The Last Feeling.

کل شبانه روز خوابم میاد به جز ساعت 1 تا 4 صبح

و ناگهان برای تمام غم هایی که به قلبم رسیده بود؛ فقط سکوت کردم.

‏اصلیه چشمای من بود که اونطوری نگات میکرد.

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری، بدون غر زدن و بهونه گیری، بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو، دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم، جیغ و داد نمیکنی، دیگه مهم نیست، شاید حتی گریه هم نکنی، آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن. نمیگن خداحافظ من دارم میرم، اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه، اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه، نمیخوام بری بشنوه، میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه «به امید دیدار» وجود داره، واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم.

I'm fucking love.

آدما رو وقتی سرشون شلوغه بشناس نه وقتی تنهان، تنهایی آدما رو مهربون میکنه.

زير يه پستايى لايكتون هست كه خاندانتونم به اين حرفا نميخوره

منو پشه میخوره تورو پارتنرت ما مثل هم نیستیم

خودتونو گول نزنین هم خانواده‌ مهمه هم شخصیت مهمه، هم وضعیت مالی، هم گذشته اون فرد و هم تروماهایی که تجربه کرده دوس داشتن صرفا چیز کافی و قانع کننده‌ای نیست

کل مفهوم امنیت در رابطه همین‌که سیجل میگه: «هر بار که قهر می‌کردی، میدونستم فرداش برمیگردی»

اگه صدتو بزاری، درتو میزارن✋🏻

خیلی سخته ادای محکم بودن رو در بیاری، وقتی تو خودت فرو ریختی. خیلی سخته به اجبار لبخند بزنی، وقتی تو قلبت گریه می کنی. خیلی سخته همه حسرت خوشبختیت و حال خوبت و بخورن، وقتی که فقط خودت می دونی خیلی وقته که کم آوردی.