ִֶָ 𝗓𝖻𝟣/𝖺𝗇𝖽𝟤𝖻𝗅𝖾 ៸៸ ᴅᴇᴀᴅ:ᴀʟɪᴠᴇ

بعد از شام، برای اولین بار بعد از مدت‌ها رفتم اطراف محله‌مون قدم بزنم. نه خبری از اضافه‌کاری بود، نه خستگیِ کار؛ یک غذای خونگی خوشمزه که مامان درست کرده بود، نسیم خنک شب… همه‌چیز برای یک پیاده‌روی عالی آماده بود. با این حال، هر از گاهی دست راستم بی‌دلیل یک حس عجیبی از خالی بودن داشت. دمپایی پوشیده بودم و بدون اینکه مقصد مشخصی داشته باشم راه افتاده بودم، اما پاهام خودشون مسیر آشنایی رو انتخاب کردن. پارک کوچیکی که پشت مجتمع آپارتمانی‌مون بود و مدتی بود اونجا نرفته بودم، مثل همیشه ساکت بود. "برای همین بود که ما دوتا قبلا این‌قدر زیاد میومدیم اینجا".. از داخل پارک که رد شدم، رسیدم به فروشگاه زنجیره‌ای. "به‌زودی بوی سیب‌زمینی شیرین کبابی همه‌جا میپیچه و وقتی این اتفاق بیفته، دیگه نمیتونم از این مسیر رد بشم".. بعد رسیدم به خط عابر پیاده‌ی کنار فروشگاه و در ادامه، با دنبال کردن حصار چوبی کوتاهِ اون طرف خیابان، دورِ محله هم به پایان رسید. وقتی جلوی در خونه ایستادم، اون حس خالی بودن دوباره سراغم اومد. "نه، ولی واقعا خیلی راحت‌تره که دیگه موقع پیاده‌روی مجبور نیستم دست راستم رو محکم بگیرم و چه آرامشی که وقتی برمیگردیم، دیگه لازم نیست پنجه‌های کوچولوت رو پاک کنم".. اما بازم مدام برمیگشتم و پشت سرم رو نگاه میکردم. انگار ممکن بود از جایی پشت سرم، یک موجود کوچولوی دوست‌داشتنی دیرتر از من راه بیفته و دوان‌دوان خودش رو بهم برسونه. نگران بودم که نکنه مثل روزهای اول بچگیت، دوباره اون‌قدر کوچیک شده باشی که زیر پا بری… و باز هم دلم برات تنگ شد. هوا نباید این‌قدر خوب میبود.. اون شب عمیق بود و گرمایی خاص، بیشتر از چیزی که در طول روز حس میشد، مدت بیشتری باقی موند 😭