𝐁𝐥𝐮𝐞 𝐌𝐞𝐥𝐨𝐝𝐲🌊

نمیشم خرت بچه:)

این روز ها باید بجای دوستت دارم گفت: "مایلی این روزهای سخت رو باهم سپری کنیم؟"

هرچقدر میخواهی در تنهایی بمان تا قوی‌تر شوی حتی اگر ببینی تنهایی جهنمی طاقت فرساست باز هم از هزاران نقابی که آدم ها در چهره دارند بهتر است.

قبل اینکه بری...

من به انزوایم افتخار نمیکردم ولی به آن وابسته بودم تاریکی اتاق برای من مثل نور آفتاب بود…

اینجا با طلوع خورشید جوانی غروب می‌کند.

ترومای من این بود که باید از خودم در مقابل کسایی دفاع میکردم؛ که قرار بود از من مراقبت کنن.

وقتی حالم بده از بقیه دوری می‌کنم تا خودمُ جمع و جور کنم انزوا مرا درمان می‌کند و بعضی از آدما اینُ درک نمیکنن.

این روزها یک جور استبدادِ "مثبت‌اندیشی" راه افتاده که اگر غمگین باشی، انگار مجرمی! اما داستایوفسکی خوب می‌دانست که رنج، تنها منبعِ آگاهی است. کسی که رنج نکشیده، سطحِ روحش صیقلی و صاف باقی می‌ماند؛ هیچ چیزی به او گیر نمی‌کند، هیچ عمیقی را نمی‌فهمد. غم، بخشی از سیستمِ دفاعیِ روح است. اجازه بده گاهی ابری باشی. لازم نیست مدام لبخندِ ژتونی بزنی. درخت‌ها هم تمام سال شکوفه نمی‌دهند؛ مدتی را باید در سکوت و سرمای زمستان بمانند تا ریشه‌هایشان قوی شود. حقِ غمگین بودن را از خودت نگیر

انقدری که اذان آدم کشت جنگ نکشت:)

آخرین مرحله صمیمیت این است که بتوانی ساعت ها کنارش ساکت باشی

واسم باطنت همه چیه پس نقاب زدن برا چیه؟