Hourshid ☀️

‏من می‌روم؛ و کلید این خانه‌ی دلگیر را زیر هیچ گلدانی نخواهم گذاشت. دلتنگ که شدی آمدی نبودم نگرد؛ باران هرگز شبیه آنچه بود، به آسمان بر نمی گردد.

درود بر روزگار جوانی

🪽🌊

و همچنین شب کذایی قبل امتحان

اندکی قبل از امتحان

برای بار هزارم اونم شب امتحان به این نتیجه رسیدم که اصلا تدریس خوب و مفهومی کار سختی نیست نمیدونم بعضی اساتید چطور میتونین با وجدان خودش کنار بیان و دل نسوزونن

نورو ❌ کابوس تموم نشدنی ✅

فقط میتونم خداروشکر کنم که میانترمه

Time to study neuro ❤️‍🩹

طبیعیه که وقتی این عکس رو دیدم و فکر کردم که قراره دو سه سال دیگه این موقع اونجا باشم از خوشحالی دلم لرزید؟ پ.ن : خودم میدونم سخته ولی خب خیلی همونیه که میخوام 🥹🥹

از امروز🌞🌱

اینو دیشب اینجا نوشتم و امروز صبح جوری ذهنم درگیر بود که واقعا حتی شنیدن صدای محیطم اذیتم میکرد

از افزایش ظرفیت همینو بگم که به معنی واقعی کلمه نمیشه توی کلاس نفس کشید سیستم آموزشی حتی توانایی تامین اکسیژن کلاس رو نداره تجهیزات آموزشی و زیر ساخت های دیگه پیشکش…

واقعا چی میشد شیرازی میبودم؟ واقعا چی میشد الان با لهجه غلیظ شیرازی میتونستم حرف بزنم 💔

تنها چیزی ک می‌دونم اینه که نباید خودمو سرزنش کنم بابت تمام نتونستن هام...

دانشگاه ساعت ۵.۵ یجوری خالی میشه که ساعت ۶ اینجوریه که آدم فکر می‌کنه نصف شبه انقدر تاریک و خلوته همه جاش

نه تو می مانی و نه اندوه، و نه هیچ یک از مردم این آبادی! به حباب نگران لب یک رود قسم، و به کوتاهی ان لحظه شادی که گذشت، غصه هم می‌گذرد! آنچنانی که فقط خاطره‌ای خواهد ماند، لحظه ها عریانند، به تن لحظه‌ی خود جامه‌ی اندوه مپوشان هرگز!

میگفتن دانشجو خودش باید دنبال یادگیری بره ولی دیگه نمیدونستیم بابت پنج دقیقه تو ازمایشگاه موندن و تمرین کردن باید التماس کنیم 💔

از کارکشته بودن بعضی از اساتید همینقدر بگم که تا لامو فیکس کردیم و خواستیم شروع کنیم که نگاه کردن برقای ازمایشگاه رو خاموش کردن و گفتن برین بیرون 🙂 تایم گروه ما کی بود ؟ ۱۴-۱۵ اون موقع ساعت چند بود ؟ ۱۴:۱۵