𝑅𝑜𝑜𝓂 3:13

بخشی از پرونده 121، می دونستم روزی می رسه که بزرگ می‌شه و غیر قابل کنترل ولی فکر نمی کردم کار به اینجا کشیده شود.. این‌بار نه بازجویی و نه حکمی اجرا می شود .بخشی از دفترچه خاطرات سوگین را می خوانیم. بخش اول: دفترچه خاطرات 1898/10/11 مامان همیشه می‌گفت من برخلاف هم‌سن‌وسال‌هام، دوستی ندارم افسانه‌ها می‌تونن واقعی باشن؟ اگه واقعی نبودن... پس چرا ازشون قصه ساختن؟ امروز اتفاق عجیبی افتاد...لای بوته‌های علفزار خشک ، صدای خش‌خشی شنیدم اول فکر کردم شاید یه لاشه کلاغ نیمه جون یا مارمولکه... وقتی علف‌ها رو کنار زدم، دو چشم طلایی گرد بهم خیره شده بودن..صدایی شبیه جغد از خودش درآورد... بعد سرش رو کج کرد دستم رو آروم جلو بردم می‌ترسیدم گازم بگیره...اما فقط نوک بینی سردش رو به انگشتم زد بعد عطسه کرد یه شعله‌ی خیلی کوچولو بیرون پرید و نصف موهای جلوی خودش رو سوزوند فکر کنم خجالت کشید... چون چند دور دور خودش چرخید و سرش رو پایین انداخت. آروم خندیدم..مامان...فکر کنم بالاخره یه دوست پیدا کردم. بخش دوم دفترچه خاطرات 1902/5/16 ریو دیگه وقتی عطسه می‌کنه، فقط موهاش نمی‌سوزه...نصف علفزار آتیش می‌گیره سرعت رشدش عجیبه...برخلاف من که از آخرین باری که توی این دفتر نوشتم، فقط چند اینچ بلندتر شدم. اوه راستی...اتفاقی داشتم بخشی از کتاب فانتزی‌مو با صدای بلند می‌خوندم که یه‌دفعه گوش‌هاش تیز شد وقتی اسم «ریو» رو خوندم، سرش رو بالا آورد و همون‌جوری خیره نگام کرد دمش تکون خورد. بخش سوم (ناقصه) دفترچه خاطرات 1908/7/4 شمارش از دست ام در رفته بود.. اونا باید درک می کردن، ریو تنها عزیز من بود .. الان که دارم اینو مینویسم؛نمیدونم خون چند نفرو بخاطر ریو ریختم. اون فقط گرسنه بود. من...باید یه کاری می کردم. اطلاعات ثبت‌شده در پرونده «موجود افسانه‌ای» براساس پرونده، متهم به همراه یک اژدها در مرگ ۴۵۶ نفر مظنون شناخته شد. تنها شواهد به‌جامانده، لکه‌ها و آثار خون در آشپزخانه‌ای متروکه بود؛ نمونه‌هایی که با هزاران رد ژنتیکی دیگر درهم آمیخته بودند و امکان شناسایی قطعی را از بین برده بودند از همراه او... و از خود اژدها، هیچ اثری به دست نیامد پرونده همچنان در فهرست پرونده‌های حل‌نشده باقی مانده است. در جایی دورتر از تمام این‌ها... سر دخترک، آرام بر سینه‌ی اژدهایی قرار گرفته بود که دیگر تنها شباهتش با آن توله‌ی کنجکاو سال‌ها پیش، رنگ چشم‌های طلایی‌اش بود..لبخند زد. «افسانه‌ها زیادی قشنگن... درست مثل کریستال‌های شیشه‌ای؛ شفاف، ظریف و فریبنده...اما همون کریستال‌ها، اگه محکم توی دست بگیریشون،می‌تونن شاهرگت رو هم ببرن.» اژدها غرشی آرام کرد... «گرسنه‌ای؟... مشکلی نیست، ریو... من هنوزم دوستت دارم.» بادی آرام بین علفزار ها وزید..قصه ها هرچقدر هم ماجراجویی کنند، آخر در نقطه شروع؛ به پایان می رسند.سکوتی علفزار در بر گرفت آن‌قدر عمیق که انگار از همان ابتدا هیچ انسانی آنجا نبوده است تنها ریو مانده بود؛ با پوزه‌ای که به سرخی آغشته شده بود...سرخی‌ای که روزی، به عشق همان اژدها، در رگ‌های سوگین جریان داشت.