.❩ ࢪونــو

راسکولنیکف عادت به جمعیت نداشت و چنانکه گفته شد، بخصوص در این اواخر، از هر اجتماعی گریزان بود. اما اکنون چیزی به سوی مردم می‌کشانیدش.مثل این بود که تحول تازه‌ای درش رخ می‌داد که در ضمن کشش به سوی مردم را هم در او زیاد می‌کرد. به قدری از دلتنگی متوالی و التهاب غم‌انگیز یک ماهه‌ی خود فرسوده می‌نمود که برای یک‌آن هم که شده می‌خواست در دنیایی دیگر “هر دنیایی که باشد” نفسی تازه کند. ⎯

جنایت و مکافات