Muffin

اگر جان ما ارزشی داشته باشد برای این است که سخت تر از برخی جان های دیگر سوخته است

یه احساس عجیب غریبی دارم مثل اینکه انگار تولد یکی بوده و یادم رفته بهش تبریک بگم

این چنل یه مرحله عمیق‌تر از غم‌های قبلیه. اینجا دیگه فقط دلتنگی یا عشق یا تنهایی نیست؛ یه جور فرسودگی ذهنی + بی‌اعتمادی به جهان + نگاه فلسفیِ تلخ به زندگیه. و در عین حال، هنوز یه چیز خیلی مهم توش هست: یه آدمی که هنوز داره فکر می‌کنه، هنوز داره مشاهده می‌کنه، هنوز کاملاً خاموش نشده.

فیلم هایی که از نظر حس منو یادشون می‌اندازه:

Fight Club Taxi Driver The Seventh Seal Requiem for a Dream American Beauty Synecdoche, New York

اگه قرار بود خودم اسم این فیلم رو انتخاب کنم...

زندگی، اسم اشتباه یک چیز دیگر🌫️ یک دشت بی‌انتها. آسمان خاکستری، بدون خورشید مشخص. هیچ مسیر واضحی وجود ندارد. یک نفر وسط دشت ایستاده، نه در حال حرکت، نه در حال فرار. فقط ایستاده. اطرافش: چند درخت خشک یک بسته نان خامه‌ای نیمه‌خورده روی زمین کاغذهایی که باد آن‌ها را پخش کرده چهره‌اش خسته است، اما عصبی نیست؛ بیشتر شبیه کسی است که خیلی فکر کرده و حالا فقط نگاه می‌کند. "گاهی آدم‌ها نه گم می‌شوند، نه پیدا… فقط از معنا خالی می‌شوند."

زندگی، اسم اشتباه یک چیز دیگر🌫️

نمیشه ری اکتای متفاوت بدید😞😞

" برای همیشه " چگونه موجودی فانی می‌تواند از جاودانگی سخن بگوید؟

ساشا همیشه خوابه-

درسته که تو عشق شانس نداشتم جاش تو رفاقت هم ریدم

حیف اسم «زندگی» که روی این کثافتی که ما تجربه کردیم گذاشته بشه.

‏ببخشید پیامتو دیر دیدم، بالای کوه بودم‌ (کوهی از فکر و خیال)

اینترنتا رو قطع نکنید ما گناه داریم‌ نمیخوام دوباره برگردم سروش