انجمن شاعران مرده.

Now that I’m alive for another day, I might as well make it everyone else’s problem.

بنده کی هستم بدون تا نصفه شب کتاب خوندن.

Unfortunately I believe neil is living inside me.

تو سر منی حیف که حواست اونور زمینه.

Your lips, my lips?

بهرحال اگر بخواهیم واقعاً عادلانه به جهان هستی نگاه کنیم

پاسخ من این است. من رضاقلی میرزا کاتب، کتابدار جزء مدرسه‌ی دارالفنون، همان تیر چوبی سقف که شما آن روز حتی برنگشتید تا ببیندش و اگر گذرتان به کنج کتابخانه‌ی مدرسه‌ نیفتد هرگز او را نخواهید دید، جهان مردگان را دیده‌ام. من از جهان مردگان برگشته‌ام. چیزهایی دیده‌ام که کسی توان شنیدنش را ندارد. چیزهایی که به قدر فهم من بخشی از رازهای آدمی را به من آموخته‌اند.

سرانجام این شما بودید که دوباره سکوت را شکستید. باز هم بدون این‌که به پشت سر نگاه کنید رو کردید به استاد و گفتید: «جوابی نیامد استاد... حکماً تیرهای چوبی سقف قژقژی کردند و ما گمان کردیم کسی حرفی زد.»

David Bowie told me to do it in a dream.

I still miss David Bowie.

Cursed by the love that I receive.