『 بَعدِ آدم‌ها 』

دیگه کسی رو نمیشه جدی گرفت؛ کسی اونقدر واقعی نیست که بوی موندن بده. کسی انقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی کسی انقدر دوستت نداره که از هیچی نترسی، کسی نیست و این یه واقعیت تلخه، این دنیا از درون خالی شده و ما به صبر و تنهایی محکوم شدیم.

من قاتل خودم بودم… رویاهایم را با حسرت، حرف‌هایم را با سکوت، احساسم را با تنهایی کشته بودم! من خودم، خودم را دفن کرده‌ام…

تازه فهمیدم همه‌ی خستگی های آدم از اتفاق‌های بد نیست. گاهی از اینه که مدت زیادی خود واقعیش نبوده. یه جاهایی سکوت کرده تا کسی ناراحت نشه. یه جاهایی قبول کرده تا بحثی پیش نیاد. یه جاهایی لبخند زده فقط برای اینکه کسی حال بدش رو نفهمه. کم‌کم انقدر نقش آدمِ همیشه خوب رو بازی میکنی که خودت هم یادت میره واقعا چه حسی داری.

تا اینکه یه روز بدون هیچ اتفاق خاصی فقط دلت میخواد از همه‌ چیز فاصله بگیری. نه برای اینکه از کسی ناراحتی؛ فقط برای اینکه دوباره خودت رو پیدا کنی.

هر روز، کمی بیشتر می‌میرم. نه کسی می‌بیند، نه کسی می‌شنود، و نه کسی می‌فهمد.

میزان اعتمادم به آدما به حدی رسیده که حس میکنم همه چی یه نقشست.

اما عزیزِ من،آدم میتواند بلند ترین خنده ها را داشته باشد و هم زمان دلش از اندوه لب ریز باشد.

دقیقا همونجا که نه گیر میده، نه توضیح میده، نه توضیح میخواد، ظاهرا درکت میکنه، مخالفت نمیکنه، حسودی نمیکنه، دقیقا همونجا یعنی دیگه براش تموم شدی.

اینقد بدم میاد میگین اخلاقتو درست کن اینی که دیدین درست شدش بود دیگه.

و طلسمی که شکسته شد و بالاخره بعد ی مدت اومدم کتابخونه 🗿😂

اگه آدمای اطرافم ذره‌ای خبر داشتن که چقدر به چیزای ریز مختلف دقت می‌کنم و تا مدت ها یادم می‌مونه، چطور همشونو تحلیل می‌کنم و به هم ربط می‌دم، خیلی خیلی بیشتر مراقب رفتارشون می‌بودن‌.

بعضی زخم‌ها عجیبن. نه دیده میشن، نه دربارشون حرف میزنی، نه حتی کسی میفهمه از کی باهات موندن. فقط هر از گاهی، وسط یه روز معمولی، وسط یه خاطره، یا حتی یه جمله‌ی ساده، دوباره خودشون رو یادآوری میکنن. همه فکر میکنن زمان همه‌ چیز رو درست میکنه. اما زمان فقط یاد میده چطور با بعضی دردها زندگی کنی.

و شاید فرق آدم امروز با آدم دیروز همین باشه که دیگه از زخمی که داره نمیترسه، از این میترسه که دوباره همون زخم رو از همون جا بخوره.

سیاستمدارها به جنگ نمی‌روند، تعدادشان کم است و طول عمرهای بلندی دارند؛ اما سربازها، سربازها... داستان‌های کوتاه غم‌انگیزند...

دیالوگ از فیلم کم‌نظیر ۱۹۱۷

آن پاسخ های بیرحمانه را فراموش نکن. بیادشان بیاور تا دلتنگ نشوی.