به دست منتظرند جایِ زخم‌ت را نشان‌شان دهی.. این وسط تو تنها کسی بودی که عوض تمام آدمها.. پیِ قلبِ زخم خورده‌ها را گرفتی و.. رویِ ردِّ خنجرِ دنیا مرهم گذاشتی! #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله #هب‌لی‌دموعا‌للبکاء‌علیك‌یااباعبدالله

#هزار_و_چهل_شب می‌گویند تو آغوش که باز کنی... ته‌ِ خط رسیده‌ها را هم بغل می‌گیری! من به تهِ خط رسیده‌ام خسته‌ام و می‌خواهم... به تو برگردم! #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله #هب‌لی‌دموعا‌للبکاء‌علیك‌یااباعبدالله

#تلك_الايام ‌ #عزیزم_حسین ‌ هرسال این شب‌ها قلبم آشوب است.. ‌ دردِ بلاتکلیفی می‌اُفتد به جانم ‌ نگاهم مُضطرّ می‌شود؛ ‌ چشم می‌دوزم به تُربتی که از کربلایَ‌ت رسیده ! اشك می‌شوم... رختِ سياهِ عزای‌َم را دست می‌گیرم ‌ دستمال اشکم را هم.. ‌ می‌نشینم رو به تو ‌ رو به کربلا... و تو... تماشا می‌کنی این غریبِ بی‌قرار را ‌! من هر سال این شب‌ها ‌... سرِ صُحبتِ مُحرّم را با تو باز می‌کنم ‌ من می‌گویم و تو می‌شنوی... ‌ تو می‌گویی و من جان می‌دهم... من از دلهُره‌هایم برایِ روضه و هیئت می‌گویم ‌ تو از دلتنگی‌هایَ‌ت برای من؛ .. من از کارهایِ کرده و نکرده‌‌َم می‌گویم ‌ تو از شبِ دوّم و ماجرایِ حُر من اشك می‌خواهم... ‌ تو مضمونِ نو به نگاهم می‌اندازی.. ‌ من جنون می‌خواهم... ‌ تو حرفِ شبِ سوّم را پیش می‌کشی ‌... من از جوانی‌َم برای‌َت تعریف می‌کنم ‌ تو قول می‌دهی شبِ هشتم نگاهم کنی ‌ به جان سپردن که می‌رسد حرف‌هایم.. ‌ وعده‌یِ همان هزار و یك شبِ همیشگی را می‌دهی ‌ تو ... آقای امام حسین ! صاحبِ همه‌ی‌ِ شب و روزهایِ این زندگیِ غریبانه‌ای.. ‌ این چهل شب امّا ‌ مقدّمه هزار و یك شب است کنارِ تو ‌ چهل شب ... ‌ که ثانیه به ثانیه‌ش ‌ با اسم تو بگذرد و ... بویِ بهشت بگیرد دهانم.. ‌ تا زبانم لیاقت از تو گفتن داشته باشد ‌ چهل شب .. ‌ که گوش‌هایم پُر شود از صدایِ روضه‌هایت ‌ تا لیاقتِ شنیدن از تو داشته باشد.. ‌ چهل شب ‌ که فقط «حسین» بماند و «غم حسین» که فقط «تو» بمانی و «غم تو» که نگاه کنی و بگویی ‌ این خراب را هم .. کنار همه‌ی آن خوب‌ها ‌ بنویسند هیئت بیاید و صدایت کند ‌ تا صدای این بد هم درهمِ آن خوب‌ها بپیچد ‌و... درهم بخری این روسیاه را بنویسند نوکری کند و اشک بریزد ‌ بنویسند اربعین این یکی هم ‌ بین الحرمین برسد.. ‌ تا گوشه کناری برای ما گریه کند.. ‌ و یك کنج از حرم ... از غمِ ما بمیر تا غریب نماند.. ‌ #به_قلم_غریب ‌ پ.ن؛ حسین‌جان.. ‌ برای با تو حرف زدن بهانه لازم نیست ‌ ولی برای هرکس... که دنبال بهانه‌ست می‌گویم؛ خیال کن سه-چهار شب مانده به اربعین یا عاشورا و تو ... در خانه حبس شده‌ای! ‌ طاقتش را داری..؟! ‌ هرچند حالا هم که نگاه کنی چیزی نمانده.. ‌ بسم‌الله! #هزار_و_چهل_شب ‌ #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله #هب‌لی‌دموعا‌للبکاء‌علیك‌یااباعبدالله #میخوام_واسه_محرمت_بمیرم ‌ #میخوام_که_زیر_پرچمت_بمیرم ‌

