هِیـوا

هیچ چیز در دنیا، از رنجی که یک انسان در سکوت تحمل می‌کند، دردناک‌تر نیست.

مود الانم اونجاییه که صادق هدایت تو کتاب بوف کور می‌گه: حس می‌کردم که این دنیا برای من نبود؛ برای یک دسته ‌آدم های بی حیا، پررو گدامنش، نامرد و چشم دل گرسنه بود.

بهم نگاه کرد و گفت: می‌دونی مشکل تو چیه؟ افسردگی نیست… تو خسته‌ای. اونم از اون خستگی‌های معمولی نه. از اونایی که تهش معلوم نیست کجاست. مکث کرد، انگار داشت کلمه‌ها رو مرتب می‌کرد: تو یه مدت طولانی صبر کردی… خیلی طولانی. اونقدر طولانی که صبرت دیگه شکل خودش رو از دست داده. خیلی سیلی خوردی از زندگی، بدون اینکه حتی وقت کنی زخم‌هات رو ببندی. نگاهم کرد، آروم‌تر ادامه داد: الان دیگه چیزی توت تموم نشده… فقط ظرفیتت داره لبریز می‌شه. ولی هنوز هم داری خودتو نگه می‌داری… انگار عادت کردی به ادامه دادن، حتی وقتی چیزی برای ادامه دادن نمونده.

امروز حوالی ساعت 16/30 405/4/3

طوفان هورمونی همیشه بدموقع‌ست. همیشه بدموقع. همیشه نابه‌جا. همیشه نکبت. همیشه ناامیدکننده. همیشه خودکشی کننده 🥺

مملکتی که 18و19 دی دارد، عاشورا میخواهد چه کار.

فکر میکنم روزها، هفته‌ها یا ماه‌ها تلاشم برای ترمیم خودم گاهی با یک اتفاق، یک حرف یا حتی یک نگاه از دستم می‌ره.

نه در دنیای واقعی

نه در فضای مجازی

دلم میخواد یه مدت نباشم

تابستون، فصل شل وُ ول بودنه! وا بده از غم و غصه‌هات... خورشید انقدر رقصیده که داغ کرده! تو چرا نشستی؟! شاید این تابستون، فصل بازگشت به روزهای خوبت باشه :)

پیام اول صبح معنیش «صبح بخیر» نیست ‏معنیش اینه که «من تا بیدار شدم به تو فکر کردم»

صبح بخیر عزیزم

حموم‌ بهترین مکان برای غمگین بودن و اشک ریخته!

‏فکر می‌کنم معنی دوست داشتن همین باشد، تو را ترک نکنند حتی وقتی که خودت هم پشت خودت نماندی.

ما تا تجربه نکنیم هیچوقت نمی‌فهمیم آدمی که عزیزی رو از دست داده دقیقاً چه چیزی رو تجربه می‌کنه. چون فقط دلتنگ یک نفر نیست؛ دلتنگ بخشی از زندگیه که با اون آدم از بین رفته. دلتنگ حرف‌هایی که دیگه گفته نمی‌شن، لحظه‌هایی که دیگه تکرار نمی‌شن و نسخه‌ای از خودش که کنار اون آدم وجود داشت.

@Heiyva

ما که از هر چی ترسیدیم، سرمون اومد. بیا یکم از خوشبختی بترسیم.

@Heiyva

«گاهی آرزو می‌کنی کاش هرگز متولد نمی‌شدی، نه چون از زندگی متنفری، بلکه چون از رنج بی‌پایان آن خسته‌ای.»

- به راستی آدمیزاد به جز‌ بودنی که تمامیِ نبودن‌ها را مرهم بگذارد؛ چیزی از زندگی می‌خواهد؟!