‌𝐴𝗌𝗍𝗋𝗈𝗌𝗐𝖺𝗇`

نمی‌دونم هنوز چیزی از من یادت مونده یا نه. گاهی فکر می‌کنم شاید یه روز یه اتفاق کوچیک باعث بشه من هم از ذهنت عبور کنم؛ یه آهنگ، یه خیابون، یه جمله که یه زمانی بینمون معنای خاصی داشت. بعد با خودم می‌گم شاید حتی اون لحظه هم متوجه نشی که چیزی تو رو یاد من انداخته، و همین فکر بیشتر از چیزی که باید ناراحتم می‌کنه. من چیزهایی رو به خاطر می‌سپارم که شاید برای بقیه هیچ اهمیتی ندارن. طرز حرف زدنت وقتی خسته بودی. چیزهایی که دوست نداشتی درباره‌شون صحبت کنی. تغییر کوچیک صدات وقتی چیزی ناراحتت می‌کرد، حتی وقتی می‌گفتی حالت خوبه. من سعی می‌کردم به چیزهایی توجه کنم که خودت هم شاید نمی‌دونستی چقدر برام مهمن. شاید اشتباه من همین بود. شاید اون‌قدر به احساساتت توجه کردم که فراموش کردم احساسات خودم هم به همون اندازه اهمیت دارن. وقتی ناراحت بودی، سعی می‌کردم درکت کنم. وقتی فاصله می‌گرفتی، بهت زمان می‌دادم. وقتی نمی‌دونستی چی می‌خوای، سعی می‌کردم بهت فرصت بدم تا پیداش کنی. همیشه یه دلیلی برای رفتارت پیدا می‌کردم، چون نمی‌خواستم باور کنم ممکنه کسی که دوستش دارم، با وجود تمام علاقه‌ای که بهش دارم، نتونه همون‌طور که من نیاز دارم دوستم داشته باشه. من بارها به خودم گفتم که باید بیشتر درکت کنم. کمتر حساس باشم. کمتر انتظار داشته باشم. کمتر از سکوتت نتیجه بگیرم. اما هیچ‌وقت از خودم نپرسیدم چرا برای فهمیدن تو این‌همه تلاش می‌کنم، درحالی‌که برای فهمیده شدن خودم باید این‌قدر صبر کنم. من نمی‌خواستم همیشه همه‌چیز کامل باشه. نمی‌خواستم هیچ‌وقت اشتباه نکنی یا همیشه بدونی چطور باید با من رفتار کنی. فقط می‌خواستم وقتی چیزی بینمون تغییر می‌کنه، مجبور نباشم به‌تنهایی حدس بزنم. می‌خواستم وقتی ازت می‌پرسم چه اتفاقی افتاده، بتونی باهام حرف بزنی، نه اینکه مجبور بشم از بین سکوت‌ها و فاصله‌ها جواب پیدا کنم. هنوز نمی‌دونم دلتنگ خودت هستم یا اون احساسی که کنار تو داشتم؛ احساسی که باعث می‌شد فکر کنم بالاخره یه نفر پیدا شده که می‌تونم بدون ترس از دست دادنش، دوستش داشته باشم. گاهی دلم می‌خواد برگردی و بهم بگی که همه‌چیز فقط توی ذهن من نبوده. که تو هم بعضی شب‌ها به یادم می‌افتی. که من تنها کسی نبودم که از یه اتفاق کوچیک، یه خاطره بزرگ می‌ساخت. اما حتی اگه هیچ‌وقت این اتفاق نیفته، نمی‌خوام از دوست داشتنت خجالت بکشم. نمی‌خوام فقط چون موندگار نشدی، وانمود کنم که هیچ‌وقت ارزش موندن نداشتی. من واقعا دوستت داشتم. شاید بیشتر از چیزی که بلد بودم ازش مراقبت کنم. و چیزی که هیچ‌وقت بهت نمی‌گم اینه که هنوز گاهی آرزو می‌کنم کاش یه بار تو هم همون‌قدر که من مراقب قلبت بودم، مراقب قلب من بودی.

