『 بَعدِ آدم‌ها 』

يكى بهم گفت امروز غمگین به نظر مى رسى؟ گفتم هر روز همينه،. فقط امروز انرژی كافى برا پنهون كردنش نداشتم.

سلام بر‌ آنان که قدرت حضورشان برهرچه غم، می‌چربد. آنان که با شادیِ بودنشان، دست می‌اندازند و بیرون می‌کشند آدم‌های در لاک خود فرو رفته را...

یه جایی میرسی که دیگه از کسی ناراحت نیستی؛ فقط دیگه حوصله‌ی تکرار کردن خودت رو نداری. حوصله‌ی توضیح دادن، حوصله‌ی ثابت کردن نیتت، حوصله‌ی منتظر موندن برای رفتاری که هیچوقت اتفاق نیوفتاد. دیگه بحث نمیکنی، چون فهمیدی بعضی چیزها با حرف درست نمیشن. فقط آروم تر میشی، دورتر می‌ایستی، و اجازه میدی هر کسی همون چیزی رو که انتخاب کرده، زندگی کنه. نه از روی کینه، نه برای انتقام، فقط چون آرامش آدم، ارزشمندتر از هر رابطه‌ایه که برای نگه داشتنش مجبور باشی خودت رو از بین ببری.

گاهی رفتن از یک رابطه، شکست نیست؛ نجات دادن خودته.

اگه اذیتم کردی و سکوت کردم، اگه دلم رو بارها شکوندی و لبخند زدم، اگه بهم توجه نکردی و بهت توجه کردم، اگه تنهام گذاشتی و من دنبالت اومدم، اگه ناراحتم کردی و به روت نیاوردم، تموم اینا نشون دهنده علاقه بیش از حدم نسبت به توعه، وگرنه رفتار من با بقیه آدما زمین تا فضا فرق داره، کاش اینو برای یک بارم که شده بفهمی.

نوشته بود، هیچ ایرادی نداره که برای کسی که دوسِت داره بجنگی، ولی جنگیدن برای اینکه کسی دوسِت داشته باشه وقت تلف کردنه.

من عاشق احترامم؛ حتی وسط بحث، حتی تو سخت‌ترین لحظه ها، حتی تو بدترین دعواها. واقعا هیچ چیز نمیتونه جای احترامو بگیره..

همین:

من دلم میخواد یک بار که بخوام بشه، همون موقع که ذوقشو دارم بشه، همون وقتی که منتظرشم بشه.... نه دیگه وقتی که بیخیالش شدم.

‏با آدمایی که دوسشون دارید حرف بزنید؛ ‏وقتی ناراحتن، وقتی خوشحالن، وقتی عاشقن، وقتی دلخورن و نمی تونن ببخشن، وقتی غصه امونشونو بریده، وقتی اعصابشون خورده. ‏آدمیزاد اگه حرف نزنه، باید تنهایی بار درداشو به دوش بکشه؛ ‏حرف دل آدمارو پیر می کنه؛ حرف بزنید.

روزی صدهزار بار شکر که دیگه نه رو کسی حساسم،نه حال خوبو بدم به کسی بستگی داره،نه فکرم درگیر کسیه و نه جنگ عصاب دارم؛ سخت بود ولی بالاخره شد.

بعضی وقتا مجبوری؛ تو فضای بغضت بخندی، دلت بگیره ولی دلگیری نکنی، شاکی بشی ولی شکایت نکنی، گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن، خیلی چیزارو ببینی ولی نادیدش بگیری، خیلیا دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی.

نور، در آیینه‌ها افتاد و صبح با گام‌های نرمش آمد..