هِیوا💒

عزيزانى كه رفتيد دهه ٨٠ برگشتنی با خودتون طلا و دلار بياريد برا من✨

Tnx Guys 🧜🏻‍♀️🌝

قد بارونای انزلی باریدم من ... 🖤

اما جواب آن سؤال، شاید از همیشه برایم واضح‌تر بود... گاهی آدم‌ها وارد زندگی‌مان می‌شوند فقط برای اینکه چند صباحی سرگرم باشند؛ هیجانِ یک آشنایی را تجربه کنند، احساس دوست داشته شدن را بچشند و اسم تمام این‌ها را عشق بگذارند. اما کسی که با نیتِ ماندن وارد می‌شود، کسی که احساسش را بازی نمی‌بیند و با تمام وجودش قدم برمی‌دارد، دیگر به این سادگی از عشق بیرون نمی‌آید؛ حتی اگر روزی مجبور شود از آدمِ مقابلش دور شود، بخشی از وجودش تا همیشه عاشق می‌ماند. مثل کسی که برای دیگری خانه می‌سازد؛ یکی فقط برای چند شب مهمانش می‌شود و می‌رود، اما آن‌که آجر به آجرِ خانه را با دست‌های خودش ساخته، نمی‌تواند به همین سادگی خاطره‌ی آن خانه را فراموش کند. و شاید عشق یک‌طرفه همین باشد؛ یکی می‌رود چون برایش یک فصل بوده‌ای، و دیگری می‌ماند چون تمام کتابش را با نام او نوشته است. تو رفتی و گفتی «تمام»؛ من اما ماندم، چرا که عشق برای من، بازیِ یک شب نبود. تو خاطره‌ای شدی میانِ هزار خاطره، و من... هنوز همان آدمم؛ که با رفتنت، بخشی از خودش را جای گذاشت... او بدون من می‌خندید، زندگی‌اش را ادامه می‌داد و با آدم‌های جدید وارد رابطه می‌شد؛ انگار نه انگار که روزی من هم بخشی از زندگی‌اش بوده‌ام. قلبش حتی ترک کوچکی هم نداشت، اما من... از غمِ دوری‌اش ذره‌ذره سوختم. تلخ‌تر از همه این بود که او مرا با کسی که دشمنش بود اشتباه گرفت؛ انگار تمام آنچه میان ما گذشته بود، برایش آن‌قدر بی‌اهمیت شده بود که حتی نتوانست مرا همان‌طور که بودم ببیند. و در نهایت فهمیدم عشق، وقتی معنا پیدا می‌کند که از هر دو سو، به اندازه‌ی کافی وجود داشته باشد. عشقی که فقط یک نفر برایش بجنگد، دیر یا زود به زخمی تبدیل می‌شود که تنها صاحبش را فرسوده می‌کند. شاید عشق یک‌طرفه هیچ‌کس را به وصال نمی‌رساند؛ اما به آدمی که آن را تجربه کرده، درسی می‌دهد که تا عمق جانش می‌ماند: اینکه بعضی آدم‌ها را می‌توان تا آخرین نفس دوست داشت، اما نمی‌توان به تنهایی، برای دو نفر عاشق بود...🧜🏻‍♀️🖤

به چه چیزهایی فکر می‌کردم... به روزهایی که عصرها به من زنگ می‌زد و من با صدای خواب‌آلودم هم‌قدمش می‌شدم؛ ساعت‌ها به همان صدایی گوش می‌دادم که برایم آرامش بود. به آن شبی فکر می‌کردم که مرا از خودش دور کرد؛ شبی که حتی برای آخرین بار هم فرصتی برای حرف زدن، برای ماندن یا حتی خداحافظیِ درست بینمان نگذاشت. به بی‌رحمی‌اش فکر می‌کردم... به آن صدای مستی که بارها، میان همان بی‌اختیاری، تکرار می‌کرد که دوستم دارد. اما حالا انگار تمام آن لحظه‌ها فقط یک فیلمِ قوی بود؛ یک نقشِ درجه‌یک، یک اکتِ نامبر وان... چون من شنیده بودم عاشق‌ها هیچ‌وقت از هم دور نمی‌شوند. شنیده بودم اگر عشق واقعی باشد، فاصله هم نمی‌تواند دو نفر را از هم جدا کند. پس شاید تمام این مدت، فقط من بودم که هنوز در همان فیلم مانده بودم... فیلمی که برای او تمام شده بود، اما برای من هنوز ادامه داشت... من هنوز هم در برابر عشق او ضعف داشتم؛ همان عشقی که شاید بیشتر از آنکه واقعیت داشته باشد، تصویری بود که من از آن در ذهنم ساخته بودم. همان عشقی که تمام وجودم را درگیر کرده بود و همیشه فکر می‌کردم عشقی که از سمت من جاری‌ست، برای هر دوی ما کافی‌ست. فکر می‌کردم اگر به اندازه‌ی کافی دوستش داشته باشم، اگر بمانم، اگر تمام خودم را پای این رابطه بگذارم، شاید عشق من بتواند جای خالیِ هر چیزی را پر کند... اما حالا یک سؤال مدام در ذهنم تکرار می‌شود: آیا عشقِ یک‌طرفه واقعاً سرانجامی دارد؟ یا آخرِ تمام دوست داشتن‌های یک‌طرفه، فقط دلی‌ست که خسته‌تر از قبل، یاد می‌گیرد چگونه بدون کسی که تمام دنیایش بوده، ادامه بدهد؟