این نامه رو احتمالا باید با یه جمله خنده‌دار شروع می‌کردم. شاید می‌نوشتم که نمی‌دونم چرا دارم اینو می‌نویسم، یا اینکه نگران نباش، قرار نیست یه اعتراف عجیب بخونی. بعد چند خط می‌نوشتم، مکث می‌کردم، یه چیز دیگه بهش اضافه می‌کردم و سعی می‌کردم همه‌چیز رو طوری جلوه بدم که انگار هیچ‌کدوم از این حرف‌ها واقعاً مهم نیستن. من همیشه بلد بودم حرف بزنم. می‌تونستم درباره هر چیزی بحث کنم، از یه موضوع کاملا بی‌اهمیت به یه مکالمه عمیق برسم، ساعت‌ها بخندم و کاری کنم که هیچ‌کس متوجه نشه توی ذهنم چه خبره. اما وقتی موضوع به احساسات خودم می‌رسید، انگار تمام کلمه‌هایی که داشتم ناگهان بی‌استفاده می‌شدن. با تو هم همین‌طور بودم. خیلی چیزها بود که می‌خواستم بگم، اما هر بار یه راه دیگه پیدا می‌کردم که مجبور نشم مستقیم اعتراف کنم. شاید فکر کردی من هیچ‌وقت جدی نبودم. شاید شوخی‌هام باعث شدن فکر کنی هیچ‌چیز نمی‌تونه واقعا بهم آسیب بزنه. ولی حقیقت اینه که بعضی از حرف‌هایی که با خنده گفتم، تنها راهی بودن که بلد بودم از طریقشون حقیقت رو بهت نزدیک کنم، بدون اینکه مجبور بشم مسئولیت اعتراف کردن بهش رو بپذیرم. هنوز گاهی اتفاق‌های کوچیک روزم رو توی ذهنم برای تو تعریف می‌کنم. یه چیز عجیب می‌بینم و اولین فکرم اینه که باید برات بفرستمش. یه جمله می‌شنوم و می‌دونم دقیقا چه واکنشی نشون می‌دادی. گاهی حتی قبل از اینکه متوجه بشم، دارم جواب احتمالی تو رو توی ذهنم تصور می‌کنم. بعد یادم می‌افته که دیگه اون آدمی نیستی که می‌تونم هر لحظه بهش دسترسی داشته باشم. فکر کنم چیزی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده، خود مکالمه‌هامون نیست. دلم برای این تنگ شده که یه نفر وجود داشت که می‌تونستم باهاش چندین نسخه از خودم باشم. می‌تونستم مسخره باشم، جدی باشم، سردرگم باشم، از چیزهایی حرف بزنم که شاید برای بقیه عجیب بودن، بدون اینکه مجبور باشم قبل از هر جمله فکر کنم چطور باید خودم رو توضیح بدم. بعد از تو، آدم‌های زیادی رو دیدم که می‌شد باهاشون حرف زد. اما حرف زدن با یکی با احساس فهمیده شدن فرق داره. و من نمی‌دونم چطور باید این تفاوت رو توضیح بدم، بدون اینکه به نظر بیاد دارم تو رو بهتر از چیزی که بودی به یاد میارم. شاید تو هم نقص‌هایی داشتی که من نمی‌خواستم ببینم. شاید بعضی چیزها رو اشتباه فهمیدم. اما هنوز فکر می‌کنم یه بخش از چیزی که بین ما بود، واقعی بود؛ حتی اگه نتونستیم نگهش داریم. کاش یه بار می‌تونستم بدون شوخی بهت بگم که نبودنت رو حس می‌کنم. نه هر لحظه، نه همیشه، اما در جاهایی که قبلاً فکر می‌کردم تو همیشه اونجا خواهی بود. و شاید اگه این نامه رو می‌فرستادم، آخرش فقط می‌نوشتم امیدوارم حالت خوب باشه. چون هنوز نمی‌دونم چطور می‌شه به کسی گفت دلت براش تنگ شده، وقتی حتی مطمئن نیستی اون آدم هنوز دلش می‌خواد صدات رو بشنوه.

نمی‌دونم چطور باید با نبودنت کنار بیام، وقتی تمام چیزی که از عشق می‌خواستم، یه جایی بود که مجبور نباشم هر روز از واقعی بودنش مطمئن بشم. من هیچ‌وقت آدمی نبودم که به‌راحتی به کسی اعتماد کنم. برای من نزدیک شدن به یه نفر فقط به معنی دوست داشتنش نبود؛ یعنی کم‌کم اجازه بدم بخش‌هایی از خودم رو ببینه که معمولا از همه پنهان می‌کنم. یعنی به حضورش عادت کنم، اسمش رو توی برنامه‌های روزمره‌م جا بدم، و بدون اینکه متوجه بشم، آینده‌ای بسازم که توی اون دیگه مجبور نباشم همه‌چیز رو تنهایی تجربه کنم. وقتی وارد زندگی من شدی، نمی‌دونستم دارم چقدر از خودم رو بهت می‌سپارم. فکر می‌کردم فقط دارم دوستت دارم. نمی‌دونستم یه روز ممکنه نبودنت حتی ساده‌ترین چیزها رو هم تغییر بده. آهنگ‌هایی که قبلا عادی بودن، جاهایی که هیچ معنای خاصی نداشتن، ساعت‌هایی از روز که حتی متوجهشون نمی‌شدم. بعد از تو، همه‌چیز انگار یه خاطره پنهان داشت که من نمی‌خواستم بهش دست بزنم. شاید از بیرون به نظر بیاد که من هنوز به گذشته چسبیدم. شاید حق هم داشته باشن. من نمی‌تونم وانمود کنم چیزی که برای من عمیق بوده، فقط چون تموم شده، دیگه هیچ ارزشی نداره. نمی‌خوام برای فراموش کردن تو، تمام چیزهایی رو که واقعاً بینمون وجود داشت انکار کنم. تو یه زمانی بخشی از آرامش من بودی. این حقیقت با رفتنت تغییر نمی‌کنه. اما چیزی هست که هیچ‌وقت بهت نگفتم. من از رفتنت فقط ناراحت نیستم؛ از این ناراحتم که دیگه نمی‌دونم با اون بخشی از خودم که به تو اعتماد کرده بود، چیکار کنم. اون بخش هنوز گاهی می‌خواد باور کنه که آدم‌ها می‌تونن بمونن، که صمیمیت همیشه مقدمه رفتن نیست، که لازم نیست هر چیز خوبی رو از همون اول با ترس از دست دادنش تجربه کرد. دلم می‌خواست تو همون آدمی باشی که کنارش می‌تونستم آینده رو تصور کنم، بدون اینکه از خودم بپرسم این بار قراره چی رو از دست بدم. من نمی‌خوام برگردی فقط چون دلت برام تنگ شده. نمی‌خوام یه روز از تنهایی به یادم بیفتی و فکر کنی می‌تونی دوباره وارد زندگی من بشی. اگه یه روز برگردی، دلم می‌خواد بدونی که موندن فقط یه کلمه نیست. موندن یعنی وقتی همه‌چیز سخت می‌شه، هنوز همدیگه رو انتخاب کنیم. شاید هیچ‌وقت این نامه رو نفرستم، چون هنوز نمی‌دونم اگه جوابش رو ندی، چطور باید با اون سکوت کنار بیام. فقط دلم می‌خواست یه بار بدونم چیزی که برای من خونه بود، برای تو هم همین معنا رو داشت یا نه.

