دفترچه‌خاطراتِ‌آبی.

من ترکِ باریکِ شیشه‌ای بودم که غرور، سال‌ها پیش، به جای قلب در سینه‌ام نشانده بود. آخرین بازمانده‌ی جمعه‌هایی که از تقویم تبعید شده بودند و نیلوفرها در ازدحامِ بی‌رحمِ روزگار، نام خویش را از یاد می‌بردند. من نیلوفر نبودم. ذره‌ای از انسانیت بودم که میان استخوان‌های پوسیده‌ی جهان، هنوز به ضربانِ فراموش‌شده‌ای دل بسته بود. هیولاها از پوستِ آدمیان بیرون می‌آمدند و آدمیان، پوستِ هیولاها را به تن می‌کردند. مرزِ میانِ این دو، مدت‌ها بود که در گلوی شهر خفه شده بود. از ولع می‌گریختم. از دهانی که درونم دهان باز کرده بود و هرچه به آن می‌دادم، گرسنه‌تر می‌شد. می‌دویدم تا صدای قدم‌هایم، فریادِ آن گرسنگی را بپوشاند. گمان می‌کردم غرور، آخرین دیوارِ پابرجای خانه‌ی من است. غافل از آنکه سال‌ها بود آجرهایش را از استخوان‌های خودم ساخته بودم. در امتدادِ خیابان‌هایی می‌گذشتم که آفتاب بر سنگفرش‌هایشان جنازه‌ی روشنایی را پهن کرده بود. هیچ‌کس به نقشی که بر پیشانی‌ام حک کرده بودم نگاه نمی‌کرد. شهر، آینه‌هایش را شکسته بود و من همچنان مقابلِ تکه‌ای شیشه، به دنبالِ چهره‌ای می‌گشتم که روزی نامم را می‌دانست. در میانه‌ی راه، چیزی از من جا ماند؛ شاید اشتیاقِ ساده‌ی آدم بودن. نیلوفرها در سرمای آسفالت خاموش شدند و من، با دستانی خالی، از کنارِ آخرین فصلِ کودکی‌ام گذشتم. کودکی‌ام، باغی بود که در آن آفتاب‌گردان‌ها به جای خورشید سر برمی‌آوردند؛ اما سال‌ها بعد، خاکِ باغ شور شد و گل‌ها، پیش از آنکه نامِ پاییز را بشنوند، از ریشه گریختند. چه کسی می‌دانست آن همه زردی، روزی در حافظه‌ام به رنگِ فقدان درآید؟ چه کسی می‌دانست آفتاب هم می‌تواند از پنجره‌ای بتابد و هیچ‌چیز را روشن نکند؟ من مانده بودم و شهری که درونِ سینه‌ام بنا شده بود. شهری با ساعت‌های ازکارافتاده، پنجره‌های کور و کوچه‌هایی که به هیچ خانه‌ای ختم نمی‌شدند. غرورم، پرنده‌ای بود با بال‌های سیمانی. هر بار که قصدِ پرواز می‌کرد، سنگینیِ خویش را به یاد می‌آورد. رؤیاهایم زیرِ زبانم خاک می‌خوردند و سکوت، چون قارچی سیاه، از دیوارهای روحم بالا می‌رفت. از آن همه دویدن، تنها ردِ پایی باقی مانده بود که به هیچ‌کجا نمی‌رسید. آیا پایانِ گریختن همین بود؟ ایستادن در برابرِ ویرانه‌ای که خود، آجر به آجر بنا کرده بودم؟ شاید رها کردن، همیشه به معنای شکست نیست. گاهی آدمی باید از پرستشِ آتشی دست بکشد که سال‌هاست خاکسترِ او را گرم نگه داشته است. همه‌ی فلسفه‌ها قرار نیست کلیدی برای درهای بسته باشند و هر زندگی، قرار نیست در حاشیه‌ی تاریخ به افسانه‌ای بدل شود. افسانه‌ها، گاهی تنها سایه‌هایی هستند که بر دیوارِ نم‌کشیده‌ی اتاق می‌افتند. بزرگ‌تر از صاحبِ خویش، دورتر از دسترس و ناتوان از گشودنِ حتی یک پنجره. بازگرد. هنوز جهان، پرونده‌های ناتمامش را روی میزِ تو رها کرده است. گره‌های کورِ زندگی، مارهایی نیستند که با بریدنِ دست‌هایت رام شوند. باید به چشم‌هایشان نگاه کنی و راهِ عبور را بیابی. بگذار دست‌هایت دوباره چیزی بسازند، حتی اگر مصالحِ این بنا از شکست‌های دیروز فراهم شده باشد. لازم نیست هر زخم، نشانی از قهرمانی باشد؛ گاهی تنها باید پذیرفت که باران آمده، سقف چکه کرده و فردا باز باید خانه را از نو مرتب کرد. در این دخمه‌ی آفتاب‌زده، که کاکتوس‌ها بر دیوارهایش سایه‌ی جهنم می‌اندازند، هنوز ریشه‌ای در تاریکی نفس می‌کشد. جهان تمامِ درهایش را نبسته است. تنها بعضی پنجره‌ها از فرطِ انتظار، به خواب رفته‌اند. خورشید، پشتِ پرده‌های خاکستری، هنوز نامِ گل‌ها را از یاد نبرده است و زمین، هرچند زخمی و فرسوده، هنوز زبانِ رویاندن را می‌داند. و شاید روزی، بی‌آنکه افسانه‌ای در کار باشد، غزالی از میانِ دشت عبور کند و آفتاب‌گردان‌ها سرهای سنگینشان را به سوی او برگردانند. شاید من نیز روزی از میانِ این همه آوار، نه با غروری سالم و نه با گذشته‌ای بخشوده، بلکه با اندکی میل به زندگی بیرون بیایم. من دیگر از جهان، آفتابی بی‌غروب نمی‌خواهم. تنها می‌خواهم وقتی صبح از راه می‌رسد، پنجره‌ای در من باز باشد. و چه عجیب است، من که تمامِ عمر از فرو ریختن می‌ترسیدم، تازه فهمیده‌ام گاهی ریشه‌ها درست از شکافِ سنگ‌ها آغاز می‌شوند.

