𝔖𝔬𝔲𝔩 𝔗𝔦𝔢𝔰𓍯

تمام شد عزیز من، تمام. همه‌ی ما مردیم. ما را قتل عام کردند، برخی‌هامان را در گور کردند، و برخی دیگرمان را محکوم به زیستنی که خالی از هر ارزشی‌ست و هر گاه دل‌تنگ شدی به آسمان بنگر. که پاسبان عزیز دردانه‌های این خاک است.

ما هیچ‌تر از هیچ پی هیچ دویدیم جز هیچ در این هیچ دگر هيج ندیدیم!

‏قشنگترین دیسبک تاریخ رو ‎افشین یداللهی زده: تا آخر عمر درگیر من خواهی بود و تظاهر میکنی که نیستی... من میدانم به کجای قلبت شلیک کردہ ام تو دیگر خوب نخواهی شد..

کاش پیرتر بودیم، مثل ریشه‌‌ها یا خیلی جوان‌تر، مثل شاخه‌ها.. اینجا که ما ایستاده‌ایم فقط تبر می‌خورد.

می‌دانی چه چیز بیشتر از همه مرا رنج می‌دهد؟ این‌که ما واقعا لایق خوشبختی و زندگی راحتی هستیم، اما دائم مجبوریم برای اندکی زندگی بجنگیم و بمیریم.

‌ امیدوارم گذر زندگیتون به "مگه فرقی هم میکنه"نیفته!

‏«چقدر غم‌انگیز است دیدن نیمه‌ی پنهان و تاریک آدم‌ها، درست زمانی که به نور و زیبایی‌شان ایمان آورده بودی.»

درحال تماشای نابود شدن سن موردعلاقم هستم.

در ميانِ اين همه اگر، تو چقدر بايدى:)

زندگی قشنگ بود، ولی گرونش کردن!

هنوز با همه دردم امید درمان است.

﮼بَعضـی آدَمـا، نَه با دُروغ؛ نَه با رَفتَن… بـا عَوَض شُـدَن، تَمـومِ خـاطِراتُـو خَـراب می‌کُنَن.

آدم است دیگر؛ تمام داشته ها و نداشته هایش، بند حوصله اش است. حوصله که نداشته باشد حتی ممکن است از آدم بودن استعفا دهد..

واقعیت اینه که زندگی همیشه اون شکلی که توی ذهنمون ساختیم پیش نمیره بعضی آدما میرن، بعضی آرزوها دیرتر از چیزی که فکر میکردیم به دست میان و بعضی جواب‌ها هیچ وقت پیدا نمیشن اما واقعیت فقط همین بخش‌های سخت نیست، اینه که با وجود همه این‌ها هنوز میخندیم، هنوز دل میبندیم، هنوز برای فردا برنامه میریزیم و دوباره شروع میکنیم شاید بزرگ شدن یعنی پذیرفتن همین واقعیت؛ اینکه زندگی نه کاملاً تلخه و نه کاملاً شیرین، بلکه ترکیبی از هر دوئه و هنر آدم بودن، پیدا کردن معنا و امید وسط همین ناتمامیه.

‏دير می‌فهمی ولی حتی نزديک ترين آدم‌های زندگيت هم فقط به فكر خودشونن ...

دلم را هیچکس مانند او نخواهد برد خودش هم میداند کسی با او برابر نیست...

آدم های این روزها افسرده نیستند، در واقع آینده ندارند، و ذهن بدون تصور آینده وارد سوگ میشود.