«اریحا»

مسیری که روحت رو سردرگم می‌کنه، ادامه نده؛ این‌جوری فقط با هر قدمی که رو به جلو برمی‌داری، تکه‌ای از خودت رو پشت سرت جا می‌ذاری. نزدیک شدن به هیچ چیزی اون‌قدرها نمی‌ارزه که از خودت دور بشی.

...

گاهی خدا جوری زندگیت رو دگرگون می‌کنه که فکرش هم نمی‌کنی، تو در مسیری قرار می‌گیری که باید، حتی اگر کیلومترها ازش دور باشی...

...

یک بار هم تو، اون پله‌ای باش که من ازش قدم به قدم بالا میرم، دستی باش که از سقوطم جلوگیری می‌کنه، آغوشی باش که از غم پناهم می‌ده. یک بار هم که شده، تو نجاتم بده.

...

حیف بود، خونه‌ی قلبم برای تو بزرگ‌تر از چیزی بود که لایقش بودی. تو دیوارهای رنگی قلبم رودونه به دونه سیاه کردی و روی خنده‌هام سایه انداختی.

...

از یک سری کارها باز نگهت داشتم، چون از مسیری که می‌خواستی شروعش کنی، خیلی وقت بود زخمی برگشته بودم. اما عزیز، انگار آدمیزاد باید خودش سرش به سنگ بخوره تا متوجه عمق بعضی دردها بشه.

...

ازم پرسید خونه یعنی چی؟ و خونه برای من، قلب تک‌تک آدم‌هایی بود که دوستم داشتن.

...

یک سری چیزها هم هیچ‌وقت راه جبران ندارن، درد برخی حرف‌ها و زخم‌ها هیچ‌وقت قرار نیست خوب یا فراموش بشه.

...