"BlinkMoment

با آن‌که مرا از دل خود راند، بگویید ملکی که در آن ظلم شود، دیر نپاید. -فاضل نظری.

هوا دُچار غَم استُ،اِنسان دُچارِ تَحمُل

"چه دردی میکشم از سردیِ رفتارِ چشمانی، که عاشق می‌کند دل را، ولی گردن نمی‌گیرد!

00:00

درد ما را در جهان  درمان مبادا بی‌شما مرگ بادا بی‌شما و جان مبادا بی‌شما

خبر مرگِ مرا هرکسی آورد بخند زنده ام می‌کند آخر خبر خنده تو!

سکوتت را ندانستم،نگاهم را نفهمیدی،نگفتم گفتنی ها را تو هم هرگز نپرسیدی

اگر نبودم، پیدایم کن در بارانی که به هنگام شب،می‌بارد مرا در جلد بچه گربه ای کوچک ببین.. در قطعه های گیتار در کتاب هایی که میخوانی در قسمتی از موسیقی کلاسیکی که گوش میکنی.. پیدا کن... در کوچه و پس کوچه های تهران، مرا پیدا کن!.. که من همواره،دست به چانه، درحال تماشای تو هستم!

ما در خلوت به روی خلق ببستیم از همه بازآمدیم و با تو نشستیم. -سعدی.

باید قلب درد بگیره، تا عقل یاد بگیره.

بگو چیشد پس رفیق نیم راهم شدی..اون موهای فرت لای دست کیه رام شدی زود؟اون‌چشای کیه بهش خیره مات شدی تو بغل کی افتادی بی لباس تویی روش؟...:)

"من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟ من اگر مست می و شرب و شرابم ؛ به توچه؟ تو اگر مستعد نوحه و آهی، چه به من؟ من اگر عاشق سنتور و ربابم ؛ به تو چه؟ تو اگر غرق نمازی، چه کسی گفت چرا؟ من اگر وقت اذان غرقه به خوابم ؛ به تو چه؟ تو اگر لایق الطاف خدایی، خوش باش. من اگر مستحق خشم و عتابم، به تو چه؟ دُنیا گر چه سراب است به گفتار شما من به جِد طالب این کهنه سرابم؛ به تو چه؟ تو اگر بوی عرق میدهی از فرط خلوص، و من ار رایحه ی مثل گلابم؛ به تو چه؟ من اگر ریش، سه تیغ کرده ام از بهر ادب . و اگر مونس این ژیلت و آبم ؛ به تو چه؟ تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی، من اگر دُردکش باده ی نابم ؛ به تو چه؟ تو اگر طالب حوری بهشتی، خب باش، من اگر طالب معشوق شبابم ؛ به تو چه؟ تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان. من اگر فارغ از روز حسابم؛ به تو چه؟"

ز غوغای مدعیان ما بی ادعا عبور کردیم‌ چون.. نه‌محتاج تعریف بودیم،نه تشنه نام و نشان!

من نیک تو خواهم و تو خواهی بدِ من تو نیک نبینی و به من بد نرسد

گاهی یک اتفاق کوچک کافیست تا آدم تمام دردهای زندگی‌اش را یک جا گریه کند.

03:00

شب‌ها گذرد که دیده نتوانم بست مردم همه در خواب و من از فکر تو مست. -سعدی.