N

من همیشه تاوان رفتن آدم‌هایی را داده‌ام که رفتنشان انتخاب من نبود. انگار هرکس زخمی بر من گذاشت و رفت، و من ماندم تا سال‌ها دردش را زندکی کنم. گاهی با خودم می گویم؛ چرا باید بهای ناتوانی دیگران در دوست داشتن را بپردازم؟ من فقط یک کودک بودم؛ نه آنقدر بزرگ که کسی را از رفتن بازدارم، نه آنقدر بی احساس که نبودنشان را فراموش کنم. وحالا ، تمام چیزی که برایم مانده ، قلبی‌ست که هنوز نمی فهمد چرا باید برای گناهی که مرتکب نشده، این همه مجازات شده باشد.

یه پسر بهت میگه توقعتو کم کنی یه جنتلمن بلند تر از قدت برات گل میفرسته💆🏽‍♀️💅🏽

تو منو هل دادی دیگه به تو چه کی منو گرفت!

مردم او اهنگم بو دانن💔

فمینیستم از مردها متنفر نیست؛ از مردهای آزارگر،متجاوز،جنسیت‌زده،زن ستیز،زن‌کش،بچه‌آزار و بی مسئولیت متنفره. و مردهای خوب‌هم ازین حرف ناراحت نمیشن،چون‌خودشون هم از این ادما متنفرن

_

بعضیا رفتارشون باعث میشه دیگه هچوقت مثل قبل دوسشون نداشته باشیم اما همیشه دلمون واسه اون موقع که دوسشون داشتیم تنگ میشه.

بی احترامی های آخرت باعث شد فراموش کنم که یه روز چقدر همو دوست‌داشتیم

آدم بخشنده‌ایم هزار بار میبخشم یه روز از رنگ لباست خوشم نمیاد و میرم هیچ‌وقت قرار نیست بفهمی بخاطر رنگ لباست نبوده!

ولی مطمئنم داستان کاملو برای کسی تعریف نمیکنم

«حالا آرام می‌شود، همه‌چیز درست می‌شود…» اما هیچ‌کس از آن طرفِ ماجرا نمی‌گوید که کلماتِ تلخ، مثلِ میخ بر قلبِ آدم‌ها می‌نشینند. شاید بعداً با یک «ببخشید» میخ را بیرون بکشی، اما جای سوراخِ آن میخ، همیشه روی دیوارِ دلِ طرف مقابل باقی می‌ماند. آرام شدنِ طوفان، به این معنا نیست که خانه‌ای که ویران شده، دوباره خانه شده است. بسیاری از آدم‌ها، با همان کلماتی که در اوجِ خشم از تو می‌شنوند، یک بار برای همیشه، در دلشان از تو جدا می‌شوند… حتی اگر لبخند بزنند و کنار تو بمانند.