این تکست رو فور بزنید منم بیام همراه با وایب چنلتون یه آهنگ تقدیمتون کنم⭐️

˚୨୧⋆Uni Diaries｡˚ ⋆

این پیامو فوروارد کنید تا عکسای موردعلاقم از چنلاتونو بذارم دورهم ببینیم . ریپلای نزنید .

🍁₊˚⊹

شاید قشنگ‌ترین شکلِ زندگی کردن، همین گم شدن‌ بین لحظه‌های کوچک و ساده باشه؛ بین لحظه‌هایی که توشون حتی برای ثانیه‌ای لبخندات واقعی‌ان. بین لحظه‌هایی که تا ابد خاطره قشنگش توی ذهنت ثبت میشه و تا ابد مرورش یه لبخند مهمون لبت می‌کنه‌‌. بین لحظه‌هایی که دلت می‌خواد تافت بزنی تا همه چیز همونطور همونقدر قشنگ بمونه..

وای ستاره :)))) ممنووووونمممممم🩵

سلام بچه‌ها اگه اینجا رو چک می‌کنید و دوستش دارید فوروارد کنید پیداتون کنم می‌خوام تلگرامم رو خالی کنم.

🪑هنوز توانایی رو در رویی با داستان زندگی خود را نداشت؛ از این رو، به زندگی دیگران توسل جست. به سراغ کتاب‌هایش رفت. مطالعه همیشه بهترین و وفادارترین تفریح برایش به شمار می‌آمد و اینک در داستان پیروزی‌ها و ناکامی‌های دیگران و در غم و شادمانی آن‌ها می‌توانست به مشغلهٔ فکری خود که همانا کابوس مربوط به شکست مفتضحانه‌اش بود، پایان دهد. |شور زندگی— ایروینگ استون.

چقدررر‌ حس خوبی داره.

🍊🍂

🪑هنوز توانایی رو در رویی با داستان زندگی خود را نداشت؛ از این رو، به زندگی دیگران توسل جست. به سراغ کتاب‌هایش رفت. مطالعه همیشه بهترین و وفادارترین تفریح برایش به شمار می‌آمد و اینک در داستان پیروزی‌ها و ناکامی‌های دیگران و در غم و شادمانی آن‌ها می‌توانست به مشغلهٔ فکری خود که همانا کابوس مربوط به شکست مفتضحانه‌اش بود، پایان دهد. |شور زندگی— ایروینگ استون.

اکانتم لیمیت شده بود مجبور شدم از چنل یسریا لف دادم و به نوعی پاکسازی بود، هرکسی اینجارو چک میکنه این پیامو فور بزنه جوین بدم دوباره

درود، این پیام رو فوروارد کنید تا با توجه به محتوای چنلتون یک پاراگراف ادبی تقدیمتون کنم.

تورا نمی‌دانم! اما من چنان دوستت خواهم داشت که غم‌ها پنهان شوند از دید تو؛ ابرها گریستن را از یاد ببرند و فردا خورشید کمی گرم‌تر بتابد.

Oblivious to the world, simply living its own life.🪿

واژه‌ها لابه‌لای هوای مه‌آلود قلبم گم شده‌اند. نمی‌شود متن و نامه و خاطره‌ای نوشت. انگار که دور تمام دنیا را دیواری از غم بسته‌اند و واژه‌ها را فریب داده‌اند که من ننویسم و نخوانم و هزاران فرسخ از الفبای کلمات فاصله بگیرم. دلم می‌خواست مست‌گونه می‌نوشتم و غبار اندوه را از تن خسته‌ی روحم می‌ربودم. ننوشتن بیماری‌ست و من مدت‌هاست که بیمارم.