ＨＡＮＡ

برا ی امتحان 4 نمره این زیر این بارون باید برم دانشگاه و برگردم

#ThinkingThroughFashion #پارت_20 تنها در این بافت اجتماعی رقابتی جدید بود که پوشاک می‌توانست به مد تبدیل شود. تغییر آن، یا تغییرپذیری بی‌پایانش، از طریق آنچه به «انتشار سرریزی» شناخته شده است شکل گرفت؛ یعنی گسترش مد از طبقات «برتر» به طبقات «فرودست» (وبلن، ۱۸۹۹). به‌جای پایداری نسبی کدهای پوشاک فئودالی که بر پایهٔ شغل تعیین می‌شد — اینکه کسی «فروشندهٔ بیسکویت، چاقو یا نوشت‌افزار» باشد (ویلسون، ۲۰۰۳: ۲۴–۲۵) — و با «قوانین تحدید مصرف» نظارت می‌شد که تعیین می‌کرد چه کسی از نظر پارچه و رنگ چه بپوشد (کرایک، ۲۰۰۹)، چرخه‌ای رقابتی از تقلید مدگرایانه و «تمایز» نمادین پدید آمد (بوردیو، ۱۹۸۴؛ فصل ۱۴ همین کتاب را نیز ببینید). انتویسل استدلال می‌کند که مبارزه برای سلطه میان طبقات فرودست و برتر «به‌شکلی غیرمستقیم، کمتر با شمشیر و بیشتر از طریق نمادها انجام می‌شد، و پوشاک یکی از مهم‌ترین این نمادها بود» (۲۰۰۰: ۱۰۶). درست همان‌گونه که اشراف می‌کوشیدند هویت خود را در برابر طبقهٔ بورژوای نوظهور — که مصرفش در آغاز از مصرف آنان تقلید می‌کرد — حفظ کنند، بورژوازی نیز به‌نوبهٔ خود سبکی مهارشده‌تر از پوشاک (دست‌کم برای مردان) پدید آورد: فراک‌کت متین و کت‌وشلوار تیره، که می‌کوشید آنان را هم از اشراف و هم از طبقهٔ کارگر متمایز کند (بروارد، ۱۹۹۹). بدون درک دگردیسی فئودالیسم به سرمایه‌داری، توضیح این مبارزهٔ طبقاتیِ پوشاکی و نیز اینکه چرا هم پویایی تغییر در مد و هم تنش میان خودِ فردی و امر اجتماعی پدید آمد، دشوار است. مد، به‌ویژه از منظر طبقاتی، چنان‌که زیمل استدلال می‌کند (فصل ۴ را نیز ببینید)، به وسیله‌ای تبدیل شد برای مذاکرهٔ ذهنی با تکانه‌های متناقضِ هم‌رنگ شدن با جمع و متمایز شدن از آن، و هم «سازگاری اجتماعی» و هم «تمایز» را ممکن ساخت (۱۹۷۱: ۲۹۶).