بسم‌الله؛ روز و شب را می‌شمارم روز و شب! یاعلیمدد مجموعه #هزار_و_یك_شب پیشوازِ مُحرّم‌الحرام ۱۴۴۷:

یااباعبدالله! وَ أَوْجِبْ لَنَا عُذْرَکَ عَلَى مَا قَصَّرْنَا فِیهِ مِنْ حَقِّ حُزنك وَ ابْلُغْ بِأَعْمَارِنَا مَا بَیْنَ أَیْدِینَا مِنْ شَهْرِ المُحرّم الْمُقْبِلِ‏ یااباعبدالله! عُذرِ تقصیرِ ما را در اداىِ حقِّ غمت بپذیر و ... و عمرِ ما را تا مُحرّم‌ دیگر دراز کن.

#عشق دین و دنیا‌ی‌َت را که به پایِ عشق باختی؛ نفَس‌َت می‌شود یادِ یار !.. صُبح را با خیالِ یار شب می‌کنی و... شب را با غمِ یار سحر ... دین و دنیا‌ی‌َت را که به پایِ عشق باختی؛ با عالم و آدم غریبه می‌شوی انگار .. نه کسی دردت را می‌فهمد ... نه کسی دیوانگی‌ت را ... آشنایِ دل‌ت تنها می‌شود یار ! دین و دنیا‌ی‌َت را که به پایِ عشق باختی؛ حیاتت را ؛ جِسم و روح و قَلبت را ... گره می‌زند به خودش.. یار و یار و یار ... روزگار اما... سخت می‌گیرد به عاشق‌ها .. امتحان می‌شوی؛ با کسی که دوستش داری! فراق می‌آید .. تا جُز وصالِ یار نخواهی! دل‌َت تنگ می‌شود.. تا جایِ یار باشد و بس! بُغض گلو‌ی‌َت را می‌گیرد... تا قدرِ اشكِ غم‌ش را بفهمی! یااباعبدالله! ما دین و دنیایِ‌مان را به پایِ عشقِ تو باختیم ... هرچه باداباد؛ خودت را عشق است! شبی هم می‌رسد که روزگار.. دست از دلِ خرابِ ما بردارد؛ اما آن‌شب ... دهان‌‌مان را با پنبه پُر کرده‌ند و .. نمی‌توانیم صدایت کنیم... دست‌های‌ِ ما میانِ کفن بسته‌‌َند و ... نمی‌توانیم سنگ‌َ‌ت را به سینه بزنیم .. یك شب می‌رسد .. که هلالِ مُحرّم‌العشق پیداست امّا چشم‌های‌ ما زیر خروارها خاك پوسیده‌ند.. آن‌شب ... تو می‌مانی و بس! آن‌شب ... «از ما استخوان‌هایی خواهد ماند که حسین را دوست دارد و روحی که آواره‌ی اوست!» #به_قلم_غریب‌‌ #محرم_الحرام_١٤٤٦ #صفر_المظفر_١٤٤٦ پ.ن؛ از خاكِ ما در باد بویِ تو می‌آید... تنها تو می‌مانی؛ ما می‌رویم از یاد! پ.ن۲؛ غیر از غلامیِ تو به ‌دردی نمی‌خورم بیرون کنی؛ به فاطمه بیکار می‌شوم!

‏وَ بَذَلَ مُهجَتَهُ فيكَ لِيَستَنقِذَ عِبادَكَ مِنَ الجَهالَةِ..