𝑈𝑛𝑑𝑒𝑟 𝐿𝑎𝑛𝑡𝑒𝑟𝑛 𝐿𝑖𝑔ℎ𝑡 ✧ زیر نور ؋ـانوس

پس چین کی میخواد یه جمهوری خواه خفن بهمون بده؟ اصلا اینقدر این مدت جمهوری خواه نداشته یا انگشت شمار بوده یادم رفته ژانر مورد علاقم بوده🤧

این سریال فیلمبرداریش تازگی ها تموم شده و چیزایی که ازش داریم در حد لیک از پشت صحنه یا چند تا پست کوچولو از شبکه و سریال سرمناسبت هاست🥲

#TheLamentOfAutumn #ChengLei #xuruohan

یک شبکهٔ اطلاعاتی و امنیتی در شانگهایِ زمان اشغال ژاپن که با حکومت همکار وانگ جینگ‌وِی ارتباط داشت و علیه مخالفان و نیروهای مقاومت فعالیت می‌کرد. اگه سریال‌های چینی دوره جمهوری رو دنبال می‌کنین، احتمالا اسمش رو شنیدین و قراره بازم ببینیم ازشون.

پایان جنگ جهانی به منظره اتمام جنگ در چین نبود... پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵، رقابت میان کومینتانگ و حزب کمونیست دوباره به جنگ داخلی گسترده تبدیل شد. در سال ۱۹۴۹، کمونیست‌ها پیروز شدند و جمهوری خلق چین را در سرزمین اصلی تأسیس کردند. دولت جمهوری چین به رهبری کومینتانگ به تایوان منتقل شد. این اتفاق مسیر سیاسی چین و تایوان را برای دهه‌های بعد شکل داد.

تبدیل‌شدن چین به قدرت اقتصادی امروزی هم حاصل اصلاحات و توسعه‌ای بود که در چند دهه بعد ادامه پیدا کرد.

در نتیجه، جنگ با ژاپن هم‌زمان دو پیامد بزرگ داشت: پایان امپراتوری ژاپن در آسیا و تغییر اساسی توازن قدرت سیاسی در داخل چین.

اینجا یکی از مهم‌ترین پیچش‌های داستان اتفاق می‌افته. چین از سال ۱۹۳۷، مدت‌ها پیش از ورود آمریکا به جنگ، با ژاپن می‌جنگید و هزینهٔ انسانی و اقتصادی سنگینی هم داده بود. اما بعد از حملهٔ ژاپن به پرل هاربر در ۱۹۴۱، آمریکا رسما وارد جنگ شد و چین به یکی از متحدانش تبدیل شد.

ژاپن دیگه فقط با چین درگیر نبود؛ باید در جبهه‌های گستردهٔ اقیانوس آرام و جنوب شرق آسیا هم با آمریکا و متحدانش می‌جنگید. آمریکا به چین کمک مالی و نظامی کرد، هواپیما و تجهیزات در اختیارش گذاشت و برای رساندن تدارکات به نیروهای چینی تلاش کرد؛ هرچند مسیرهای انتقال تجهیزات بارها با مشکل روبه‌رو شدن.

تغییر موازنه به چین فرصت داد مقاومتش رو ادامه بده و باعث شد ژاپن مجبور بشه نیروها و منابعش رو در چند جبهه تقسیم کنه. در سال ۱۹۴۵، با پیشروی نیروهای متفقین، ورود شوروی به جنگ علیه ژاپن، حملات ویرانگر و بمباران های اتمی آمریکا به ژاپن، موقعیت امپراتوری ژاپن فروپاشید و ژاپن تسلیم شد و همچنین پایان سلطه و جنگ های ژاپن بر کره‌ و چین بود.

اینجا چند اتفاق به هم وصل می‌شن. گسترش قلمرو امپراتوری ژاپن در شرق آسیا از سال ۱۹۳۱ با حمله به منچوری در شمال شرقی چین آغاز شد و در سال ۱۹۳۷ با حملهٔ گسترده‌تر به چین ادامه یافت. در ۱۹۴۰، امپراتوری ژاپن پیمان سه‌جانبه را با آلمان و ایتالیا امضا کرد و وارد اتحاد نظامی موسوم به «نیروهای محور» شد.

آمریکا با ژاپن بر سر گسترش نفوذ در آسیا اختلاف داشت و می‌خواست جلوی پیشروی بیشترش رو بگیره. در واکنش به اقدامات ژاپن، آمریکا دارایی‌های ژاپن رو مسدود کرد و صادرات نفت به این کشور رو به‌شدت محدود کرد؛ بریتانیا و هلند هم محدودیت‌هایی اعمال کردن. این مسئله برای ژاپن بسیار جدی بود، چون ارتش و نیروی دریایی‌اش برای ادامهٔ جنگ به نفت نیاز داشتن و ژاپن بخش عمدهٔ نفت مورد نیازش رو از خارج تأمین می‌کرد.

رهبران نظامی ژاپن تصمیم گرفتن ابتدا به ناوگان آمریکا در پرل هاربر، هاوایی، ضربه بزنن تا توان واکنش آمریکا رو برای مدتی کاهش بدن. در دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن به پرل هاربر حمله کرد. روز بعد، آمریکا وارد جنگ با ژاپن شد؛ سپس آلمان و ایتالیا هم به آمریکا اعلان جنگ کردن.

همکاری بعضی چینی ها با ژاپنی ها اما همهٔ بازیگران سیاسی چین یکسان فکر نمی‌کردن. بعضی مقام‌ها و سیاستمداران معتقد بودن همکاری با ژاپن می‌تونه راهی برای حفظ قدرت، جلوگیری از نابودی نیروها یا ادارهٔ مناطق اشغال‌شده باشه؛ برخی هم برای منافع شخصی یا سیاسی با اشغالگران کنار اومدن.

معروف‌ترین نمونه، وانگ جینگ‌وِی بود؛ سیاستمداری بلندپایه که از جریان ملی‌گرا جدا شد و در سال ۱۹۴۰ دولت همکار با ژاپن رو در نانجینگ تشکیل داد. این دولت زیر سلطه و نفوذ ژاپن فعالیت می‌کرد و مشروعیتش به‌شدت محل مناقشه بود.

ژاپن چگونه از اختلاف‌های چین استفاده کرد؟ ژاپن برای کنترل چین لازم نبود تمام کشور را یک‌باره اشغال کند. راهبرد آن شامل تصرف مناطق راهبردی، کنترل شهرها و خطوط ارتباطی، ایجاد حکومت‌های وابسته و استفاده از اختلاف‌های داخلی بود. در منچوری، ژاپن در سال ۱۹۳۲ حکومت منچوکوئو را ایجاد کرد. در مناطق دیگر نیز تلاش کرد با حمایت از گروه‌ها و حکومت‌های همکار، هزینه اداره مناطق اشغالی را کاهش دهد. اما این سیاست محدودیت داشت: کنترل شهرها و راه‌آهن‌ها با کنترل کامل یک کشور پهناور و جمعیت عظیم آن یکسان نبود و مقاومت چین ادامه داشت.