#ThinkingThroughFashion #پارت_19 سرمایه‌داری، از پوشاک تا مد ویلسون (۲۰۰۳) ظهور مد را از آغازهای محتاطانهٔ آن در جامعهٔ درباری (الیاس، ۱۹۷۸) به ظهور سرمایه‌داری حدود چهار یا پنج‌صد سال پیش پیوند می‌دهد. او استدلال می‌کند که استفادهٔ نمادین از تزئین برای نشان‌دادن تعلق گروهی یا هویت اجتماعی — خواه به یک قبیله یا خرده‌فرهنگ، جنسیت یا طبقه، و خواه از طریق پوشاک، جواهرات، رنگ‌آمیزی بدن (آرایش) و سوراخ‌کردن بدن — در همهٔ فرهنگ‌ها یافت می‌شود. اما این «پوشاک» است، نه «مد». بلکه مد «پوشاکی است که ویژگی کلیدی آن تغییر سریع و مستمر سبک‌هاست» (ویلسون، ۲۰۰۳: ۴–۵). هرچند «مانیفست» مارکس به‌طور خاص به پوشاک یا مد نمی‌پردازد، بستر اجتماعی‌ای را مستند می‌کند که مد در آن به‌عنوان کنشی اجتماعی گسترده‌تر شکل گرفت. این اثر تصویری از جهانی ترسیم می‌کند که در آن تغییر و ناپایداری یا زودگذری، پیوسته بر تداوم، ثبات و سنت چیره می‌شوند. چنان‌که «مانیفست» نیز به‌روشنی نشان می‌دهد، این به معنای دگردیسی از جامعه‌ای بود که زندگی اجتماعی‌اش با «روابط ثابت و منجمد، همراه با سلسله پیش‌داوری‌های کهن و محترم» مشخص می‌شد؛ جامعه‌ای که «از میان برداشته شد» و جای آن را سرمایه‌داری و جامعهٔ شهری مدرن گرفت؛ جامعه‌ای که در آن، به تعبیر مشهور مارکس، «همه چیزهای سخت و استوار در هوا ذوب می‌شود» (مارکس و انگلس، ۱۹۹۸: ۳۸). از میان تصویرهای کوتاه و به‌یادماندنی متعدد «مانیفست»، تصویر آن از فروپاشی یقین‌های کهنِ برخاسته از نظم اجتماعی مشیت‌الهی است؛ نظمی که روابط اجتماعی یا طبقاتی‌اش با سلسله‌مراتبی ثابت از پادشاه به اشراف و سپس به دهقان تعیین می‌شد. مارکس و انگلس نوشتند: بورژوازی به همهٔ روابط فئودالی، پدرسالارانه و روستایی-آرمانی پایان داده است. پیوندهای گوناگون فئودالی را که انسان را به «برتران طبیعی» او می‌بست، بی‌رحمانه از هم گسیخته و هیچ پیوند دیگری میان انسان و انسان باقی نگذاشته جز منفعت شخصی بی‌پرده، جز «پرداخت نقدی» بی‌عاطفه. [همهٔ این‌ها] را در آب‌های یخ‌زدهٔ محاسبهٔ خودخواهانه غرق کرده است. (۱۹۹۸: ۳۷) «مانیفست» بدین‌سان به‌شکلی نمایشی «شوک امر نو» (هیوز، ۱۹۹۱) و تأثیر مدرنیته را ترسیم می‌کند؛ شکل تازه‌ای از جامعه که در آن امکان تحرک اجتماعی و مفهوم خود و هویت فردی در حال برآمدن بود. افزون بر این، برهم‌خوردگی روابط طبقاتی که شرایط این تحرک را فراهم کرد، با این واقعیت تشدید شد که طبقهٔ بورژوا — چنان‌که مارکس و انگلس استدلال کردند — «کشور را تحت سلطهٔ شهرها درآورد» (مارکس و انگلس، ۱۹۹۸: ۴۰). طبقهٔ بورژوا که از درآمد مازاد — سود حاصل از استثمار نیروی کار — برخوردار بود و بخشی از آن را صرف مصرف می‌کرد، در عرصهٔ عمومی شهریِ مورد پسند خود با طبقهٔ اشرافِ روستایی قدیم به رقابت پرداخت. رهبری طبقاتی آن‌گاه هم از طریق پوشاک و هم از نظر اقتصادی و سیاسی به چالش کشیده می‌شد. اسلیتر می‌گوید: «ثروت نوکیسه املاک زمینی می‌خرد، لباس دربار و “جامعه” را می‌پوشد و می‌تواند به تفریحات اشراف بپردازد» (۱۹۹۷: ۷۰). به گفتهٔ ویلسون (۲۰۰۳) و انتویسل (۲۰۰۰)، از آن پس دربارهٔ اینکه از نظر طبقاتی چه کسی چه کسی است، نوعی عدم قطعیت پدید آمد. این امر بیش از همه هنگامی به‌شدت حس می‌شد که غریبه‌ها در خیابان‌ها از کنار یکدیگر می‌گذشتند. چنین ابهامی در هویت از نظر طبقاتی، به‌ویژه به حس تشدیدیافته‌ای دربارهٔ اهمیت پوشاک به‌عنوان ارز اجتماعی دامن می‌زد؛ وسیله‌ای برای بیان و بازی با آشکار و پنهان‌کردن هویت اجتماعی — از این رو وزن نمادین کت مارکس. بنابراین شگفت نیست که شهر سرمایه‌داری آغازین برای ویلسون «بوتهٔ تضاد» (۲۰۰۳: ۱۳) بود؛ فضایی که در آن شکل‌گیری هویت فردی در گردابی از برخوردهای شهری سر برآورد، گردابی که برهم‌زدن روابط اجتماعی کهن‌تر به دست سرمایه‌داری به راه انداخته بود.

بچم هرکس اذیتش می‌کنه میگه اجیم خیاطه میاد دهنتو میدوزه یکم زیادی کج میدوزم مراقب دهنتاتون باشین 🙂🌹

حالا اینکه خیلی کج کوک گرفتم بماند اصن یکیش مث بقیش نیس چرا😂💔

بالاخره دارم خیاطی یاد میگیرم 💙🪡

الان استرس بگیرم یا هنوز زوده

برش خوردن 😌✂️

چقد هندسه نقوش ناناعه🥺💜

بریم مزون و تولیدی پیدا کنیم 👘✨

یک‌سالگی مونم مبارک 🧁✨

سومیش .. این یکی خیلی جیگر شد 🍒✨

پروژه دوم کلوتریدی 🩰✨

چرا مجازی نمیشه خستم

اولین طراحیم با کلوتریدی 🥹🫰🏿

اصن صورتی نباشه دست و دلم به کار نمیره 😂

همه چی صورتیه😔🎀

الگو بالا تنه مولر (قراره کت بشه🤫)