💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ‌ گُم‌نَام💐

برایم گفت: خودت را خودت خوشحال بساز، کسی دیگر تو را خوشحال نمی‌سازد… به سویش نگریستم و آرام گفتم: من به کسی نیاز ندارم، و نخواهم داشت…نه از سرِ غرور، بل از تلخیِ تجربه‌هایی که فهمانده‌اند...آدم‌ها همیشه همان‌قدر می‌مانند که می‌خواهند، نه همان‌قدر که تو نیاز داری…و من یاد گرفته‌ام به هیچ دستی دل نبندم که فردایش رها کردنش ساده باشد… #آوای_گم‌نام..🍃

نه تحسین شان، نه قضاوت شان، هیچ کدام نباید، جهان درونت را بلرزاند...تو اصالتی، نه انعکاس نگاه دیگران...🖤🙂

نوشته بود، دارنده‌ی اصل و نصب حتی در دشمنی هم بزرگوار است..🔥

باشد که غم خجل شود، از صبر ما..🖤

قلبی تازه می خواهم... و ذهنی پاک شده.. و احساساتی بکر... و سرزمین جدیدی....برای زیستن..🍃🥀

شما بانوی خوش صدا...🦢🫀

گلِ لاله برایم بیاور…همان‌قدر ساده، همان‌قدر زیبا، که دلم بی‌دلیل لبخند بزند… 🌷💐

او مردی بود که بیشترِ عمرش در میانِ اسلحه و جنگ گذشت، اما دلش با کتاب و شعر آرام می‌گرفت…دست‌هایش بوی باروت می‌داد، اما روحش در واژه‌ها پناه می‌جست… میانِ هیاهوی گلوله و فریاد، او در سکوتِ یک بیت شعر نفس می‌کشید..و چه تلخ است سرنوشتی که انسان را به جنگ می‌سپارد، اما دلش را از جنسِ لطافت می‌آفریند…❤️ 🍃

گُلی برفت که نه آید به صد بهارِ دیگر

نظرات دیگران را درباره‌ی وجودت در اولویت قرار نده…هر چیزی که در توست، الزاماً نیاز به تغییر ندارد؛ اگر رفتاری بد نیست، چرا باید خودت را برای نگاهِ دیگران عوض کنی؟ من صدایت را همان‌جا شنیدم…و همان‌طور که بود، دوستش داشتم…🍃❤️

چقدر این واژه‌ها، آرام و عمیق به دل می‌نشینند…انگار نه فقط یک نقاشی، بلکه بخشی از تردیدها، امیدها و جسارتِ آغاز را به تصویر کشیده‌ای… و چقدر نقاشی‌ات زیبا شده؛ آن‌قدر که حتی از دلِ سیاهی، نیلوفری چنین روشن و دلنشین روییده است…شاید همین، تمامِ معنای زندگی باشد…و به امیدِ روزی که آن کتابخانه‌ی خیال، در واقعیتِ زندگی‌ات نیز قد بکشد…🫀📚🎨

روزِ کتاب نه تنها مبارک، بلکه روزِ اندیشه‌ها، واژه‌ها و روزِ کتاب‌خوان‌ها نیز مبارک باد…برای آنان‌که در میانِ خطوطِ خاموش، به جست‌وجوی خویش برمی‌خیزند، و در دلِ واژه‌ها، زخم‌های ناپیدای زمانه را آرام و بی‌صدا مرهم می‌گذارند… و کتاب، همان همدمِ خاموشی‌ست که در اوجِ تنهایی، بی‌هیچ ادعایی، جهانی برای ماندن می‌بخشد… #آوای_گم‌نام..🍃 #روز_کتاب....📚

صبر این دل به زیبا شدنش، می ارزد....🤍

بی‌رحم شده‌ام، سنگدل شده‌ام. خشم بی‌مانندی در رگ‌هایم ریشه دوانده است. می‌توانم صادقانه زهر کلماتم را بپاشم، یا وقتی عصبی می‌شوم، با دستان خود به خشونتی بی‌رحمانه دست بزنم. نمی‌دانم… اما آن معصومیت، سال‌هاست که از دره‌ی دل من کوچ کرده است -ناآشنا👁️

متأسفانه من هم همین قسم هستم.. 🥀🖤