ᴀʀʟᴇʏ˙𓍯

مصاحبه جرن 💖: به جایی رسیدیم که وقتی از شبکه‌های اجتماعی فاصله می‌گیریم، احساس می‌کنیم یه چیزی توی زندگیمون کمه؛ یا شاید سیستم طوریه که این حس رو بهمون القا می‌کنه. تو چطور این تعادل رو حفظ می‌کنی؟ فکر می‌کنی دنیای دیجیتال جنبه‌ی دست‌کاری‌کننده‌ای داره؟ جرن : قطعاً فکر می‌کنم یه جنبه‌ی دست‌کاری‌کننده داره. مخصوصاً توی دنیایی که همه درباره‌ی همه‌چیز نظر دارن و اون نظر می‌تونه ظرف چند ثانیه به هزاران نفر برسه، خیلی راحت می‌شه صدای خودمون رو با صدای یه نفر دیگه اشتباه بگیریم. برای همین، اگه بتونم سعی می‌کنم کامنت‌ها رو نخونم. اگه قرار باشه انتقادی دریافت کنم، به نظرم مشورت کردن با متخصص‌های اون حوزه برام مفیدتره. چون می‌دونم هر چیزی که توی شبکه‌های اجتماعی نوشته می‌شه، لزوماً از روی فکر و باور واقعی نوشته نشده. بعضی وقت‌ها آدما فقط برای گرفتن تعامل و دیده‌شدن یه چیزی می‌گن، بعضی وقت‌ها هم تحت تأثیر احساس همون لحظه‌شون حرفی می‌زنن. منم نمی‌خوام ذهن خودم رو تسلیم خشم چندثانیه‌ای یه آدم دیگه کنم. من بیشتر از شبکه‌های اجتماعی برای عکس گذاشتن، دیدن محتواهای خوب و سرگرم شدن استفاده می‌کنم. (البته مدت‌زمانی که پای صفحه‌نمایش می‌گذرونم، خیلی با این حرفم جور درنمیاد! ) اما مؤثرترین روش من برای دیتاکس دیجیتال اینه که با دوستایی وقت بگذرونم که وقتی می‌بینن دارم به گوشیم نگاه می‌کنم، با عصبانیت می‌گن: «بازم گوشی؟!» با سریال «Daha 17» هر روز بیشتر داری استعدادت رو به نمایش می‌ذاری؛ هماهنگی تیم، اتفاقات پشت صحنه، افزایش مداوم میزان تماشا… چه تجربه‌ای رو داری از سر می‌گذرونی؟ جرن: اگه بخوام خلاصه‌ش کنم، اومدن سرِ صحنه برام مثل همون روزهاییه که بچه بودیم و موقع رفتن به مدرسه با هیجان فکر می‌کردیم: «امروز قراره یه اتفاق خاص بیفته.» چون خیلی کار می‌کنیم، از یه طرف انگار برای خودمون یه فضای سرگرمی هم ساخته‌ایم. اینکه همه توی پشت صحنه با هم خوب کنار میان و اون فضای بودروم هم توی این موضوع نقش زیادی داره. اینکه نتیجه‌ی زحماتمون رو می‌گیریم هم در واقع تزئین روی کیک ماست. اگه ازت بخوایم برای خودت درباره‌ی موضوعی که نباید در آینده فراموشش کنی، یه یادداشت بذاری، چی به خودت می‌گی؟ جرن: هر چیزی که داری ممکنه تغییر کنه؛ مهم نیست، تو هنوز زنده‌ای. شکرگزاری رو هیچ‌وقت به تعویق ننداز.