『 بَعدِ آدم‌ها 』

خود کنکور که ترس نداره! ترسش اینجاست که نمی‌دونی اگه قبول نشی چی در انتظارته. چون شرایط طوری نیست که بری دنبال علاقه‌ت. چون خانواده ها مسیری جز درس و دانشگاه تعیین نکردن . چون احساس می‌کنیم دانشگاه تنها راهِ رهایی از محدودیت‌هامونه! اما بعد از ورود به دانشگاه می‌فهمی خبری نبوده! تنها خبرِ دانشگاه برای کسانیه که عاشق درس بودن حالا سوال اینجاست کسی که عاشق درس نیست توی این مسیر چی به سرش میاد ؟ هیچی! بهترین سال‌های زندگیش تلف میشه/ روح و ذوقش میمیره/ و بعد فقط برای بقا ادامه میده !

ویکتور هوگو

آنچه مقدر است،‌ خواهد آمد؛ آرام بمان. که اضطراب، هیچ سرنوشتی را دگرگون نمی‌کند

امیدوارم گاهی فرصتی هم برای خوشحال بودن داشته باشی؛ نه این‌که همیشه قوی باشی...

فرمول آرامش اینه که بدونی رفتنی میره، اومدنی میاد، موندنی میمونه، شدنی میشه، نشدنی نمیشه و غصه خوردن تو هم هیچ تاثیری تو این رفت وآمدها و شدن و نشدن‌ها نداره!

کسی چه می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟ زیرا در میان ویرانی و رنج وظیفه‌ی انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد. 👤 داستایسکی

دل به دل راه نداشت آدم به آدم نرسید بعد هر تاریکی روشنی نبود دور ماندیم؛ فراموش شدیم واقعا پول خوشبختی میاره خوبی بکنی خوبی نمی‌بینی

نامه ای به خودم قسمت اول خودِ عزیزم، اگر روزی خسته بودی، اگر دیدی راهی که می‌روی طولانی‌تر از صبرت شده، یادت بیاور که تو همان کسی هستی که از روزهای سخت‌تر هم عبور کرده. یادت بیاور شب‌هایی را که فکر می‌کردی تمام شده‌ای، اما صبح دوباره ایستادی. قرار نبود همیشه قوی باشی؛ قرار بود ادامه بدهی، حتی با زانوهای لرزان. به خودت سخت نگیر، تو هنوز در حال ساختنی. بعضی زخم‌ها نشانه‌ی ضعف نیستند، نشانه‌ی زنده‌بودن‌اند. اگر گم شدی، برگرد به خودت. اگر دیر شد، بدان بعضی رویاها صبر بلدند. و اگر شک کردی، یادت بیاور: تو بیشتر از آنی که فکر می‌کنی دوام آورده‌ای. با احترام خودت🫂

قدر خودتان را بدانید. عباراتی همچون "مردها گریه نمی کنند!" یا " زنان نمی توانند پول درآورند !" عقاید محدود کننده ای هستند که نمی توان با آنها زندگی کرد.

⁨ کاش در پایان این بغض ها، خستگی ها و اندوه ها چیزی باشد که ارزش این همه دوام آوردن را داشته باشد.

خیلی ناامید کننده و مسخره‌ست که تو هر حالتی آدم باید پا بشه خودش رو نجات بده

زندگی همیشه قرار نیست پرسرعت و پرهیاهو باشد. گاهی لازم است آهسته‌تر قدم برداری ، به مسیر نگاه کنی، و بفهمی که حتی خستگی هم بخشی از بالغ‌شدنِ راه است. در سکوتِ همین لحظه‌هاست ، که آدم یاد می‌گیرد ، همه‌چیز را نمی‌شود عوض کرد اما می‌شود با آن‌ها کنار آمد و ادامه داد. #دلنوشته

سلطان هم‌بالاخره برگشت🗿❤️