مُسَطِّع

جدی من چرا از هیچی خبر ندارم؟

علیکم السلاپ من کِی خبر داشتم که دفعه دومَم باشه؟

سلاپ چخبرها

هوا اینقدر گرمه که دوست دارم اینجوری برم در آب یخ

مگه خدا و امیرالمومنین جدان؟

آدم گله اش از خدا پیش کی ببره؟ به امیرالمؤمنین بگم کارسازه؟!

گپ بزنیم؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=770582253

حالا راحت برو بین الحرمین :)

پیشنهادم اینه که علامتکِش ها و علمدارانِ اباعبدالله در تشییعِ شهید خامنه ای و خانواده یِ او عَلَم ها رو مثلِ قدیم به خیابان ها بیارن. حالا که محرم هم هست عَلَم ها هنوز تجهیزه و کنار گذاشته نشده و کار راحت تر هم هست! بیارید تویِ خیابون ها و عَلَم بکشید در تشییعِ پیکرِ مرجعیتِ عالیِ شیعه، شهید خامنه ای.

نمیدونم گفتنش اثر داره یا نه... ولی جلوه و جَلا همیشه از آنِ مولاست. ما میگیم ان شاء الله مولا جلوه بده. از قدیم در طهران باب بوده که اگه نوکرِ بزرگی از نوکرانِ سیدالشهدا، یا عالِمی از علمایِ شیعه از دنیا میرفته، علامتکِش ها، عَلَم کِشانِ ابالفضلیِ طهران عَلَم تجهیز کنن و خارج کنن و به خیابان ها بیارن به احترامِ اون نوکر یا عالِم. مثلا در تشییعِ رسول ترک در طهران علم ها رو به خیابون آورده بودن و برایِ خیلی از علماء هم بعد از وفات شون چنین کاری کردن که تعدادشون از شماره خارج هست. اما دیگه این کار در اواخر دهه ۶۰ و اوایلِ ۷۰ کمرنگ شد متاسفانه و الان به دستِ فراموشی ست...

بی فانوس یه مدته مثلِ تیمسارهای بازنشسته یِ ارتش ساعت ۹ خوابم میگیره

آقا یکی از دوستان تذکر داد و تذکرِ به جایی هم داد. معمارِ طراحِ تئاترِ شهر افخمی بود. فرهنگسرایِ نیاوران یا موزه یِ هنرهای معاصر با کامرانِ دیبا بود. حرفِ درست اینه.

۴ سال پیش براتون نوشتم ایرانی با پرچمِ اسرائیل بی ناموسه ولی ترند نشد. تا اون خانوم گفت ترند شد. یادم می مونه...

عده ای رو دیدم که از فرح دیبا، همسرِ محمدرضا پهلوی چنان با آب و تاب تعریف میکنن که پیشِ خودم گمان میکنم نکنه دارن راجع به کسی دیگه حرف میزنن و من فرح دیبایِ دیگه ای رو میشناسم.😐 خب چون این ها نوجوان ترهایی هستن که خیلی با این شخصیت آشنایی ندارن (یعنی از رویِ تملق و چاپلوسی این رو نمیگن، بلکه وقتی میگن "شَهبانو"، "ملکه" و "بانویِ اول" واقعا باور دارن این عناوین و لقب ها) شما رو مهمون میکنم به بخشی از تاریخ (از تعددِ اسم ها قاطی نکنید و فقط ماجرا رو دنبال کنید): فرح، پسردایی داشت به نامِ "رضا قُطبی" که مدیر رادیو و تلویزیون ملی بود.(همون رئیس صدا و سیمایِ امروزی، فامیل باز هم خودتونید😂) با حمایتِ دفترِ فرح و رضا قطبی، مجموعه یِ هنری در تلویزیون شکل میگیره به نامِ "کارگاهِ نمایش" که مسئولِ این مجموعه "بیژن صفاری" شد. بیژن صفاری معمار بود و همین بوستانِ دانشجو تهران هم طراحیِ اوست و پارک دانشجو از همون زمان محفلِ تجمعی بود برای همجنس گرایان و همجنس بازان... صفاری عضوِ "هنرمندانِ نوگرا" بود که این گروه به نیهیلیسم (پوچ گرایی) و بی باکی در نمایشِ عناصرِ جنسی و چیزایِ دیگه گرایش داشت! هنرمندانِ نوگرا در خیابون رشتِ تهران کلوپِ "رشت ۲۹" رو راه انداختن. رشت ۲۹ رو پرویزِ تناولی به همراهِ کامرانِ دیبا (پسر عموی فرح، معمار بود و یکی از آثارش طراحِ تئاتر شهرِ تهران هست) و رکسانا صبا تاسیس کرد. داستان هایی از همجنسبازی و رابطه یِ او با کیوان خسروانی (پسرِ سپهبد مرتضی خسروانی رئیسِ دادرسی ارتشِ محمدرضا و برادرزاده یِ سپهبد پرویز خسروانی که بنیانگذار باشگاه تاج بود) در نقل ها هست. کیوان خسروانی طراحِ لباس های فرح دیبا بود. این دو باهم بوتیکِ "نامبِر وان" رو تاسیس کردن و با اینکه جفت شون به نقلِ امروزی از بچه هایِ بالا بودن، اما گند و کثافت در این بوتیک به قدری بالا گرفت که با دستورِ شخصِ رئیس کل شهربانی سپهبد مبصر (ببین چه کثافتی شد که فرماندهی دستور داد) این ها و کلوپ رشت ۲۹ رو در و تخته و بازداشت کردند اما با اعمالِ نفوذ درباری ها چند روز بعد سپهبد مبصر عزل شد.😐😂 اگه لازم بود و حرف هایِ رایگان ادامه دار بود ادامه میدم چون اینقدر کثافت کاری زیاده که ادامش خیلی مناسبِ جمع نیست...😑😂 دیگه چه خبر؟

کلنگ هایِ دو ریالیِ پخمه...

و به عنوانِ کسی که هی میگه دُبی بشیم، کشورهایِ توسعه یافته بشیم بازم زیاد زِر میزنید درباره یِ تعطیلات. اگه میخواید مثلِ اونا بشید بدونید اکثرِ کشورهایِ توسعه یافته و ماکت هایِ پوشالیِ توسعه، اون ها در سال حدودِ ۱۲۰ روز تعطیلیِ رسمی دارن و ۶۰ روز! یعنی اگه ما سه ماه تابستون هم مملکت رو تعطیل کنیم بازم ۳۰ روزِ تعطیلِ دیگه ازشون عقبیم! کم زِرت و پِرت کنین...

به عنوانِ کسی که دی ماه به زور مغازه هایِ مردم رو تعطیل میکردید و با کودتاتون یه ماه کسب و کارا خوابیده بود و به عنوانِ کسی که با همین کودتا به اَجنبی پالسِ ضعفِ داخلی دادید و این توهم رو در اون ها به وجود آوردید که با حمله یِ نظامی کارِ ایران تمامه و با همین جنگ دو ماه کسب و کارها خوابیده بود، زیااااادی زر زر میکنین زِر زِروها! لایَزیرو! یعنی زِر نزنین تابلوها...