{ تک‌ نقطه }

هرجا که تفاوتی باشد، ریشه حسادت کاشته شده است.

هر احساس پایانی دارد.

وقتی اندوهگین هستیم، به‌نظر می‌رسد این غم همیشگی باشد. به‌نظر می‌رسد پایانِ شب به صبح وصل نمی‌شود. به‌نظر می‌رسد کسی شبیه ما این غم را تجربه نمی‌کند. اما یکی از واقعیت‌های زندگی این است که هیچ چیز باقی نمی‌ماند. هیچ چیز ابدی نیست؛ نه لبخند های از ته دل و نه غم های نفس گیر.

امید‌های سالم، ذهن و هدف‌های ما را جهت می‌دهند و مسیر های سخت را روشن می‌کنند.

امیدهای سالم از "شادی" های اصیل و عمیق به‌وجود می‌آیند اما امیدهای واهی از "توهم و رویا" به‌وجود می‌آیند.

"شادی"اهل ماندن نیست، اهل گذر کردن است؛ اهل دل نبستن‌. و برای حس کردن‌های گاه و بی‌گاهش باید به ذاتش آشنا بود تا همان مدت اندکی که مهمان ما است "حس"ش کنیم؛ درست شبیه ذاتش. حس کردنی کوتاه اما عمیق...

تکه هایی از یک کل منسجم

:)))

بوسه زن بر بال های مرغ زرین پر...

تنهایی، چه از نظر منطقی چه از نظر تجربی، ربطی به تنها بودن ندارد. آنچه درباره تنهایی مهم است شمار افرادی نیست که دوروبر آدم هستند، بلکه احساسی است که فرد از رابطه‌اش با دیگران دارد...

از کتاب فلسفه تنهایی

بخشی از پریشانیِ تو، ناشی از یک خشم مدفون شده است. چیزی در تو هست، نوعی ترس و کم رویی، که اجازه ی ابرازِ خشمت را نمیدهد. به جای آن به فروتنی ات می نازی! نوعی پاکدامنیِ اجباری برای خود پدید آورده ای؛ احساسات را در عمق مدفون می کنی، و چون دیگر خشمی را تجربه نمیکنی، تصور میکنی یک قدیسی! فرو خوردنِ خشم، انسان را بیمار میکند.

از کتاب وقتی نیچه گریست

مهیب ترین خطر، خطرِ از دست دادن خود است که بدون کوچکترین صدایی در جهان اتفاق می‌افتد. هیچ فقدانی در چنین سکوتی رخ نمی‌دهد؛ از دست دادن یک بازو، یک پا، پنج دلار، یک همسر. اینها تماماً احساس می‌شوند.“ _ اما از دست رفتن خود در سکوت محض به حقیقت می‌پیوندد.

‌ من دريافته‌ام كه دوست داشته شدن هيچ و اما دوست داشتن همه‌چيز است و بيش از آن بر اين باورم كه آنچه هستی ما را پر معنی و شادمانه می‌سازد چيزی جز احساسات و عاطفه‌ی ما نيست پس آن كس نيك‌بخت است كه بتواند عشق بورزد.

شادمانی‌های كوچک