✧ آغوشِ سکوت ✧

جهنم خالی‌ست؛ شیاطین را میانِ آدم‌ها پیدا کرده‌ام.

ناگهان دلت می‌گیرد؛ نه از آنچه از دست داده‌ای، از فاصله‌ی میانِ آن‌کسی که می‌خواستی باشی و آن‌کسی که شدی...

کاش پیرتر بودم؛ مثل ریشه‌ها،عمیق و دور از دسترس یا جوان‌تر؛ مثل شاخه‌ها، هنوز رو به آسمان. من اما جایی میانِ ریشه و شاخه ایستاده‌ام؛ جایی که نه پناهِ خاک است، نه سهمِ آسمان...

شاید غنای زندگی به چیزهایی که جمع می‌کنی نیست؛ به آدم‌ها، عادت‌ها و تعلقاتی‌ست که جرأت می‌کنی یک روز برای همیشه رهایشان کنی.

این روزها آن‌قدر فریادهایم را در خودم دفن کرده‌ام که اگر به چشمانم خیره شوی، صدای تمامِ فریادها را خواهی شنید.

در سالِ تازه‌ی زندگی‌ام، سرزمینی آزاد می‌خواهم؛ برای نفس کشیدن، برای دوست داشتن، برای زیستن... به امیدِ روزی که آزادیِ سرزمینم، دیگر آرزوی تولدم نباشد.

من همش طبیعت رو تماشا می‌کردم و غرقِ شگفتی‌هاش شده بودم... می‌دونی؟ الان پاییزه و برگ‌ها رنگ‌های قشنگی دارن... مثل اینه که شب‌ها، همه‌ی نقاش‌ها میان و اون‌ها رو دونه‌دونه رنگ می‌کنن.

آنه شرلی

به آیندگان بگویید شبِ ما چه‌قدر شب بود؛ روز،پیش از آن‌که برآید، غروب کرد. و رویا،پیش از آن‌که بروید، پرپر شد؛ هر دو در این شبِ ممتد آرام‌آرام مُردند.

اما عزیز من، اگر خواب نبود برای خاموش کردن شب‌ها، اگر گریه نبود برای سبک کردن دل، و موسیقی نبود برای گفتنِ حرف‌های نگفته؛ ما با این همه اندوه کجا پناه می‌بردیم؟

گاهی تنت، آدم‌ها و جاهایی را پس می‌زند که روحت پیش‌تر از تو ناامن بودنشان را فهمیده است. به حس درونت اعتماد کن.

بسیاری رویای دریا شدن داشتند؛ اما آن‌قدر در خودشان ماندند که رویایشان، بوی مرداب گرفت

گل خندید و گفت: «گمان می‌کنی شکفتنم برای دیده‌شدن است؟ من نمی‌شکفم تا دیده شوم؛ می‌شکفم تا خویشتنِ خویش باشم.»

چه دریایی میان ماست خوشا دیدار ما در خواب چه امیدی به این ساحل خوشا فریاد زیر آب...