𝐬𝐡𝐚𝐝𝐨𝐰 ⋆

آنقدر جنگیده بود و به جایی نرسیده بود که دیگر از شرکت در هر نبردی فرار میکرد.

داشت حسی رو توی وجودم زنده میکرد که یه عمر ازش فراری بودم، به گمونم دوست داشتن باید یچیزی شبیه این حس باشه.

الان که نه، صبر کن نوبتت میرسه، وقتی که قلبت از ریشه سوخت، وقتی که بهت خیانت کرد، وقتی که تو دو دوتا چهارتاهاتون صفرت کرد، وقتی اون همه عشق رو زیر پا له کرد، حسابمون با هم صاف میشه، تا حسی که بهم دادی رو تجربه نکنی نمیمیری، اون آدمی که الان باهاشی کارمای من رو ازت پس میگیره، اون موقع نیای سمت من چون دیگه بخششی نداریم، حالا حالاها باید دریده شی، اون که نه، بعدی‌ها هم باهات همین کار رو میکنن.

‏تو اگه واقعا یه نفر رو دوست داشته باشی نه با کسی جایگزینش میکنی نه فراموشش میکنی و نه ذره‌ای حست با گذشت زمان عوض میشه.

اگه تلاشت رو کردی ولی نشد و باختی، بهت تبریک میگم از صمیم قلبم، این روزها خیلی‌ها جسارت امتحان کردن هم ندارن، شروع کردن و ثابت قدم بودن دست ما هست اما نتیجه به خیلی چیزهایی که تحت کنترل ما نیست بستگی داره پس تمرکزت رو بزار فقط روی قسمتی که کنترل داری‌.

دلیل تنفر بعضی‌ها ازت اینه که بارها خودش رو با تو مقایسه کرده و هر بار باخته.

بیا یبار هم ازین زاویه نگاه کنیم، اگه چیزی داره فرسوده‌‌ات میکنه، بدون برای تو نیست، عشق، کار، خانواده و رابطه‌هایی که واقعا مال تو باشن تو رو تغذیه میکنن و بهت نیرو میبخشن، نه اینکه خالی و خسته‌ات‌ کنن.

عزیزم، یک روزی باید مسئولیت این زندگی کوفتی رو به عهده بگیری، بابام فلان بوده، مامانم فلان بوده، جامعه فلان بوده، به هیچ‌ جای هیچکس نیست، چند سال هستی توی این دنیای کوفتی، پس مسئولیت رو بپذیر، دنبال مقصر نباش و از این لعنتی یک چیزی بساز که کسی باورش نشه از کجا اومدی و به کجا رسیدی.

‏آدم‌ها بهت قول میدن ‏تو سخت‌ترین لحظه‌ها کنارت باشن، اما یهو میبینی که همون‌ها سخت‌‌ترین لحظه‌ها رو خودشون برات رقم زدن.

دیگه فیلم نبین

گی نخور زنیکه من باید برم تو کما بعد تو بیای بالا سرم اشک بریزی اشکت بیوفته رو صورتم زنده شم

++++

خدایا چی میشه من برم تو کما

امیدوارم این آخرین دلشکستگی تو باشد، و آخرین باری باشد که با کسی که در مورد تو مطمعن نیست رو به رو میشوی.

مراقب آدمی که دوست داره باش، دنیا پر از آدم‌هاییه که یه ذره‌ام دوست ندارن.

از من میپرسی چرا ناگهان دست کشیدم و رفتم؟ ناگهان نبود عزیزم، من در سرم مدت‌ها بود که راه افتاده بودم.

ما؟ ما زخمی آغوش‌هایی هستیم، که به امن بودن صاحبانشان ایمان داشتیم.