امشب، بعد از مدت‌ها دوباره بهش سر زدم... یه‌دفعه چشمم افتاد به صفحه‌ی مجازیش و دوباره همه‌چیز توی دلم به‌هم ریخت. صدایش که پخش شد، انگار تمام حواسم یک‌باره روی گوش‌هایم متمرکز شد؛ اما خنده‌اش... خنده‌اش لرزه‌ی بدی به جان دلم انداخت. همان‌جا با خودم فکر کردم: یعنی بعد از این همه ماه، حتی یک‌بار هم یاد من نیفتاده؟ من، همان آدمی که شب‌ها قبل از خواب باید صدایش را می‌شنیدم... همان کسی که تقریباً تمام لحظه‌ها و ساعت‌های زندگی‌اش را با او شریک شده بودم... یعنی واقعاً من را فراموش کرده؟ هیچ‌وقت دلش برایم تنگ نشده؟ حتی یک درصد هم پشیمان نشده؟ حتی یک شب، یک لحظه، یک خاطره... من از ذهنش نگذشتم؟ نفسم تنگ شده بود و دلم بی‌قرار... انگار تهِ دلم حسی می‌گفت شاید او هم به من فکر می‌کند؛ شاید او هم جایی، در سکوت، دلتنگ من است. اما من دیگر توانِ تحمل این همه دوری را نداشتم... نمی‌دانم... فقط می‌دانم زخمی روی دلم گذاشته بود که حتی اگر می‌خواستم هم نمی‌توانستم فراموشش کنم. او دیگر فقط یک آدم در زندگی من نبود؛ تکه‌ای از وجودم شده بود. درست مثل کودکی که نه ماه در وجود مادرش رشد می‌کند و از ریشه‌های او جان می‌گیرد، من هم او را این‌طور دوست داشتم؛ از عمیق‌ترین جای قلبم، بی‌ریا، بی‌منت و پاک. اما همه‌چیز فقط به عشق من خلاصه نمی‌شد... گاهی دوست داشتن، به‌تنهایی برای ماندن کافی نیست....

تکست دارم مینویسم براتون☺️ ری اکت بزنید

می‌خواستم بهت پیام بدم که یادم افتاد توام دست داری...🤷‍♀️

ترجیحم دوست داشتنیه که کم کم جلو بره زود عنوان نشه ،عجله توش نباشه ، ریشه ای باشه تا دوست داشتن هیجانی و با شدت بالا...🗽

معمولا... دخترایی که پسرارو کتک میزنن متولد تیر هستن🤧😂

امیدوارم قبرم جا دار باشه، که من و تموم آرزو هام توش جا شیم 🤷‍♀️

هیچی رو نمیتونی از من پنهون کنی؛ یا حسش میکنم یا خوابشو میبینم یا میبینمش. يا بلاخره پیداش میکنم باور کن من همیشه میفهمم… 🐈‍⬛

قرار نیست چون دریارو دوست داری، خودتو توش غرق کنی....

آخی یادش بخیر یه زمانی شبا میخوابیدم😂🤣

کم‌ توجهی تنها رد فلگیه که هیچ‌وقت برام کمرنگ نمیشه شب‌ بخیر زیباها🐾🐈‍⬛

t.me/safeCht_bot?start=XBdf5x حرففف