『 بَعدِ آدم‌ها 』

گاهی با خودم میگم اصلا این حسی که همه رو به خودش درگیر میکنه چیه عشق؟ شاید، شاید یه راه برای مرگه...! شایدم یه مرض و بیماری یا یه گیاه سمی نامرئی که دورتو پیچیده و فقط با توجه و اهمیت به یه نفر تغذیه می‌کنه و انرژی می‌گیره تا وقتیکه انقدر خودتو فراموش کنی که نفس کشیدن یادت بره و بمیری......!

قشنگ‌ترین حسی که یک انسان می‌تونه تجربه‌اش کنه، حسِ آزادی بعد از رها کردن چیزی که فکر می‌کرد هرگز نمی‌تونه رهاش کنه.

راست: بلندترین درختِ ایران. «بلوط بُلَندْمازو» با ارتفاع بیش‌ از ۶۰متر. عکس از محسن جعفری چپ: کُهن‌ترین درختِ ایران. «سرو ابرکوه» با سن حدودا ۴۰۰۰سال. عکس از حبیب میری

یک نفر مدام سیگار میکشد، زنی هنگام آشپزی ترانه‌ای غمگین را زمزمه میکند، دختری به بهانه‌ی فیلم اشک میریزد، پسری نیمه شب در خیابان پرسه میزند، همه دلتنگیم؛ همین.

بعضی رفتن‌ها از یه تصمیم ناگهانی شروع نمیشن. از صدبار سکوتی شروع میشن که کسی نشنید. از حرف‌هایی که توی گلو موندن. از شب‌ هایی که کسی نپرسید حالت چطوره؟ هیچکس یه شبه سرد نمیشه. هیچکس صبح بیدار نمیشه و تصمیم نمیگیره که دیگه اهمیت نده. قبلش هزار بار اهمیت داده، هزار بار فرصت داده، هزار بار خودش رو قانع کرده که شاید این بار فرق داشته باشه. اما بعضی آدم‌ها متوجه نمیشن که صبر هم یه جایی تموم میشه. متوجه نمیشن که آدم‌ها از دوست داشته نشدن نمیرن، از نادیده گرفته شدن میرن.

و تلخ ترین قسمت ماجرا اینه که وقتی بالاخره خسته میشی و کنار میکشی، همه فکر میکنن بی‌دلیل عوض شدی.

من میدونم تصمیم درستی گرفتم ولی کاش تصمیم درست این نبود.

‏تبریک میگم؛ قابلیت اینکه کی چندبار استوریتو دیده اومد پ.ن: فقط باید ی نمه هزینه کنید

از آدما چون دوسشون داریم، «خودمون» یه چهره‌ی کامل و بی‌‌نقص می‌سازیم. بعد یه مدت «خودمون»می‌فهمیم اصلا اونی نبودن که فکر می‌کردیم و بعد «خودمون»رو سرزنش می‌کنیم. آخرشم به همین علت «خودمون»بدبین و بی‌اعتماد میشیم. واقعا هرچی می‌کشیم از دست «خودمونه»

:) چقدر حق بود ‌...

شاید هم دوستت نداشت؛ فقط کنار تو زخم‌هایش را درمان می‌کرد.

گاهی لب‌های خندان بيشتر از چشم‌های گريان درد می‌كشند.