نمی‌دونم اگه الان روبه‌روم بودی، واقعاًچی بهت می‌گفتم. احتمالا اولش باهات سرد برخورد می‌کردم، طوری که فکر کنی دیگه هیچ اهمیتی برام نداری. شاید حتی یه شوخی می‌کردم تا مجبور نباشم به چشم‌هات نگاه کنم و اعتراف کنم که هنوز یه چیزهایی توی من وجود دارن که با شنیدن اسمت بیدار می‌شن. همه فکر کردن من خیلی زود ازت عبور کردم. چون بعد از رفتنت دنبالت نیومدم، چون التماس نکردم بمونی، چون اجازه ندادم کسی ببینه چقدر این اتفاق منو به‌هم ریخته. اما هیچ‌کس نپرسید چند بار مجبور شدم جلوی خودم رو بگیرم که بهت پیام ندم. هیچ‌کس ندید چند بار یه جمله نوشتم، چند دقیقه بهش خیره شدم و بعد پاکش کردم، فقط چون نمی‌خواستم آخرین چیزی که از من می‌بینی، آدمی باشه که هنوز منتظرته. می‌دونی بدترین قسمت ماجرا چی بود؟ اینکه من واقعا فکر می‌کردم اگه کسی رو دوست داشته باشم، باید بتونم برای نگه داشتنش بجنگم. اما تو بهم یاد دادی که گاهی هرچقدر هم بجنگی، نمی‌تونی کسی رو مجبور کنی همون‌قدر که تو می‌خوای، تو رو بخواد. و من نمی‌دونستم با این حقیقت چیکار کنم. من به شکست خوردن عادت داشتم، به دوباره شروع کردن، به اینکه وقتی چیزی رو می‌خوام، براش تلاش کنم. ولی چطور باید برای چیزی تلاش می‌کردم که فقط وقتی ارزش داشت که تو هم بخوایش؟ هنوز یه بخش از من ازت عصبانیه. نه فقط به‌خاطر اینکه رفتی، بلکه به‌خاطر اینکه باعث شدی برای اولین بار از خودم بپرسم شاید من اون‌قدرها هم دوست‌داشتنی نیستم که فکر می‌کردم. از اینکه حتی بعد از این همه مدت، یه گوشه از ذهنم هنوز منتظره برگردی و ثابت کنی که اشتباه می‌کردم. ولی اگه یه روز برگشتی، نمی‌دونم دیگه چیزی برای گفتن داشته باشم یا نه. شاید فقط نگاهت کنم و بفهمم چقدر از حرف‌هایی که یه زمانی می‌خواستم بهت بگم، دیگه برای آدمی که الان هستم مهم نیستن. فقط یه چیز رو بدون. من نرفتم چون دوستت نداشتم. رفتم چون یه جایی فهمیدم اگه بیشتر بمونم، بالاخره از آدمی که هستم متنفر می‌شم؛ آدمی که برای شنیدن یه جمله از تو، حاضر بود تمام غرورش رو زیر پا بذاره. و بااین‌حال، اگه صادق باشم، هنوز گاهی آرزو می‌کنم یه بار، فقط یه بار، تو هم برای من از غرورت می‌گذشتی.

ִ ࣪𖤐.ᐟ Signs And The Letters They’ll Never Send;

ִ ࣪𖤐.ᐟ Signs And The Letters They’ll Never Send;