پاکسازیـ‼️پالِــت گُمشـدهـ ࢪُنِسـانس
Kanalga Telegram’da o‘tish
Send me your colour : t.me/HidenChat_Bot?start=7229125701
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
465
Obunachilar
-424 soatlar
-27 kun
+6030 kun
Postlar arxiv
Repost from N/a
سونگمو،
هنوزم وقتی از اون خیابون رد می‌شم، ناخودآگاه سرعتم رو کم می‌کنم. همون‌جایی که درخت‌ها از دو طرف جاده خم شده بودن روی هم و نور آفتاب از لابه‌لای برگ‌ها می‌افتاد روی آسفالت. یه زمانی فکر می‌کردم بزرگ‌ترین بدبختی‌مون اینه که ممکنه یکی از هم‌مدرسه‌ای‌هامون ما رو باهم ببینه. الان حتی یه نفرم نیست که بخوام ازش پنهونت کنم. یادته چقدر سر اینکه کی دوچرخه‌ش رو زودتر برسونه به اون کوچه‌ی باریک باهم بحث می‌کردیم؟ تو همیشه تقلب می‌کردی. می‌گفتی زنجیر دوچرخه‌م خرابه، بعد یه جوری از کنارم رد می‌شدی که حتی فرصت نمی‌کردم بهت فحش بدم. ولی هیچ‌وقت تا آخر کوچه نمی‌رفتی. یه کم جلوتر ترمز می‌کردی و منتظرم می‌موندی، با اون لبخند مسخره‌ات که انگار از قبل می‌دونستی منم قراره بهونه بیارم و پیاده شم. یونیفرمت همیشه مرتب بود، حتی بعد از اون همه دوچرخه‌سواری. من اما هر بار که می‌رسیدم، کراواتم کج شده بود و موهام ریخته بود توی چشم‌هام. یه بار خواستی درستش کنی، ولی وسطش دستت رو گذاشتی پشت گردنم و من رو کشیدی سمت خودت. هنوز صدای زنگ مدرسه توی گوشم بود که بوسیدمت. کوتاه و هول‌هولکی، با قلبی که انگار می‌خواست از سینه‌م دربیاد. بعدش خندیدی و گفتی اگه دیر برسیم، تقصیر منه. سونگمین، من هنوزم از اینکه اون روزها رو انقدر معمولی زندگی کردم ناراحتم. از اینکه فکر می‌کردم فردا هم هست؛ فردایی که می‌تونستم دوباره ببینمت، دوچرخه‌م رو کنار دوچرخه‌ت بذارم و توی راه مدرسه به حرف‌های بی‌معنی‌ات گوش بدم. هیچ‌وقت به ذهنم نرسید ممکنه یه روز تمام چیزی که ازت دارم، همین خاطره‌ها باشن. گاهی فکر می‌کنم اگه اون روز آخر می‌دونستم قراره دیگه کنارم رکاب نزنی، نمی‌ذاشتم به این راحتی ازم خداحافظی کنی. شاید دوچرخه‌ت رو قایم می‌کردم، شاید بهت می‌گفتم مریضم و نمی‌تونم برم مدرسه، شاید هم برای اولین بار ازت می‌خواستم بیشتر بمونی. فقط می‌خواستم یه روز دیگه داشته باشیم؛ یه روز که توش مجبور نباشم موقع رد شدن بقیه، دستت رو ول کنم. می‌دونی سونگمین؟ هنوز وقتی از اون کوچه رد می‌شم، نگاهم می‌ره سمت دیوار کوتاهی که همیشه بهش تکیه می‌دادی. یه بار گفتی وقتی بزرگ شدیم، دیگه لازم نیست برای بوسیدن همدیگه دنبال کوچه‌های خلوت بگردیم. منم خندیدم و گفتم پس زودتر بزرگ شیم. نمی‌دونستم یه روز بزرگ می‌شم و تنها چیزی که دلم می‌خواد، برگشتن به همون روزهاییه که حتی نمی‌تونستم توی حیاط مدرسه اسمت رو بلند صدا کنم. کاش اون موقع بهت می‌گفتم که من عجله‌ای برای بزرگ شدن ندارم. کاش می‌فهمیدم بعضی چیزها رو نمی‌شه گذاشت برای بعد، حتی گفتن اینکه چقدر دوستت دارم. سونگمین، اگه هنوز اون دوچرخه رو داری، یه بار دیگه از همون جاده برو. از زیر درخت‌ها رد شو، از کنار اون کوچه بگذر و یه لحظه هم که شده، تصور کن من چند متر عقب‌تر دارم دنبالت میام. این بار قول می‌دم بهت برسم. فقط... یه کم آهسته‌تر رکاب بزن. -جیسونگ
