STARDUST

در سکوت خانه پژمرد…

هر وعده كه دادند به ما باد هوا بود هر نكته كه گفتند غلط بود و ریا بود چوپانى این گله به گرگان بسپردند اين شيوه و اين قاعده ها رسم كجا بود؟ رنداندن به چپاول سر این سفره نشستند اینها همه از غفلت و بيحالی ما بود! خوردند و شکستند و دریدند و تکاندند هرچیز دراين خانه بى برگ و نوا بود، گفتند چنینیم و چنانیم دریغا… اینها همه لالایی خواباندن ما بود! ای کاش در دیزی ما باز نمی ماند يا كاش كه در گربه کمى شرم و حيا بود.

بوسیدمش دیگر هراس نداشتم جهان پایان یابد من از جهان سهمم را گرفته بودم

من عاشق ادماییم که راجب همه چی نظر نمیدن.

و شاید در اینده ای که انقدر نگرانشم،اصلا وجود نداشته باشم.