𝔖𝔬𝔲𝔩 𝔗𝔦𝔢𝔰𓍯

و در نهایت، خدا ساکت‌تر از آن بود که انتظارش را داشتم.

خیلی غم انگیز نیست؟! اینکه آدمی‌زاد در این دنیا برای یک زندگیِ آزاد و آرام؛ بمیرد؟

از لحاظ روحی واقعاً نیاز دارم بمیرم ولی خب بازم برای فردا آلارم میزارم.

سخت ترین قسمت زندگی من اینه که به تک تک حرفا و احساسات پشتشون فکر می‌کنم. خیلی زیاد فکر می‌کنم.

نه توانایی متوقف کردن افکارم رو دارم، نه توانایی حرف زدن درباره‌شون، فقط تو سرم میچرخن و حتی نمیتونم اشک بریزم‌‌، انگار فکر کردن و زجر کشیدن تنها کاریه که میتونم انجام بدم.

من در تنهایی جهانی دیگر با انسان هایی جدید خلق کرده ام. چه میدانی من چه می‌گویم.

بالاتر از سیاهی رنگ این روزهایِ ایرانه.

زمستان امسال، یک سردخانه‌ی عمومی به وسعتِ وطن بود.

وطن جان خسته ام پایان خوب داستانت کو؟

اندوهگینم عزیزِ من به سوگ وطنی نشسته ام که هزار پاره در آغوش تاریخ افتاده است.

00:00 ✨

🥲❤️

ولی من کم کم دارم قبول میکنم که کسی نمیتونه منو تحمل کنه و من لیاقت تنهایی رو دارم :)

منو ببخش اگه تو تير خوردى ، من نخوردم اگه تو نيستى ، من هستم اگه تو بدنت سرده ، من بدنم گرمه اگه تو رو اعدام ميكنن ، من خبرشو ميشنوم..

گلوله فقط در سینه برخی از ما رفت اما همه‌مان مردیم.

‏دقیق نمیدونم ولی اینو میدونم این چند وقت با یه چیزی بیشتر از حد توانم تو ذهنم جنگیدم.

‏اشک می‌ریزی و می‌گویی: پس رویاهایمان چه؟ ‏می‌بوسمت و می‌گویم: بخواب،‌ در خاورمیانه مادر رویاهایمان گاییده شده است.