آشوبِ نہان

یه وکیلی یه چاه آب میفروشه به یه معلم و بعد از چند وقت میره پیش معلم میگه: من این چاه به شما فروختم! آب داخلش رو که به شما نفروختم! اگه میخوای استفاده کنی باید پولش بدی معلم میگه اتفاقا منم دنبالت میگشتم من هم این اب نمیخوام! اگه میخوای نگهش دارم باید پولش بدی وکیله جا میخوره، یه لبخند تلخ میزنه میگه داشتم شوخی میکردم معلمه میگه اگه تو وکیل شدی من بهت درس دادم. خلاصه این که برای کسی که بهتون درس داده زرنگ بازی در نیارید این اسمش زرنگ بازی نیست؛ نمک نشناسیه!

به جهنم که مرا دوست نداری از بهر تو هرگز نکنم گریه وزاری اگر روزی بجز من یار بگیری الهی تب کنی فرداش بمیری

‏هوا هوای رفتنه از خونه، از سوشال مدیا، از پیش ادما، از دنیا.

من واقعا “نبود” رو به “کمبود” ترجیح میدم.

حاضرم همه‌ی دردات رو محکم بغل کنم و به دوش بکشم، ولی تو هیچوقت غمگین نباشی.

می‌دانستم که نمی‌شود؛ فقط جنگیدم که بعدها بتوانم جواب دلم را بدهم.

ما سکوت کردیم بلکه شرمسار شوند اما وقیح تر شدند حالا دیگر سکوت ما از نجابت نیست از بی اعتنایی است

استاد core:

مثل یک معجزه‌ای علت ایمان منی همه هان و بله هستند و شما جان منی!

چقد چیز که دلم میخواست بشم و نشدم چقد چیز که دلم میخواد بشم و نمیشم چقد چیز که دلم میخواست نشم و شدم

در حال پروپوزال نویسی.🦦

ببخشید شما تاریخ امروزید؟ آخه ⁦۱۰/۱۱⁩ اید.

دختر بودن، قصه‌ے عجیبی‌ست؛ قصه‌ے روح‌هایے که با تمام خستگی‌هایشان، هنوز گوشه‌اے از دلشان را براے امید نگه می‌دارند. آدم‌هایے که گاهے سهمشان از زندگے، قوے بودن بوده، حتے وقتے دلشان فقط کمے آرامش می‌خواسته. دخترهااز جنس نورند؛ نه چون زخم نخورده‌اند، بلکه چون بلدند از میان تمام تاریکی‌ها، راهے به سمت روشنایے پیدا کنند. گاهے تکیه‌گاه می‌شوند، بی‌آنکه کسے بپرسد خودشان کجا خسته می‌شوند و شاید زیباترین بخش دختر بودن، همین باشد؛ اینکه با وجود تمام ناتمام ماندن‌ها، هنوز چیزے در وجودشان به فردا ایمان دارد.

نیم‌چه تبریکے از طرف یکے از جنس خودتون؛ براے تمام دخترهایے که بی‌هیاهو جنگیدند، بی‌آنکه دیده شوند، روییدند و با تمام زخم‌هایشان،سهمے از نور شدند.

روزتون مبارڪ، دخترهاے قشنگ جهان؛ 🩶

‏من درونگرا نیستم،من انتخاب میکنم کجا برونمو بگرام ولے لطفا یهویے با کسے که نمی‌شناسین،نگرایین؛ بنده می‌گرخم.

هوا يجوريه هرچى ميپوشے اشتباهه ولے با استناد بر پاییز سلام بر هودے.

در نامه اش پرسيده بود: بى من خوشبختى؟ دردم تازه شد! بال و پرم را چيده بود و از پرواز مى پرسيد...